ΕΝΤΟΥΑΡΝΤΟ ΤΣΙΛΙΝΤΑ Λύγισε ο «άνθρωπος από σίδερο»

Ο γλύπτης Εντουάρντο Τσιλίντα το 1998 μπροστά σ’ ένα χαρακτηριστικό γλυπτό του, έξω από το Μουσείο Ρέινα Σοφία της Μαδρίτης

Πέθανε την ώρα που κοιμόταν ο σπουδαιότερος γλύπτης της Ισπανίας, ο «γίγαντας»
Εντουάρντο Τσιλίντα, 78 ετών. Ο «άνθρωπος από σίδερο», όπως ονομάστηκε, για τα
τεράστια αφηρημένα γλυπτά του, αποτεφρώθηκε και η σποδός του ενταφιάστηκε στο
Μουσείο Τσιλίντα, στο Ερνάνι, γενέτειρά του, στο Σαν Σεμπαστιάν – τη Δονάστια
στη βασκική μητρική του γλώσσα.

Ο Εντουάρντο Τσιλίντα είχε χτυπηθεί από τη νόσο του Αλτσχάιμερ και τελευταία
παρουσίασε συμπτώματα πνευμονίας.

Το έργο-σύμβολο του Τσιλίντα είναι το «Χτένι του ανέμου». Έχει στηθεί στην
βραχώδη ακτή απέναντι από το σπίτι του, στην είσοδο του Σαν Σεμπαστιάν –
απεικονιζόταν πάνω στο κέρμα της ισπανικής πεσέτας που αποσύρθηκε πρόσφατα.

Το συνεστραμμένο έργο εκφράζει για πολλούς την επιθυμία για ειρήνη στη χώρα
των Βάσκων. Εμπνεόταν από τον ωκεανό που, όπως έλεγε, ήταν πάντα ο ίδιος και
πάντα διαφορετικός. «Για μένα ο ωκεανός είναι ο δάσκαλος όλης της ζωής μου.
Όταν αρχίζω να δουλεύω, δυσκολεύομαι να δω πού πηγαίνω. Το μόνο που μπορώ να
δω είναι μια μορφή του χώρου που σταδιακά παίρνει το σχήμα δυνατότερων
γραμμών».

Τα γλυπτά του είναι από αυτά που κυριαρχούν στον χώρο κι ένα από τα πιο
διάσημα έργα του, το «Βερολίνο» – αποτελείται από δύο σιδερένια χέρια βάρους
88 τόνων – είχε τοποθετηθεί μπροστά στο παράθυρο του καγκελαρίου για να
συμβολίζει την ένωση των δύο Γερμανών.

Ο Εντουάρντο Τσιλίντα σπούδασε αρχιτεκτονική στη Μαδρίτη – το 1943 – αλλά
διέκοψε τις σπουδές του το 1947 για να φοιτήσει σε σχολή σχεδίου και να
δημιουργήσει τα πρώτα γλυπτά του. Το 1948, στο Παρίσι, δημιούργησε το πρώτο
μεγάλο έργο του, έναν «Κορμό», διάτρητο, ώστε να περνά μέσα του το φως και την
επόμενη χρονιά παντρεύτηκε την Πιλάρ Μπελθούνθε, με την οποία απέκτησε οκτώ
παιδιά. Το 1951 επέστρεψε στο Σαν Σεμπαστιάν και εμπνεόμενος από τα βασκικά
επιτύμβια γλυπτά δημιούργησε την πρώτη αφηρημένη του σύνθεση, το «Ιλαρίκ». Ο
Τσιλίντα αγαπούσε την γλυπτική της αρχαίας Ελλάδας και εκτός από τα σιδερένια
έργα του δούλεψε στο αλάβαστρο και το ξύλο. Εξέθεσε στα μεγαλύτερα μουσεία και
τις γκαλερί του κόσμου και είχε ανακηρυχθεί επίτιμο μέλος της Ρόγιαλ Ακάντεμι
του Λονδίνου, της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Γραμμάτων της Νέας Υόρκης,
αλλά και καθηγητής, τιμής ένεκεν, στο Πανεπιστήμιο Κομπλουτένσε της Μαδρίτης,
ενώ είχε το ταλέντο να κερδίζει το βραβείο σε κάθε διαγωνισμό που συμμετείχε.
Έργα του βρίσκονται τοποθετημένα μπροστά στο κτίριο της Ουνέσκο στο Παρίσι και
μέσα στα κεντρικά γραφεία της World Bank στην Ουάσινγκτον.