ΓΝΩΜΗ Ο κίνδυνος παραμονεύει

Ένα χρόνο μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, η Αμερική βρίσκεται στην
ατραπό του πολέμου. Βρίσκεται επίσης σε αδιέξοδο. Και αυτό είναι επιζήμιο για
εμάς. Μετά το 1989, ουδέποτε ήταν τόσο άσχημη η κατάσταση στις ΗΠΑ. Η
αντανακλαστική αντίδραση της αλληλεγγύης, πριν από ένα χρόνο, μετασχηματίστηκε
σε ένα κύμα το οποίο θα μπορούσε να κάνει κάποιον να πιστέψει ότι έχουμε γίνει
όλοι αντιαμερικανοί.

Ο Τζορτζ Μπους επέλεξε να μην τροποποιήσει καθόλου την άποψή του για τη διεθνή
σκηνή, καθιστώντας το Ιράκ τον πρωταρχικό του στόχο. Όλα εξελίσσονται σαν να
επέστρεψε η αμερικανική κυβέρνηση, μετά τη στρατιωτική επιχείρηση στο
Αφγανιστάν, στην ατζέντα που είχε πριν από την 11η Σεπτεμβρίου.

Το Ιράκ, λοιπόν. Ας εξετάσουμε το πιο ευνοϊκό ενδεχόμενο για τον Αμερικανό
πρόεδρο: μία ταχεία στρατιωτική νίκη. Οι πολιτικές συνέπειες, όμως, από το
«διαζύγιο» με την Ευρώπη και τις αραβο-μουσουλμανικές χώρες, που είναι όλες
είτε αντίθετες είτε κάτι περισσότερο από επιφυλακτικές, μπορεί να είναι
ανεξέλεγκτες.

Ας εξετάσουμε το λιγότερο ευνοϊκό ενδεχόμενο: τις ΗΠΑ να μην έχουν καμία
υποστήριξη στην περιοχή και να πρέπει να αρκεστούν σε μια εκστρατεία
βομβαρδισμών ή σε μια επιχείρηση με μοναδικό υποστηρικτή τον Αριέλ Σαρόν. Θα
επικρατούσε τότε ο νόμος της απόλυτης αταξίας.

Διότι η ένταση που δημιούργησαν στον αραβικό κόσμο οι συνέπειες της 11ης
Σεπτεμβρίου είναι τόσο μεγάλη που πλησιάζουμε στο σημείο ρήξης: τα στοιχεία
προόδου και μεταρρύθμισης – εν ολίγοις, οι εκφραστές της μετριοπάθειας –
κινδυνεύουν σήμερα παντού, όπου προσπαθούσαν, πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, να
επιβληθούν. Και ένα αμερικανικό χτύπημα εναντίον του Ιράκ απειλεί να τα
αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο.

Σε ό,τι αφορά το Ιράκ, λοιπόν, δικαιούμαστε να πιστεύουμε ότι πρέπει να
περιμένουμε. Και να στηριχθούμε στις διεθνείς διαδικασίες, όπου η Ευρώπη, η
Κίνα και η Ρωσία έχουν δικαίωμα λόγου. Μόνο που, εφεξής, για τον Σαντάμ
Χουσεΐν κάθε υποχώρηση της Ουάσιγκτον, σε σχέση με τις πολεμικές της δηλώσεις,
θα εορταστεί σαν νίκη· στο Ιράκ και πέρα από αυτό, κάτι τέτοιο μπορεί να
σημάνει τον θρίαμβο του αντιαμερικανισμού. Όπως λέμε στο Λας Βέγκας, ο Τζορτζ
Μπους επέλεξε ένα «no win game».

Πρέπει να χαρούμε με αυτή την παράτολμη συμπεριφορά των ΗΠΑ; Πρέπει να
υποκύψουμε στα παλιά αντιαμερικανικά αντανακλαστικά μας, σε αυτό που οι
Γερμανοί αποκαλούν «schadenfreude», τη χαρά με τη δυστυχία των άλλων; Στη
συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν σαν να χαιρόμαστε και για τη δική μας δυστυχία.
Με άλλα λόγια, για κάποια χρόνια, είμαστε πάντα, παραμένουμε Αμερικανοί, τόσο
είναι συνδεδεμένες οι τύχες μας. Όσο επικίνδυνη είναι μία αποδυναμωμένη
Αμερική, άλλο τόσο χρειαζόμαστε μία ανασχηματισμένη Αμερική.