ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Εξίμισι με εννιά

Θα είστε κάπως κουρασμένοι φαντάζομαι σήμερα, αγαπητοί μου συμπολίτες. Μια
γλυκιά κούραση θα σας εμποδίζει να αφοσιωθείτε στη δουλειά σας. Μετά την
πρωινή εμπειρία, το περπάτημα στην πεζοδρομημένη Αθήνα, πώς να ξαναγυρίσετε
στην καθημερινή ρουτίνα; Δεν είναι εύκολο. Είδατε τον ήλιο να χαιρετίζει με
τις ακτίνες του τη ζαφειρόπετρα, ακούσατε τα πουλάκια να κελαηδούν, νιώσατε το
αεράκι να φυσά ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων της πρωτεύουσας. Τελοσπάντων,
ζήσατε την επανάσταση της καθημερινότητας, που κράτησε δυόμισι πρωινές ώρες.
Συναντηθήκατε με τους άλλους καταπιεσμένους πεζούς, σε δρόμους και πλατείες.
Άντρες, γυναίκες και παιδιά που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ, άνθρωποι που
ζουν χωρίς να έχουν δει ποτέ την πόλη τους κάτω από την έξαλλη λαμαρίνα,
κοιμήθηκαν χθες από νωρίς για να είναι φρέσκοι σήμερα και να αρχίσουν
πανηγυρικά την εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο. Προετοιμασμένοι καταλλήλως από
μέρες, ενημερωμένοι και ανυπόμονοι, ξεχύθηκαν με το χαμόγελο στα χείλη να
κατακτήσουν αυτό το άγνωστο σύμπαν που λέγεται Αθήνα. Έκαναν ποδήλατο, πατίνι,
ρόλερς, σκέιτ, τζόγκινγκ και τούμπες από τη χαρά τους. Πρωί πρωί με τη
δροσούλα. Εξίμισι μ’ εννιά. Ύστερα όλα τέλειωσαν και τα αυτοκίνητα όρμηξαν
εκδικητικά να τιμωρήσουν τους απείθαρχους, πλημμυρίζοντας θυμωμένα τις
λεωφόρους, κυνηγώντας τους στα στενά αλύπητα, μουγκρίζοντας λυσσασμένα στις
διαβάσεις. Ήταν κάπως τολμηρή η απόφαση να αποκλειστούν τόση ώρα. Οι οπαδοί
τους μάλιστα ήταν ακόμα πιο ευτυχισμένοι από ό,τι συνήθως, είχαν αναβαθμίσει
την εκτίμησή τους στο αυτοκίνητο, που για τρεις ώρες στερήθηκαν. Καλύτερα να
συνεχίσει η «εβδομάδα χωρίς αυτοκίνητο» με άλλο ωράριο. Να μην προκαλεί τόσο.
Δύο με πέντε το πρωί, πώς σας φαίνεται;