Δρόμοι

Το κοράκι…

… δεν είναι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε ένα αξιολάτρευτο ζώο. Μα ούτε και
μπορούμε να πούμε πως το μόνο καλό κοράκι είναι το ψόφιο κοράκι. Αυτό
διαπίστωσε ο δημοσιογράφος Τζέι Άμπροζ, μια μέρα που επιστρέφοντας σπίτι του
βρήκε ένα ψόφιο κοράκι στην αυλή. Το πουλί είχε πέσει θύμα του κουνουπιού του
Νείλου που κάνει θραύση στην Αμερική και έχει αφαιρέσει καμιά δεκαριά
ανθρώπινες ζωές. Ήταν σαν, με τον θάνατό του, να προειδοποιούσε τους κατοίκους
της γειτονιάς για τον κίνδυνο. Ποτέ δεν ξέραμε πως τα κοράκια μπορεί να είναι
χρήσιμα, ξέραμε όμως πάντα πως είναι πολύ έξυπνα.

Αν πλησιάσεις…

… ένα κοράκι με ένα τουφέκι στο χέρι, θα πετάξει μακριά. Αν το πλησιάσεις
όμως βαστώντας ένα ραβδί που μοιάζει με τουφέκι, θα μείνει εκεί να σε κοιτάζει
κοροϊδευτικά. Δεν μπορείς να ξεγελάσεις ένα κοράκι. Θυμάται μια φορά ο
δημοσιογράφος μας που έπεσε πάνω σε ένα κοράκι που έτρωγε έναν ψόφιο σκίουρο
στη μέση του δρόμου. Μόλις τον είδε, ξεμάκρυνε λίγο. Μα κάπου κοντοστάθηκε και
γυρίζοντας το χάντρινο μάτι του, τον κοίταξε σαν να του έλεγε: «Πού θα μου
πας, δεν θα φύγεις;».

Μια μέρα…

… έξω από το σπίτι του, ο Τζέι Άμπροζ παρατήρησε καμιά δεκαριά κοράκια να
γυροφέρνουν και να κράζουν πάνω από ένα δέντρο στην άκρη του δρόμου. Σε λίγο
μαζεύτηκαν καμιά διακοσαριά. Ο δημοσιογράφος έφερε αμέσως στο νου του την
ταινία του Χίτσκοκ «Τα πουλιά» και έτρεξε μέσα στο σπίτι – όχι επειδή
φοβήθηκε, αλλά επειδή είχε δουλειά (έτσι λέει). Δεν ήξερε τότε πως, όταν βρουν
κουκουβάγια, που είναι ο φυσικός τους εχθρός, τα κοράκια επιτίθενται μαζικά.
Δεν νιώθουμε καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια για τα κοράκια. Ο Αίσωπος τα προίκισε
με ξεχωριστή εξυπνάδα, αλλά ο άνθρωπος τους φόρτωσε όλα του τα κουσούρια. Αν
έχουν μείνει παροιμιώδη ως αρπακτικά, είναι επειδή ο άνθρωπος χρειάστηκε
κάποιο ζώο για να μοιραστεί μαζί του αυτή την ανθρώπινη ιδιότητα.

Ο δημοσιογράφος μας…

… κοιτούσε μια μέρα τις ντοματιές που είχε φυτέψει στην αυλή και αναρωτιόταν
γιατί δεν έλεγαν να προκόψουν. Και τι ήταν εκείνες οι μαύρες τρύπες πάνω στις
ροδοκόκκινες ντομάτες; «Είναι αυτά τα αναθεματισμένα τα κοράκια», του εξήγησε
ο «ειδικός» σε ένα μαγαζί. «Γιατί δεν παίρνεις ένα από εκείνα τα δυνατά
αεροβόλα να τα ξεπαστρέψεις;». Δεν πήρε. Όχι μονάχα επειδή δεν ήθελε να
αρχίσουν να μαζεύουν οι γείτονες υπογραφές για να τον διώξουν, αλλά και επειδή
γνώριζε πια, από τότε που είδε εκείνο το ψόφιο κοράκι στην αυλή του, πως τα
κοράκια είναι χρήσιμα ακόμη και ψόφια: προαναγγέλλουν την αρρώστια με τον
θάνατό τους – ένα θάνατο που τον προκαλούν πολύ μικρότερα πλάσματα από τα
κοράκια, ακόμη μικρότερα από ό,τι είναι τα κοράκια σε σχέση με εμάς.