Ηχηρές, «ήσυχες» και αναγκαστικές…

Δεν ήταν και λίγες οι αποχωρήσεις καλλιτεχνών από την Επίδαυρο, φέτος το
καλοκαίρι. Άλλες ηχηρές, άλλες «ήσυχες» κι άλλες αναγκαστικές. Πρώτος
αποχώρησε ο Γιάννης Κουνέλλης από τον «Θηβαϊκό Κύκλο», τέσσερις μέρες πριν από
τη φεστιβαλική πρεμιέρα. Η αποχώρησή του άφησε σύξυλη, αλλά όχι έρημη, από
σκηνικό τη γερμανική τετραλογία. Στη συνέχεια, αποχώρησε ο Αντρέι Σερμπάν (τον
κατέβαλε το κλίμα της Θεσσαλονίκης) δέκα μέρες πριν από την πρεμιέρα του
«Ηρακλή», έχοντας όμως οργανώσει την παράσταση του ΚΘΒΕ, η οποία εξάλλου
υπήρξε και η πιο ολοκληρωμένη από άλλες με τον σκηνοθέτη παρόντα. Ένα μήνα
πριν από την πρεμιέρα του «Οιδίποδα επί Κολωνώ» αποχώρησε – λόγω υγείας – ο
Γιώργος Λαζάνης, ο οποίος αντικαταστάθηκε – εγκαίρως – από τον Γιάννη Βόγλη.
Τελευταίος, αποχώρησε ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο οποίος θα έκανε τα σκηνικά και
τα κοστούμια του «Οιδίποδα επί Κολωνώ» στο Θέατρο Τέχνης, ως μια χειρονομία
τιμής στον Γιώργο Λαζάνη. Ωστόσο η φροντίδα του θα υπάρχει στην παράσταση που
έφερε εικαστικά εις πέρας η βοηθός του Κατερίνα Σωτηρίου.

…αποχωρήσεις από την Επίδαυρο

Διονύσης Φωτόπουλος

Ο Διονύσης Φωτόπουλος γνωρίζει, όσο κανείς τόσο καλά, την αρχιτεκτονική του
αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου. Ξέρει τις παγίδες του, τα μυστικά του και
κατέχει τα κλειδιά για να ανοίξει και να φωτίσει χώρους και νοήματα. Έτσι, ενώ
το αρχικό σκηνικό, ένα πνευματικό, Μπεκετικό τοπίο εγκαταλείφθηκε, η αίσθηση
της λιτότητας κρατιέται, διατηρώντας το αρχικό στυλ της απλότητας. Δεν υπάρχει
λοιπόν σκηνικό. Όμως το σκηνικό δεν απουσιάζει (σ.σ.: κάτι σαν το «μη
πόλεμος»). Πίσω στα αρχαία, μισοχωμένα θα διασπαρθούν φαναράκια, σα να
βλέπουμε νύχτα ένα νεκροταφείο. Θα είναι ο «ιερός χώρος» από τον οποίο θα
βγαίνει ο περιπλανώμενος γέρος Οιδίπους για να μπει στο Άλσος. Σε ένα απλό,
τετράγωνο παταράκι, πίσω από τη θυμέλη, όπου θα δεσπόζει μια ξεριζωμένη ελιά.
Μπροστά θα γίνεται η δράση. Κόντρα φωτισμοί θα πυκνώσουν την αισθητική της
απλότητας. Το προσωπικό ενδιαφέρον και η αγάπη του Διονύση Φωτόπουλου για το
Θέατρο Τέχνης μπορεί να μας επιφυλάσσουν την πιο ενδεδειγμένη σκηνική λύση.
Ούτε σκηνικό, ούτε γυμνή η σκηνή. Ραντεβού λοιπόν στην Επίδαυρο, στο τέλος
Αυγούστου… Για πολλούς λόγους. Καλλιτεχνικούς και συναισθηματικούς. Εξάλλου
το Θέατρο Τέχνης μέσα από τα 50 χρόνια ζωής του έχει μια ειδική γοητεία.