Δρόμοι

Με τη σύζυγό του…

… και δυο φίλους του, μέσα στο υπνοδωμάτιό του στο Λονδίνο, εγκαινίασε πριν
από ένα χρόνο μια από τις πιο επιτυχημένες δουλειές στο Ίντερνετ. Σήμερα, η
ιστοσελίδα «Το ξανασμίξιμο των Φίλων» δέχεται περισσότερες από 10.000
επισκέψεις την ημέρα και έχει επτά εκατομμύρια μέλη. Οι δημιουργοί της βγήκαν
από το στενό υπονοδωμάτιό τους και αγόρασαν ευρύχωρα γραφεία. Ποιο είναι το
μυστικό της επιτυχίας τους; Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι – κυρίως νέοι –
νιώθουν την ανάγκη να επιστρέψουν στα σχολικά τους χρόνια, έστω και για λίγο,
έστω και μέσα από το Ίντερνετ.

Η τάση…

… αυτή δεν παρατηρείται μόνο στη Βρετανία, αλλά και στην Αμερική και αλλού.
Γιατί, όμως, τόσοι πολλοί ενήλικοι υποφέρουν από τόση νοσταλγία για πράγματα
που συνέβησαν πριν από χρόνια, μήνες ή και ακόμη λίγες εβδομάδες; Γιατί
εικοσάρηδες και τριαντάρηδες θέλουν να ξαναζήσουν μια νεότητα που δεν πάει
πολύς καιρός που την άφησαν πίσω τους; Φαίνεται πως ζούμε σε μια κοινωνία όπου
όχι μόνο οι γέροι αλλά και οι νέοι ονειρεύονται μια εποχή όταν τα πράγματα
ήταν καλύτερα. Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην παλιά νοσταλγία και τη νέα,
ανάμεσα στους σημερινούς νέους που θέλουν να ξαναζήσουν τα παιδικά τους χρόνια
και τους γέρους που θέλουν να επιστρέψουν στο παρελθόν.

Η παλιά νοσταλγία…

… ήταν συχνά μια αυταπάτη, ένα όνειρο για ένα ρόδινο παρελθόν το οποίο
ουδέποτε υπήρξε πραγματικά. Πόσες φορές δεν βαρεθήκαμε να ακούμε παλιές
ιστορίες από τους παππούδες μας για το πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα στον
πόλεμο; «Μπορεί να μην είχαμε να φάμε, αλλά είχαμε τουλάχιστον σεβασμό». Το
πρόβλημα με τη νοσταλγία είναι πως βλέπει το παρελθόν σαν μια χαμένη χρυσή
εποχή στην οποία όλα δούλευαν ρολόι και το παρόν σαν μια ψυχρή έρημη χώρα
χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον, λέει ο Τόνι Ράιαν στον «Φόβο της μνήμης».
Όμως, η παλιά νοσταλγία ήταν τουλάχιστον για ιστορικές εποχές. Η σημερινή
νοσταλγία, παρατηρεί ο συγγραφέας Μπρένταν Ο’Νίλ, είναι για πράγματα – ρούχα,
μόδες, παιχνίδια, αντικείμενα. Πίσω από τη σημερινή νοσταλγία βρίσκεται η
επιθυμία να ξαναζήσει κανείς την παιδική του ηλικία και όχι να δημιουργήσει
μια καλύτερη κοινωνία.

Η νέα νοσταλγία…

… είναι μια επιστροφή στο παιδί, μια νοσταλγία φόβου. Οι σημερινοί νέοι δεν
λένε να αποκοπούν από τα παιδικά τους χρόνια και αναζητούν παρηγοριά στις
«αθώες στιγμές» από το παρελθόν τους – έστω και μόνο μέσα από το Ίντερνετ, στα
διαλείμματα από τη δουλειά ή τα σαββατόβραδα. Εκεί μέσα αναζητούν τους φίλους
που τους λείπουν, μπροστά στον φόβο πως δύσκολα θα κάνουν άλλους. Και όμως,
κάποτε οι νέοι σκέφτονταν περισσότερο για το μέλλον παρά για το παρελθόν.