Γιόσκα Φίσερ, σούπερ σταρ!

Αν η «ερυθρο-πράσινη» συμμαχία του καγκελάριου Σρέντερ κέρδισε τις εκλογές της
Κυριακής, αυτό το οφείλει σε ένα κόμμα – τους Πράσινους – και στον αρχηγό του,
τον Γιόσκα Φίσερ. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που το οικολογικό
κόμμα έμοιαζε μάλλον με δυσβάσταχτο βάρος για την κυβέρνηση του Βερολίνου. Η
διχόνοια ανάμεσα στους «ρεαλό» (ρεαλιστές) και τους «φούντι»
(σκληροπυρηνικούς), οι συναισθηματικές τους αντιδράσεις έναντι των
στρατιωτικών επεμβάσεων στα Βαλκάνια ή στο Αφγανιστάν, το γεγονός ότι
επρόκειτο για ανθρώπους ανεξοικείωτους με την εξουσία, όλα έδειχναν πως η
παραμονή των Πρασίνων στην κυβέρνηση θα ήταν σύντομη.

Από μειονέκτημα, όμως, και υπό την καθοδήγηση του Γιόσκα Φίσερ, το κόμμα
μετατράπηκε σε πλεονέκτημα. Οι Πράσινοι δεν μπορούσαν να παραμείνουν στην
κυβέρνηση και να συμπεριφέρονται ταυτόχρονα σαν να βρίσκονταν στην
αντιπολίτευση. Δεν μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα συμμετέχουν στη διαμόρφωση της
επίσημης πολιτικής και να επικρίνουν αδιάκοπα τις αποφάσεις των υπουργών τους.

Ο Φίσερ κόντεψε πολλές φορές να εγκαταλείψει ένα κόμμα που δεν κατόρθωνε να
βγει από την εφηβεία, για να επωφεληθεί, κάπου αλλού, της προσωπικής του
δημοτικότητας. Δεν υπέκυψε στον πειρασμό και είχε δίκιο που δεν το έκανε.
Διότι, μπορεί οι Πράσινοι να έχουν ταυτιστεί με τον Φίσερ, αλλά και αυτός τους
οφείλει πολλά. Ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην προεκλογική εκστρατεία, ταυτόχρονα
όμως φρόντισε να αναγνωριστεί η συνεισφορά του κόμματός του στο κυβερνητικό
έργο: χωρίς τους Πράσινους στην κυβέρνηση, οι Σοσιαλδημοκράτες ουδέποτε θα
είχαν λάβει αποφάσεις που συγκρούονται με τις πεποιθήσεις των συνδικάτων και
τα άμεσα συμφέροντα της βιομηχανίας.

Ο Γιόσκα Φίσερ έγινε ο σημαιοφόρος αυτής της πολιτικής, προσθέτοντας την
προσωπική του πινελιά ως υπουργός Εξωτερικών.

Τριπλή πρόκληση

Οι Πράσινοι αναδύθηκαν ενισχυμένοι από τις εκλογές της Κυριακής. Η πρόκληση
τώρα για τον Φίσερ είναι τριπλή. Στο άμεσο μέλλον, πρέπει να καθησυχάσει τις
ΗΠΑ, οι οποίες έχουν εξοργιστεί με τις άκαιρες δηλώσεις που έγιναν. Πρέπει να
εμποδίσει το κόμμα του να παγιδευτεί σε μία διεκδικητική ευφορία. Και τέλος,
πρέπει να αυξήσει το πλεονέκτημά του, αναλαμβάνοντας εκ νέου την πρωτοβουλία
αναφορικά με το μέλλον της Ευρώπης.