ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο κυρίαρχος λαός

Τις Κυριακές των εκλογών ο πατέρας μου ξυπνούσε στις τέσσερεις η ώρα το πρωί.
Τον ακούγαμε να περπατά πέρα δώθε στον διάδρομο, να συμμαζεύει, να ετοιμάζει
πρωινά, περιμένοντας ν’ ανοίξει η κάλπη. Όταν σηκωνόμασταν εμείς τον βρίσκαμε
έτοιμο. Είχε πάει, είχε ψηφίσει, την είχε ανοίξει την κάλπη, κατά πώς έλεγε…
Δεν είχε να πάει μακριά, στη γειτονιά ήταν το εκλογικό τμήμα. Όλη την ημέρα
έλαμπε από χαρά που είχε ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα και μόλις βράδιαζε
πέρναγε στην αγωνία για τα αποτελέσματα ως εορτάζων, ο κυρίαρχος λαός
αυτοπροσώπως. Κρίμα που δεν ζει πια, να ευχαριστηθεί ταξίδι. Αυτήν τη φορά
μάθαμε ότι η μεν μαμά μου ψηφίζει στο Κουκάκι, ο γιος μου στη Λιοσίων κι εγώ
στο χωριό του συζύγου μου, όπου όμως δεν με περιέλαβαν στις κάρτες που
μοίρασαν στους ψηφοφόρους. Αυτό σημαίνει ότι έχω με τι να ασχοληθώ τις
επόμενες ημέρες, αλλά κυρίως την Κυριακή των εκλογών, όταν θα μεταφέρω γιαγιά
και εγγονό στα τμήματά τους. Και ποιος ξέρει πού θα πρέπει εγώ να τρέχω για να
ψηφίσω. Υποπτεύομαι μάλιστα ότι ο μικρός, που ψηφίζει πρώτη φορά, θα
αντιδράσει, μπορεί και να πει ότι έχει διάβασμα, ότι θέλει να δει τους φίλους
του, και σιγά μην τρέχει στη Λιοσίων να ψηφίσει. Κι άντε να του εξηγήσω ότι
εγώ θ’ ακούω από τα χαράματα τα νοερά βήματα του μπαμπά μου στον διάδρομο, ότι
δεν γίνεται να μην ψηφίσω, ούτε και να τον αφήσω στην ησυχία του. Οικογενειακά
δράματα προβλέπω για το σπίτι μας εκείνη την ημέρα. Πώς τα κατάφερε έτσι ο
εκσυγχρονισμός του υπουργείου;