΄Ενα αερόστατο…

Με δυσκολία, λόγω βροχής, προχωράνε οι πρόβες της όπερας του Μίκη «Λυσιστράτη»
στην Επίδαυρο. Η πολυπρόσωπη παραγωγή έχει να αντιμετωπίσει, εκτός από τα
πρακτικά, και ένα επιθετικό φθινόπωρο. Παρ’ όλα αυτά ένα τεράστιο συνεργείο
δουλεύει φιλότιμα, το σκηνικό είναι από μέρες στημένο, με μικρές
διαφοροποιήσεις από αυτό που είδαμε τον περασμένο χειμώνα στο Μέγαρο Μουσικής.
Η αριστοφανική παράσταση της λυρικής κωμωδίας, που σκηνοθετεί ο Γιώργος
Μιχαηλίδης, θα επεφύλασσε στους θεατές του αρχαίου θεάτρου και μια ευχάριστη
έκπληξη. Η σκέψη και η πρόταση του σκηνογράφου της παράστασης Διονύση
Φωτόπουλου ήταν να εμφανιστεί στο φινάλε, στο φόντο του θεάτρου, ένα αερόστατο
που θα αιωρείτο 30 μέτρα πάνω από το έδαφος. Το αερόστατο, με ανάλογους
φωτισμούς, θα έδινε μια αναπεπταμένη αίσθηση χαράς, ειρήνης, γλεντιού. Μια
αισθητική γοητεία από τον αρμόδιο Φωτόπουλο.

… που βάζει ερωτήματα

Η πρόταση που κατατέθηκε στο ΚΑΣ, το αρμόδιο όργανο προστασίας του μνημείου
από τις φθορές, απερρίφθη. Όχι όμως για λόγους προστασίας, αλλά για λόγους
αισθητικής! Η απόρριψη ρητή «… δεν συνάδει με το ύφος και τη φυσιογνωμία του
μνημείου». Δηλαδή οι αρχαιολόγοι ελέγχουν το φεστιβάλ και στο ύφος των
παραστάσεων; Θα επεμβαίνουν και στις ερμηνείες, στους φωτισμούς, στις
μουσικές; Γιατί η αισθητική είναι παντού. Καταλαβαίνουμε την αγάπη και την
αγωνία τους για το μνημείο. Αλλά η αγωνία των δημιουργών – όταν μάλιστα αυτοί
είναι σημαντικές μονάδες διεθνούς κύρους – για το δικό τους καλλιτεχνικό
αποτέλεσμα διαγράφεται; Το αν «συνάδει» ή όχι με την αισθητική του μνημείου
ποιος το αποφασίζει; Τελικά το καλλιτεχνικό προϊόν ενός φεστιβάλ θα εξαρτάται
από την αισθητική των αρχαιολόγων, ή από την αισθητική των δημιουργών, οι
οποίοι στο τέλος υφίστανται και την κριτική; Ο υπουργός θα πρέπει κάποτε να
πάρει θέση και να βάλει όρια. Θέλει ένα φεστιβάλ με αισθητική αρχαιολόγων ή
ένα φεστιβάλ «ζωντανό», σύγχρονο που βέβαια θα φροντίζει το μνημείο.