Διαστάσεις Απεργία τηλεόρασης

Στη φυλακή: μοναδικό παράθυρο στον κόσμο, η τηλεόραση

Ο Μπούσκρι, ένας νεαρός κρατούμενος, δεν μπορούσε να το πιστέψει. «Σας
παρακαλώ, καλύτερα να κάνουμε ολοκληρωτική απεργία πείνας, αλλά όχι την
τηλεόραση»” Η απόφαση όμως είχε ληφθεί. Ύστερα από την απεργία γευμάτων και
την απεργία προαυλισμού, οι κρατούμενοι έλαβαν την πιο δύσκολη απόφαση απ’
όλες: να κλείσουν το μοναδικό παράθυρό τους στον κόσμο για μια ολόκληρη
εβδομάδα. Δεν έχουν αυταπάτες: η διοίκηση των φυλακών θα αδιαφορήσει και πάλι
για τα αιτήματά τους. Αλλά αυτοί είναι υποχρεωμένοι να επιμείνουν. Κι ας
υπάρχει κίνδυνος αυτή την κρίσιμη εβδομάδα να ξεσπάσουν καβγάδες στα κελιά με
τον μεγάλο συνωστισμό, στα κελιά όπου οι κρατούμενοι είναι όχι μόνο ο ένας
πάνω στον άλλο αλλά επιπλέον μισιούνται μεταξύ τους, κι εκεί η τηλεόραση
αποτελεί ένα μέσο διαφυγής και ειρήνευσης.

Έξω, η τηλεόραση κρατά τους ελεύθερους ανθρώπους εγκλείστους στα σπίτια τους.
Μέσα, οι έγκλειστοι ανελεύθεροι δεν έχουν άλλο παράθυρο στον κόσμο. Όπως η
βόλτα στο προαύλιο παρέχει μια ψευδαίσθηση αέρα, έτσι και η τηλεόραση παρέχει
μια ψευδαίσθηση εικόνας σε έναν χώρο που περιορίζει ασφυκτικά το βλέμμα. Κι
όταν κάνεις απεργία τηλεόρασης, χάνεις ακόμη κι αυτή την ψευδαίσθηση. Τέτοια
απεργία δεν έχει γίνει μάλλον ποτέ, σημειώνει στη Ρεπούμπλικα o Αντριάνο
Σόφρι, αληθινός πολιτικός κρατούμενος εκείνος. Ίσως μάλιστα αυτή η
κινητοποίηση των Ιταλών φυλακισμένων να δώσει ιδέες στους ελεύθερους, όπου μια
απεργία της τηλεόρασης μπορεί να έχει μέλλον. Την ιδέα την είχε πετάξει κάποτε
και ο καγκελάριος Σμιτ. Μια ημέρα χωρίς τηλεόραση, όπως μια ημέρα χωρίς
αυτοκίνητο. Έτσι, οι ελεύθεροι άνθρωποι θα έλθουν πιο κοντά ο ένας στον άλλο,
θα γίνουν πιο ευτυχισμένοι. Οι κρατούμενοι, όχι, αυτοί δεν μιλούν για ευτυχία.
Την περασμένη Δευτέρα το πρωί, πέθανε σε ένα διπλανό κελί ένας τριαντάχρονος
τοξικομανής από την Τοσκάνη, ένας από τους χιλιάδες τοξικομανείς που γεμίζουν
τις φυλακές. Ο θάνατός του ήταν φυσικός, αλλά στις φυλακές η ζωή και ο θάνατος
είναι αφύσικα πράγματα.

Οι κρατούμενοι έχουν βρεθεί στην πρωτοπορία και ως προς μια άλλη διαμαρτυρία:
την απεργία πείνας. Αφού απορρίφθηκε αρχικά ως μια θρησκευτική εκκεντρικότητα,
απέκτησε σιγά σιγά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προσωπική αξιοπρέπεια
μια σημασία ανάλογη μ’ εκείνη της απεργίας εργασίας. Δείτε τις τελευταίες
απεργίες των καταναλωτών: βασικός στόχος τους είναι να καταγγείλουν την
αισχροκέρδεια, παράλληλα όμως διαμαρτύρονται για το status στο οποίο έχουν
περιέλθει, άνθρωποι που καταναλώνουν και καταναλώνονται. Κόβουν τη λαϊκή, αλλά
πάνε βόλτα με το αυτοκίνητο ή κάθονται σπίτι και βλέπουν τηλεόραση. Αλλά στις
φυλακές της Πίζας δεν υπάρχει αυτοκίνητο, ούτε τηλέφωνο, ούτε Internet, ούτε
μια κανονική λάμπα καλά καλά. Και για λίγες μέρες δεν θα υπάρχει ούτε τηλεόραση.