Το βινύλιο ζει!

Η εποχή της νοσταλγίας έχει περάσει. Από τότε που οι φανατικοί του βινυλίου
ξετρύπωναν θαμμένους δίσκους σε αποθήκες και δεν έβρισκαν στο cd καμία άλλη
χρήση από το να ακουμπάνε το ποτήρι τους, έχουν πολλά συμβεί στη ζωή του
μαύρου δίσκου.

Η Μαντόνα κυκλοφορεί τα τραγούδια της σε βινύλιο, η Κάιλι Μινόγκ, το ίδιο,
ακόμη και ο Έλβις (που δισκογραφικά είναι ζωντανός όσο κανείς άλλος τελευταία)
ντύνεται με το μαύρο γυαλιστερό ένδυμά του. Και, για να διαλύσουμε κάθε ρετρό
αμφιβολία, η νέα γενιά των ντιτζέι φορτώνεται τόνους βινυλίου για να δουλέψει
στην κονσόλα. Οι «ντανς» παραγωγές βγαίνουν σε δελεαστικά βινύλια, λανσάρονται
στις βιτρίνες των πιο ενημερωμένων δισκοπωλείων, για να προκαλέσουν ακόμη και
τους φιλότεχνους, στην εποχή μάλιστα που κάτι πάντα πρέπει να τραβάει το μάτι.
Όταν δεν πρόκειται φυσικά για τις «λευκές ετικέτες» (βινύλια ακόμη
ακυκλοφόρητα που φτάνουν στα χέρια των ντιτζέι πριν φτάσουν στους ακροατές),
για να πάρουν ζωή στα κλαμπ και τα ανάλογα εύσημα.

Ο δίσκος βινυλίου που άρχισε την καριέρα του το 1880, πέρασε στα αρχεία
σαν αρχαία ιστορία με την απόλυτη επικράτηση του cd. Αυτή τη στιγμή – λένε οι
ειδικοί της μουσικής – το βινύλιο βρίσκεται στην καλύτερη θέση του από την
εποχή που το cd πήρε το πάνω χέρι για τα καλά. Στη Βρετανία συγκεκριμένα
απολαμβάνει τιμές αξιοπρόσεκτες και στους καταλόγους επιτυχιών. Στην Ελλάδα,
το αναζητούν με επιμονή όσοι ασχολούνται με τη χορευτική σκηνή και γεμίζουν
βαλίτσες βινύλιο στα ταξίδια τους στο εξωτερικό, λόγω της βινυλο-θηρίας, στα
εξειδικευμένα καταστήματα στην Ελλάδα. Δισκοπωλεία στο Σόχο του Λονδίνου, όπως
τα Black market, Uptown records, Plastic Fantastic, δέχονται πολλές επισκέψεις
από τους ενημερωμένους της σκηνής κυνηγούς ντανς – βινυλίου (για ακυκλοφόρητα,
12ιντσα, «μπούτλεγκς» κ.α.). Τα Virgin Megastore, για παράδειγμα, της
βρετανικής πρωτεύουσας, επενδύουν στο βινύλιο για να δελεάσουν το νέο κοινό.
Πρόσφατα πέρασα πολλή ώρα πάνω στα πικάπ που έχουν στήσει στη σειρά και όπου
όποιος θέλει μπορεί να διαλέξει από 5 βινύλια κάθε φορά, να τα ακούσει και να
αποφασίσει τι του αρέσει και τι όχι, ή απλώς να ενημερωθεί. Η πολιτική του
«βλέπε και μην αγγίζεις» είναι πια τακτική του παρελθόντος.

Αλλά και οι εταιρείες κυκλοφορούν το προϊόν τους, πολλές φορές τελευταία και
σε cd και σε βινύλιο, οπότε η επιλογή είναι πια απόφαση του αγοραστή. Η BMG
κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το ριμίξ του Έλβις Πρίσλεϊ «Α Little Less
Conversation» και στις δύο φόρμες, το βινύλιο κυρίως για τα κλαμπ, που είχε
εξαιρετική υποδοχή. Τα κλαμπ, βλέπετε, έχουν τη μεγαλύτερη πείνα για βινύλιο.

Μέτρησαν πάντως και τις επιδόσεις του στην Αγγλία. Εκεί λοιπόν, σύμφωνα
με τα στοιχεία του Φωνογραφικού Ινστιτούτου, πάνω από 2 εκατομμύρια άλμπουμ
και 8 εκατομμύρια σινγκλς πουλήθηκαν σε βινύλιο – αριθμοί που μπορεί να
μοιάζουν με σταγόνα στον ωκεανό σε σύγκριση με τις πωλήσεις cd, αλλά αξίζει να
σημειωθεί ότι είναι διπλάσιοι απ’ ό,τι τρία χρόνια πριν.

Το μπάσο ακούγεται πιο «ζεστό» στο βινύλιο και πραγματικά μετράει η εμπειρία
του βινυλίου – είναι το επιχείρημα όσων προτιμούν τη χορευτική μουσική, το ροκ
και τα άλμπουμ της ρέγκε. Οι «φαν» της κλασικής μουσικής, αντίθετα, δεν
ενθουσιάζονται από το βινύλιο, ενώ για την τζαζ (κυρίως κάποιες παλιές
ηχογραφήσεις) υπήρξε βινυλιακό ενδιαφέρον αλλά για λίγο. Και όσο αν κάποιοι
επιμένουν να το θεωρούν «παλιά ιστορία», το βινύλιο αυτή τη στιγμή είναι η πιο
σοβαρή πρόκληση απέναντι στα ΜΡ3, στα MiniDiscs και στις πιο σκανδαλιστικές
λέξεις της τεχνολογίας. Βγαίνοντάς τους από τα αριστερά.