Πρωινό… αποκαλύψεων

To μπρούντζινο χρώμα, το ροζέ κρασί, η καλοκαιρινή τρέλα, χάνονται όλα σ’
αυτή τη μελαγχολική εποχή που οι Γάλλοι ονομάζουν «la rentrée», «μετά
τις διακοπές». Εκτός και αν κάτι, με κάποιον τρόπο, έχει αποφασιστεί να
μείνει.

Σκίτσο του Ronald Searle από την «International Herald Tribune»

Το «επόμενο πρωί» μοιάζει ατελείωτο, και αυτό πραγματεύεται στο «Le Premier
Matin» (εκδόσεις Armand Collin) ο Jean Claude Kaufmann. Διακεκριμένος
κοινωνιολόγος που νιώθει ότι τα ασήμαντα γεγονότα στη ζωή μας είναι και τα πιο
αποκαλυπτικά, ο Kaufmann εξετάζει σήμερα τι συμβαίνει όταν δυο ξένοι ξυπνούν
μαζί.

Πού είμαι; Η πρώτη ερώτηση. Και ποιος είναι αυτός; Η δεύτερη. Εκεί σταματάς.
Γιατί αν αυτός είναι ο φρικτός εραστής της προηγούμενης νύχτας, η ερώτηση
αποκτά υπαρξιακό περιεχόμενο.

«Όλα τα πρώτα πρωινά έχουν τη σημασία τους. Όλοι μας επιζητούμε μια έξυπνη
εικόνα για τον εαυτό μας» λέει ο Kaufmann, που θα επιβεβαιώσει, ελπίζουμε, τις
επιλογές μας. Και οι στρατηγικές έχουν το δικό τους νόημα.

Οι μαρτυρίες. Το πρώτο του 24χρονο Ροντόλφο πρωινό με τη Σαρλότ ήταν
απαίσιο. Εκείνος ανησυχούσε για τη δυσάρεστη αναπνοή του, παρατήρησε μαύρους
κύκλους στα μάτια της Σαρλότ θεώρησε χυδαία την επιλογή της να βάλει τηλεόραση
στο υπνοδωμάτιο και έγινε έξω φρενών με τη γάτα της. «Δεν ροχάλιζε αλλά έπιανε
πολύ χώρο στο κρεβάτι», θυμήθηκε. ΟΚ! Κρίνοντας όμως εκ του αποτελέσματος,
μάλλον υπήρχαν και θετικά πάνω της. Έντεκα μήνες μετά, οι δυο τους παραμένουν
ζευγάρι αν και ζουν χωριστά.

Πολλοί από εκείνους που θυμήθηκαν το «πρώτο πρωινό», δεν μπορούσαν να κρύψουν
την αηδία που ένιωσαν, αηδία για τον ίδιο τους τον εαυτό, απόρροια για
κάποιους της φυσικής επαφής που προηγήθηκε. Ο Μανουέλ, πάντως, εκτίμησε
περισσότερο τον εαυτό του. Χωρίς αμφιβολία, το πρωινό με την Ίνγκριντ ήταν
τέλειο. «Τριών αστέρων», λέει χαριτολογώντας. «Το διέκρινες αμέσως ότι είχε
χρήματα. Το μπάνιο είχε δύο νιπτήρες». Το ειδύλλιο κράτησε μια νύχτα κι ένα
πρωί.

Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, το πρώτο πρωινό είναι «ανήσυχο» επισημαίνει
ο Kaufmann: «Το άτομο με το οποίο ξυπνάς δεν είναι ποτέ εκείνο με το οποίο
θέλησες να κοιμηθείς». Κι εκείνη τη στιγμή, η ματιά είναι ψυχρή, τις
περισσότερες φορές τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν κι εξαιρέσεις.

