Αμπελουργία στo Αιγαίο

Το τμήμα του πληθυσμού των νησιωτών μας που ασχολούνται με τη γεωργία συνεχώς
μειώνεται. Αν, μάλιστα, προστεθεί και η ζήτηση εργατικών χεριών στον τουρισμό,
το μέλλον της γεωργίας στα νησιά του Αιγαίου εμφανίζεται ζοφερό.

Όμως, σε ό,τι αφορά την αμπελουργία, η εικόνα δεν παρουσιάζεται απογοητευτική,
μια και σ’ όλους τους νομούς του Αιγαίου διαπιστώνεται αύξηση στην παραγωγή
του κρασιού. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε το γεγονός ότι οι μικρές
αποδόσεις των νησιών του Αιγαίου στο κρασί σημαίνουν – και είναι! – άριστη
ποιότητα. Πράγμα που σημαίνει ότι συμφέρει η διατήρησή τους.

Μολονότι ο τουρισμός προκαλεί αφαίμαξη εργατικών χεριών στην αμπελουργία δεν
έφτασε σε μεγάλα ύψη επειδή ο τρύγος, που παραδοσιακά αρχίζει μετά το
Δεκαπενταύγουστο, χρονικά «ξεφεύγει» από την έντονη τουριστική περίοδο.

Προφανώς, οι σύγχρονες γεωργικές πρακτικές δεν ήταν δυνατόν να αφήσουν
ανεπηρέαστους τους αγρότες των νησιών μας. Έτσι, τα παραδοσιακά σκαλίσματα (με
σοβαρό κόστος σε εργατικά) για την απομάκρυνση των ζιζανίων, για παράδειγμα,
έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στην υπερχρήση ζιζανιοκτόνων όπως τα:
αμινοτριαζόλη, σιμαζίνη, ατραζίνη, με «δόσεις» που ξεπερνούν το ένα κιλό στο
στρέμμα. Απίστευτα μεγάλες ποσότητες!

Οι προσθήκες αυτές οδηγούν σε υποβάθμιση του τελικού προϊόντος, της
οποίας η μορφή και το μέγεθος παραμένουν ακόμη άγνωστα. Έχοντας, όμως, υπόψη
το γεγονός της άριστης ποιότητας των κρασιών του Αιγαίου, υπάρχει ο ορατός
κίνδυνος δυσφήμησής τους, στην περίπτωση που γίνει ευρύτερα γνωστή η παρουσία
υπολειμμάτων των ζιζανιοκτόνων σ’ αυτά.

Ο Ν. Σ. Μάργαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Περιβάλλοντος του
Πανεπιστημίου Αιγαίου