ΓΝΩΜΗ Τα κόκκινα φανάρια

Έτυχε να βρίσκομαι στο Ισραήλ πέρυσι την 11η Σεπτεμβρίου και την επόμενη ημέρα
πήγα στο ισραηλινό υπουργείο Άμυνας για να μάθω από ειδικούς σε θέματα
ασφαλείας τι απ’ όσα διδάχθηκαν εκείνοι από τις επιθέσεις αυτοκτονίας
Παλαιστινίων θα μπορούσε να χρησιμεύσει στην Αμερική.

Το βασικό μάθημα, μου είπαν αυτοί, είναι το ακόλουθο: οι μόνοι άνθρωποι που
μπορούν με αποτελεσματικό τρόπο να σταματήσουν τους καμικάζι βομβιστές είναι
τα μέλη της κοινότητας από την οποία προέρχονται.

Επομένως, το Ισραήλ πρέπει οπωσδήποτε να προσπαθήσει να βρει τα κατάλληλα
κίνητρα και τα μέσα πίεσης και πειθούς προκειμένου οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι να
σταματήσουν τις επιθέσεις αυτοκτονίας.

Δυστυχώς, όμως, το μήνυμα αυτό δεν φαίνεται να έχει φθάσει στα αυτιά του
Ισραηλινού πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν, ο οποίος, πιστεύω, ποτέ δεν είχε
καταστρώσει σχέδιο για να φθάσει σε σταθερό διακανονισμό με τους
Παλαιστινίους, και ενδιαφέρεται μόνο πώς θα κάνει τη Δυτική Όχθη επαρκώς
ασφαλή ώστε οι Ισραηλινοί έποικοι να παραμείνουν εκεί.

Είναι τελείως λογικό να αναρωτηθεί κανείς κατά πόσον ο αληθινός στόχος του
Σαρόν είναι να υποσκάψει ολόκληρο το εθνικό παλαιστινιακό κίνημα, ελπίζοντας
ότι κάποια ημέρα κάποια δωσίλογος Παλαιστινιακή Αρχή απλούστατα θα παραδοθεί
στην ισραηλινή κατοχή. Το μόνον βέβαιο είναι ότι ο Σαρόν δεν φαίνεται να
ενδιαφέρεται καθόλου να συμβάλει στην ανάπτυξη μιας πιο υπεύθυνης
Παλαιστινιακής Αρχής στην οποία θα παραχωρήσει γη.

Και εάν είναι αυτή η κατεύθυνση προς την οποία πορεύεται ο Ισραηλινός
πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν, τότε η προσπάθεια αυτή είναι καταδικασμένη να
αποτύχει μέσα σε καταστροφή και δάκρυα. Και εάν ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ
Μπους και η αμερικανική διοίκηση ακολουθήσουν τον Σαρόν σε αυτήν την
προσπάθειά του, τότε θα μετανιώσουν πολύ, μα πάρα πολύ. Γιατί – πάντα να το
θυμάστε – η κορυφαία εβραϊκή βιογραφία του Σαρόν τιτλοφορείται «Αυτός Δεν
Σταματάει στα Κόκκινα Φανάρια».