Ο Βίνσεντ δεν είχε βάλει ξυπνητήρι. Περίμενε πως θα ξυπνούσε, όπως πάντα, από
τον θόρυβο των οχημάτων στον δρόμο. Κρύος ιδρώτας τον έλουσε όταν αντιλήφθηκε
πως ο θόρυβος που άκουγε προερχόταν από κάπου δίπλα του και θύμιζε κάτι από
ζώο…

Το φιλί. Ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, το πρώτο πρωινό είναι ανήσυχο, επισημαίνει ο Kaufmann

Αρκετές από τις απογοητεύσεις του πρώτου πρωινού μαλακώνουν με μια αγκαλιά
αλλά αργά ή γρήγορα κάποιος πρέπει να σηκωθεί. Ακόμη και η Κόλουμπαϊν, που τη
συνοδεύει η φήμη της «εύκολης», τρελαίνεται όταν όλα κυλούν μέλι-γάλα: «Θα
‘ταν άνοστη η αγάπη χωρίς οδύνη», λέει. Ο Kaufmann φαίνεται να συμφωνεί, τι
γίνεται όμως όταν ο Λιοπόλντ λέει στη Βιρτζίν «το σώμα σου δεν είναι τέλειο,
αλλά είσαι γοητευτική»;

To επόμενο βήμα ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό που υποστηρίζει ο Γκίλντας: «Στο
μπάνιο δεν είσαι μόνος σου, είσαι με τον εαυτό σου». Γιατί η Σοφί ενοχλήθηκε
στη θέα του ροζ μικρού χαλιού στο μπάνιο του Σεμπάστιαν, τι μπορεί να
σημαίνει; Η Αγκάθ πάντως δεν φάνηκε να νοιάζεται με την έλλειψη αφρόλουτρου
στο σπίτι του Τζον. Αυτό άλλωστε δεν ήταν τίποτε σε σύγκριση με την γκρι
πετσέτα και τη φωτογραφία της πρώην κοπέλας του στο κομοδίνο.

Σκέτος καφές ή με κρουασάν, όταν προσφέρεται να τ’ αγοράσει και, ναι,
επιστρέφει με πρόγευμα είναι πλέον η κρισιμότερη στιγμή, γιατί τότε σκέφτεται
ο καθένας το πιο ενδιαφέρον σημείο: τον εαυτό του. «Αντιμέτωπος με τα μη
οικεία ψωμάκια, ο φιλοξενούμενος ενδίδει στον διάλογο με τον εαυτό του»,
γράφει ο Kaufmann. «Να δείξω ότι ενδιαφέρομαι ή να κρατηθώ μακριά;». Ποιος
είναι ο άλλος: ο εραστής, μια ενδεχόμενη σχέση, ένας φίλος ή ένας ξένος με
απαράδεκτες συνήθειες; Στο τέλος του πρωινού μπορεί και να πεις κάτι σαν «θα
σε ξαναδώ;», και να το μετανιώσεις αμέσως. «Το πρώτο πρωινό σηματοδοτεί τη
στιγμή που σχεδιάζονται οι ισορροπίες», εκτιμά ο Kaufmann. «Πόσο θα μείνει ο
άλλος και αν θα ξαναβρεθούν». Το αν τα δύο μέρη θα συνεχίσουν ή θα φύγουν
τρέχοντας εξαρτάται κατά πολύ από εκείνες τις στιγμές, αν και ελάχιστοι το
αντιλαμβάνονται: «Είναι αλήθεια, ο άλλος είναι ξένος, αλλά αυτό που είναι
σημαντικό είναι να μεταμορφώσεις τον εαυτό σου ώστε να ταιριάξει σ’ αυτό το
νέο σύμπαν».

«Χάπι έντ».Η αγάπη, πιστεύει ο Kaufmann, χτίζεται από πολλές
λεπτομέρειες. Και ο ίδιος ταλαιπωρήθηκε πολύ για τον υπότιτλο: «Πώς γεννιέται
μια ιστορία αγάπης». Μπορεί να συμβεί. Η Τζουλιέτ, π.χ., τρομοκρατήθηκε όταν
άνοιξε τα μάτια εκείνο το πρωί, και είδε μπροστά της έναν τοίχο πορτοκαλί με
καφέ. «Ήταν απαίσιο», έχει μόνο να πει. Όμως το ξεπέρασε. Παντρεύτηκε τον
Γκιλόμ. Και το πιθανότερο είναι ο τοίχος να άλλαξε χρώμα.