ΓΙΟΚΟ ΟΝΟ Πιστεύω στην Ουτοπία

Αν σήμερα το Ζεν είχε ταυτότητα θα έγραφε το όνομα της Γιόκο Όνο. Πώς το λένε,
είναι η μοναδική brain washing machine (μηχανή πλύσης εγκεφάλου) που
ευχαρίστως θα έπαιρνα μαζί μου. Σε… πλένει και σε κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Η συζήτηση άρχισε σαν πρόλογος στον «Θάνατο στη Βενετία», αλλά κατέληξε με
χάπι εντ ανείπωτης αισιοδοξίας.

Γιατί 100 φέρετρα; (Είναι το τελευταίο της γλυπτό με τον τίτλο «Ουτοπία»,
που κοσμεί το νεκροταφείο της Βενετίας)

«Η έμπνευση μου ήρθε στην Πάντοβα, όταν βρέθηκα σε μια γκαλερί και είδα
εκατοντάδες ανθρώπους να κρέμονται σαν τα τσαμπιά. Τότε μου προέκυψε αυτό το
όραμα. Όπου κι αν πάω όλοι το βλέπουν σαν δικό τους. Ένα έργο που συμβολίζει
τις σφαγές, τον πόλεμο και τη γενοκτονία στη δική τους πατρίδα. Κάθε χώρα έχει
τις δικές της μνήμες από πολέμους, σφαγές και γενοκτονίες». (Μιλάει ψιθυριστά)

Πιστεύετε ακόμα;

«Περισσότερο από άλλοτε. Σε αυτόν τον κόσμο είμαστε όλοι μαζί. Αν πιστέψουμε
στην αλληλεγγύη, τότε μπορούμε να σταματήσουμε τους πολέμους και τις σφαγές.
Για να συμβεί αυτό πρέπει να βγάλουμε προς τα έξω τον καλό μας εαυτό. Να
σκεφτόμαστε θετικά».

Το δέντρο της ελιάς που φυτρώνει μέσα από τα φέρετρα τι ακριβώς συμβολίζει;

«Όταν σκοτώθηκε ο Τζον, “είδα”, αισθάνθηκα πως κάποτε θα ξανασυναντηθούμε και
θα ξαναγεννηθούμε. Ήταν μια βαθύτερη ανάγκη για να θεραπεύσω τις πληγές μου.
Όσο το δέντρο μεγαλώνει, τόσο η ελπίδα θεριεύει».

Από την… έκρηξη του ’60 έμεινε κάτι;

«Ήταν μια σπουδαία εμπειρία, δεν χωράει συζήτηση, αλλά ύστερα από τόσα χρόνια
διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Για δύο λόγους: πρώτον, δεν είχαμε
συνειδητοποιήσει τους κινδύνους από τα ναρκωτικά και, δεύτερον, αυτή η
επανάσταση ήταν μια καθαρά ανδρική υπόθεση. Η γυναίκα έμεινε έξω».

Μα δεν τελείωσαν όλα;

«Περιμένω τη γέννηση κάτι νέου. Καθένας από εμάς είναι μια υποψήφια μήτρα γι’
αυτήν τη γέννηση. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι και πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει
από το χέρι μας για να τους σταματήσουμε. Ιδιαίτερα οι δημοσιογράφοι που
επινοούν και εμπορεύονται τον πόνο και την τραγωδία. Πρέπει να σβήσουμε το
κακό (Evil). Σας εκλιπαρώ, do it. Να κλείσουμε την πόρτα στο κακό και να την
ανοίξουμε στην αγάπη. Αυτό είναι το μήνυμα για τον ερχομό μιας μεγάλης
ελπίδας».

Επειδή δεν παρακολούθησα από κοντά τις δραστηριότητές σας, τι κάνατε τα
τελευταία δύο χρόνια;

«Σημασία έχει τι κάνατε εσείς τα τελευταία χρόνια. Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει
καλλιτέχνες και όλοι πιστεύουμε στην επικοινωνία και την αλληλεγγύη. Ας
αφήσουμε τα μικροσυμφέροντα και ας ενωθούμε».

Μα εσείς είστε ένας ζωντανός μύθος…

«Καθένας χωριστά είναι ένας ζωντανός μύθος. Πιστεύω ότι οι επίγονοί μας ύστερα
από έναν αιώνα θα μας βλέπουν σαν ομάδα, σαν μια ενότητα ανθρώπων και όχι σαν
έναν έναν χωριστά. Ενωμένοι, νικημένοι ποτέ».

Τόση αισιοδοξία για το μέλλον;

«Πιστεύω στην ουτοπία. Αν όλοι μας πιστέψουμε σ’ αυτήν, τότε όλα θ’ αλλάξουν.
Όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Αν πιστέψουμε στα λόγια του Imagine, σε έναν
κόσμο χωρίς πατρίδες και χωρίς σύνορα, τότε η γη θα γίνει ένας ευλογημένος
τόπος».

Όταν ο Τζον έγραφε τους στίχους, είχατε καταλάβει τη δύναμη του Imagine;

«Όχι, αλλά σκεφτήκαμε πως μ’ αυτό το τραγούδι καταβάλλουμε κι εμείς τον οβολό
μας για έναν καλύτερο κόσμο».

Και το σύνθημα Make love not war;

«Η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει. Σε κάθε βήμα μας, σε κάθε στιγμή της ζωής μας
πρέπει αβίαστα και άφοβα να εκφράζουμε τα αισθήματά μας. Αγάπη με διαβατήριο
μια λευκή σημαία. Τη σημαία της παράδοσης. Να παραδοθούμε αμαχητί στην ειρήνη
και την αγάπη. Can you imagine that;».

INFO

Η Έκθεση Γλυπτικής Open 2002 είναι αφιερωμένη στη γυναίκα. Στο Λίντο της
Βενετίας έως 6 Οκτωβρίου. Συμμετέχουν 43 γλύπτριες απ’ όλο τον κόσμο. Από την
Ελλάδα, η Αιμιλία Παπαφιλίππου. Επικεφαλής η Γιόκο Όνο.