ΜΑΤΙΕΣ Αυτοκίνητα

Είχα πάει στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς μου και γύριζα στο σπίτι μου
φορτωμένος τρεις σακούλες γεμάτες γιαούρτια, κουτιά με γάλα και μπουκάλια με
μεταλλικό νερό. Εκεί, στην οδό Παρθενώνος, άφησα κάτω τις σακούλες για να πάρω
μιαν ανάσα, και τι βλέπω; Μπροστά μου, ένα παιδάκι δώδεκα χρόνων, καθόταν στη
θέση του οδηγού, σ’ ένα γιωταχί, κι όλα έδειχναν ότι ετοιμάζεται να βάλει
μπρος!

Άρχισα να του φωνάζω, «τι κάνεις, βρε παιδάκι μου;». Ο μικρός, δεν μου ‘δωσε
σημασία. Μου απάντησε, όμως, ένας γεροδεμένος σαραντάρης που ανηφόριζε προς το
αυτοκίνητο: «Δικό μου είναι το παιδί! Εγώ του είπα να πιάσει το τιμόνι. Αυτός,
ξέρει να οδηγεί από τα εννιά του χρόνια!..». «Μα, είναι επικίνδυνο…»,
παρατήρησα. «Τρίχες! Άντρας είναι! Πρέπει να ξέρει να οδηγεί!..».

Νόμισε πως με… αποστόμωσε, έκανε μερικά βήματα, όλο περηφάνια και
φαλλοκρατική ευδαιμονία, μπήκε στο αμάξι – ο γιος παραμέρισε με σεβασμό – κι
έπιασε να σοφάρει, με πορεία προς την Ακρόπολη, σα να ‘ταν ολόκληρος ο δρόμος
δικός του! Δίπλα του, ο δωδεκάχρονος τον κοίταζε με θαυμασμό, λέγοντας,
σίγουρα, μέσα του, «τι μεγάλος που είναι ο πατέρας μου!..».

Αυτό το παιδάκι, πιθανόν να γίνει καλός οδηγός, αν διώξει έγκαιρα από πάνω του
τον ίσκιο του εγωιστή πατέρα του. Σκέφτομαι, ωστόσο: όταν σ’ αυτή την ηλικία
έχει τρέλα με το αυτοκίνητο, πώς θα αισθάνεται σε 5-6 χρόνια; Δεν θα έχει το
«αμάξι» σύντροφο και φίλο του; Θα μπορεί να διανύσει, με τα πόδια του, μια
απόσταση πεντακοσίων μέτρων; ΄Η, για την οποιαδήποτε μετακίνησή του, θα
χρησιμοποιεί το γιωταχί, που θα ‘χει στη διάθεσή του;

Την περασμένη εβδομάδα μιλούσαμε για μια «πόλη χωρίς αυτοκίνητα». Κι όπως
αποδείχτηκε, τη Δευτέρα, όλοι οι «γιωταχήδες», αντί να χρησιμοποιήσουν μετρό
και λεωφορεία για να πάνε στο κέντρο της Αθήνας, περίμεναν να αρθεί η
απαγόρευση και στις 9.30 όρμησαν σαν λυσσασμένοι, με τα αυτοκίνητά τους, για
να… καταλάβουν το Σύνταγμα και την Ομόνοια!

Θα φάμε πολλά καρβέλια, σ’ αυτή τη χώρα, ώσπου να κατανοήσουμε ότι το γιωταχί
δεν είναι «λύση». Θα φάμε πολλά καρβέλια, ώσπου να μας γίνουν συνήθεια τα μέσα
μαζικής μεταφοράς. Για να πετύχουμε όμως, τον σκοπό μας, θα πρέπει, το κράτος,
να μας υποχρεώσει, μία φορά την εβδομάδα, τουλάχιστον, να ξεχνάμε τα
αυτοκίνητά μας, έξω από τα σπίτια μας. Και να περπατάμε κιόλας, καμιά φορά…