ΓΝΩΜΗ Το μόνιμο παράπονο

Το παράπονο κρατάει χρόνια. Το εκφράζουν οι Έλληνες φίλαθλοι κάθε φορά που
αισθάνονται την ανάγκη να παραπονεθούν και να πουν τον πόνο τους.

«Γιατί οι ξένοι διαιτητές δεν “πάνε” τις ελληνικές ομάδες;».

Ένα εύλογο ερώτημα στο οποίο θα προσπαθήσουμε να ρίξουμε φως, όσο τουλάχιστον
είναι δυνατόν. Τα χρέη των ομάδων μας σε προπονητές και ποδοσφαιριστές
δημιουργούν την πρώτη αρνητική εικόνα.

Οι διεθνείς σχέσεις τόσο σε θέματα διαιτησίας όσο και η εκπροσώπηση της
Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας στις διάφορες επιτροπές της ΦΙΦΑ και της ΟΥΕΦΑ σε
συναφή θέματα, προφανώς, δεν είναι στο επίπεδο άλλων ποδοσφαιρικά προηγμένων
χωρών.

Ύστερα από «εκατό χρόνια» ένας Έλληνας διαιτητής έφθασε στο Μουντιάλ. Ο Κύρος
Βασσάρας. Έπαιξε σε ένα παιχνίδι και σε άλλα δύο ήταν τέταρτος διαιτητής. Στην
Ελλάδα τον ξεχάσαμε. Τον θυμάται, ευτυχώς, η ΟΥΕΦΑ που του αναθέτει παιχνίδια
του Τσάμπιονς Λιγκ.

Με αρνητική εικόνα του ποδοσφαίρου μας (επεισόδια, ξυλοδαρμοί των διαιτητών
κ.λπ.) οι διαιτητές που έρχονται στη χώρα μας δεν είναι δυνατόν να μην είναι
προκατειλημμένοι. Αποτέλεσμα; Να μη δίνουν ούτε το περίφημο 55% – 45% υπέρ της
γηπεδούχου. Πρόσφατα ο Ολυμπιακός και παλαιότερα η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης, ο ΟΦΗ
ήταν οι ομάδες μας που ένιωσαν το βαρύ κλίμα της «ξένης διαιτησίας».

Τα συμφέροντα προάσπισης των μεγάλων ομάδων του εξωτερικού είναι στο πρόγραμμα
της ΟΥΕΦΑ. Δεν μπορεί ν’ αδικηθούν η Ρεάλ, η Μπαρτσελόνα, η Μάντσεστερ, η
Γιούβε, η Ίντερ, η Ρόμα, η Μπάγερν κ.λπ. των 70.000 – 100.000 εισιτηρίων στα
ματς του Τσάμπιονς Λιγκ ή του ΟΥΕΦΑ.

Αυτή είναι η λογική που επικρατεί στους άξονες των διεθνών ομοσπονδιών.