Διαστάσεις Ο νόμος των Εβραίων

Ταλέντο, ανεκτικότητα, τεχνολογία: τα τρία συστατικά που εξασφαλίζουν την
επιτυχία μιας κοινότητας. Ποια κοινωνική κατηγορία άραγε να τα συγκεντρώνει;

Ομοφυλόφιλοι μοτοσυκλετιστές. Από μια διαδήλωση στη Βρετανία

Σαν Φρανσίσκο, Ώστιν, Σαν Ντιέγκο, Βοστώνη, Σηάτλ, Χιούστον, Ουάσιγκτον,
Βαλτιμόρη, Νέα Υόρκη και Ντάλλας: αυτό είναι το τοπ-τεν των αμερικανικών
πόλεων, όπως το έφτιαξε με βάση τα τρία παραπάνω κριτήρια ο Ρίτσαρντ Φλόριντα,
καθηγητής στο Carnegie Mellon University. Επινόησε μάλιστα και ένα «δείκτη
σπιρτάδας» (coolness index). Κατά την άποψή του, όποιος έχει τις πιο πολλές
ιδέες τροφοδοτεί συστηματικά την καρδιά των καινούργιων πόλεων και κοινοτήτων.
Οι δημιουργικές δυνάμεις που εγγυώνται την ευημερία του μέλλοντος αποτελούνται
από συγγραφείς, μουσικούς, καλλιτέχνες, δικηγόρους, επιστήμονες και
εργαζομένους στην πληροφορική, ανθρώπους δηλαδή που πληρώνονται για να
σκέπτονται. Αυτή η κυρίαρχη ομάδα, που συνιστά σήμερα το 30% της βασικής
εργατικής δύναμης (ποσοστό δύο φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τις αρχές της
δεκαετίας του ’80 και δέκα φορές μεγαλύτερο σε σχέση με τον περασμένο αιώνα),
αναπτύσσεται ανάλογα με αυτά που παράγει: ιδέες, πληροφορίες, τεχνολογία. Και
αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος της εθνικής οικονομίας.

Δεν υπάρχει τεχνολογικά πρωτοποριακός τόπος που να μην είναι ανοιχτός στην
εκκεντρικότητα, στη διαφορά, τονίζει ο Φλόριντα στο νέο του βιβλίο «Η άνοδος
της Δημιουργικής Τάξης, και πώς επηρεάζει την εργασία, τον ελεύθερο χρόνο και
την καθημερινή ζωή» (εκδ. Basic Books). Και ο χαρακτηριστικότερος εκπρόσωπος
αυτής της δημιουργικής, σκεπτόμενης τάξης είναι οι ομοφυλόφιλοι. Αυτοί
αποτελούν τη νέα ελίτ των μητροπόλεων όχι μόνο της Αμερικής, αλλά και της
Ευρώπης. Η παρουσία τους είναι αισθητή σε όλες τις πόλεις που εξάγουν νέα
μοντέλα και τρόπους ζωής, από το Σαν Φρανσίσκο μέχρι τη Ρώμη. Όποιος έχει μια
διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα, λέει ο Ιταλός συγγραφέας Ντέλια Βακαρέλο στο
Λ’Εσπρέσσο, διαθέτει τα εργαλεία μιας διπλής μητρικής γλώσσας, ένα
συνδυασμό του δικού του συναισθηματικού κόσμου και ενός κοινωνικού πλαισίου
που χρησιμοποιεί διαφορετικούς κώδικες. Απαλλαγμένοι από το βάρος της
παραδοσιακής οικογένειας, οι ομοφυλόφιλοι έχουν τόσο τον χρόνο όσο και τη
διάθεση να αφοσιώνονται στη δουλειά τους, δημιουργώντας ιδέες. Όπως έγραφε ο
Όσκαρ Ουάιλντ στον Αντρέ Ζιντ: «Αφιερώνω όλη μου τη διάνοια στη ζωή μου, ενώ
στα έργα μου βάζω μόνο το ταλέντο μου».

Ισχύει λοιπόν και για τους ομοφυλόφιλους ο νόμος των Εβραίων: αν και αποτελούν
μόλις το 5% των Αμερικανών, συνιστούν το 40% των διανοουμένων. Οι gay παίρνουν
επάξια τη θέση τους δίπλα στους bobos, τους «μποέμ μπουρζουάδες» που έφτασαν
στην κορυφή φορώντας τζην, καπνίζοντας χασίς και πλασάροντας Feng Shui. Αυτό
δεν σημαίνει ότι οι gay μπορούν να συγκροτήσουν εύκολα την ηγετική τάξη του
μέλλοντος: τα στερεότυπα των κοινωνιών μας για τις «αδερφές» είναι ακόμη
ισχυρά, η ισότιμη μεταχείρισή τους παραμένει ένα όνειρο.