Χορεύοντας στη βροχή

Οι χορευτές του Στίβεν Πετρόνιο στο σύμπλεγμα του εναρκτήριου πρελούδιου της παράστασής τους

Ε, λοιπόν, ο καλός Θεός αγαπάει τον καλό χορό! Και επειδή όπου αγαπάει
παιδεύει, πολύ τους παίδεψε το Σάββατο και την Κυριακή τους ανθρώπους του
Διεθνούς Φεστιβάλ Καλαμάτας και της ομάδας του Στίβεν Πετρόνιο, που επρόκειτο
να εμφανιστεί στο Αμφιθέατρο του Κάστρου της Καλαμάτας το βράδυ της Κυριακής.

Οι ουρανοί άνοιξαν και στην Καλαμάτα το απόγευμα του Σαββάτου.
Καταταλαιπωρήθηκαν και ο θίασος που έκανε δοκιμή στο Κάστρο και οι άνθρωποι
που έστηναν το σκηνικό και ρύθμιζαν τους φωτισμούς. Αλλά… «αύριο είναι μια
άλλη μέρα».

Την άλλη μέρα να δείτε! Κυριακή πρωί και ξεσπάει το πρώτο μπουρίνι.
Κοπάζει, λίγος ήλιος εναλλάξ με συννεφιά, μια βουτιά στην ακτή του
«Φιλοξένια», αλλά το βάθος του ορίζοντα καθόλου… κόκκινο δεν είναι. Μαύρο!
Κατάμαυρο. Με τις αστραπές να το αυλακώνουν. Η πλαζ αδειάζει. Μόνο ένα
μοναχικό κορίτσι που φοράει μπικίνι με ανάγλυφες μαργαρίτες. Τα μαζεύω για το
ξενοδοχείο. Πάλι μπουρίνι. Τη βραδινή την παράσταση αποχαιρέτα την, σκέφτομαι.
Με παίρνει ο ύπνος για λίγο. Στις πέντε που ξυπνώ με περιμένει η έκπληξη: ένας
πεντακάθαρος ουρανός.

Είμαι στην Καλαμάτα από την Παρασκευή – το Φεστιβάλ άρχισε την Πέμπτη.
Η πόλη ζωντανή – «έχουμε πολύ κόσμο φέτος», μου λέει ο ταξιτζής -, οι άνθρωποι
της ΔΕΠΑΚ και του Φεστιβάλ, με επικεφαλής την γλυκύτατη αλλά και ικανότατη
Βίκυ Μαραγκοπούλου, την καλλιτεχνική διευθύντριά του, είναι εκεί – μόνη απούσα
η Γιάννα Καμπουρίδου, που επάξια αντικαταστάθηκε αλλά πολύ μας λείπει -, οι
«συνήθεις ύποπτοι» προσκεκλημένοι άνθρωποι του χορού είναι εκεί…

Βράδυ Παρασκευής θα δω στο Κάστρο την επανάληψη της παράστασης της
Πέμπτης. Η Ομάδα Έβιντενς παρουσιάζει τρία κομμάτια του ιδρυτή και επικεφαλής
της Ρόναλντ Κ. Μπράουν. Επίγονος της αφροαμερικανικής χορευτικής παράδοσης ο
Μπράουν, μαύροι όλοι οι χορευτές του, με γερά, νέγρικα, χοντροκόκαλα σώματα οι
χορεύτριές του και θα χορέψουν με πόδια γυμνά πάνω σε μουσικές από την Ακτή
του Ελεφαντοστού, το Μάλι, την Κούβα ή τη Βραζιλία, αλλά και σε μουσικές
ειδικά γραμμένες, με απόηχους Άλβιν Έιλι. Γεμάτο το θέατρο χειροκροτεί θερμά.

Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στην Κυριακή. Ώρα επτά και «την κάνω» για το
Δημοτικό. Η παράσταση της Ομάδας της Ρόμπιν Όρλιν από το Γιοχάνεσμπουργκ της
Νότιας Αφρικής που επαναλαμβάνεται άρεσε πολύ το Σάββατο. Γεμάτο και πάλι το
θέατρο. Στη σκηνή ένας μαύρος με ένα πορτατίφ κι ένα βαρύ, χρωματιστό
«ματσούκι» – όπλο των νοτιοαφρικανικών οργάνων της τάξης – στα χέρια και,
ψηλά, δυο τηλεοράσεις – μόνιτορ, απευθείας συνδεδεμένες με το φουαγιέ του
θεάτρου. Από κει βλέπουμε μια κυριούλα, με «καθωσπρέπει» φόρεμα, τακούνια,
τσάντα της Ολυμπιακής και στα μάτια χάρτινα γυαλιά με τρύπες, να τρέχει πέρα
δώθε ρωτώντας αν αυτό που θα παιχτεί είναι κλασικός χορός. Αμ δεν είναι.
Καθόλου κλασικός δεν είναι. Και ελάχιστα χορός. Ένα θέαμα με άφθονο λόγο
είναι, λόγο πολιτικά σατιρικό έως δηκτικό, που κατεδαφίζει την ίδια την ομάδα,
τον χορό και τη νεοπαγή δημοκρατία της Νότιας Αφρικής, χωρίς να φείδεται
ουδενός, από τον Νέλσον Μαντέλα μέχρι τον Αρχιεπίσκοπο Τούτου.

Και τι δεν έκαναν οι Νοτιοαφρικανοί καλλιτέχνες της Ομάδας – λευκοί και
μαύροι. Τι μια χορεύτρια είδαμε να γεμίζει τη σκηνή με κόκκινα πλαστικά
πιατάκια. Τι τον υπεύθυνο, υποτίθεται, της ομάδας να ξεντύνεται και να μένει
με ένα λεοπαρδαλέ σλιπάκι. Τι τη χορεύτρια να εμφανίζεται με λευκό τουτού υπό
τους ήχους του βασικού μοτίβου από τη «Λίμνη των κύκνων» (ο Μαύρος Κύκνος;)
και να αλευρώνεται (για να μεταμορφωθεί σε Λευκό Κύκνο;). Και τι δεν είδαμε.
Με «κλου», ντόπια ομάδα παραδοσιακών χορευτών να εισβάλλει στο θέατρο, να
απωθεί τους ξένους και να αρχίζει να χορεύει έναν μπάλο της Κύθνου! Ο κόσμος
διασκέδασε πάρα πολύ και το χειροκρότημα ήταν θυελλώδες.

Μετά ανηφόρισα στο Κάστρο. Ευτυχώς που δεν έβρεξε πάλι! Η παράσταση –
τρίπτυχο «Παράξενοι ελκυστές» του Στίβεν Πετρόνιο με ενθουσιάζει. Και όχι
μόνον εμένα. Ένα πρελούδιο με ένα «γλυπτό» μετωπικό σύμπλεγμα των χορευτών,
που με παραπέμπει στους «Αστούς του Καλέ» του Ροντέν, και δυο μέρη όπου ο
Πετρόνιο αποδεικνύει ότι αποτελεί μια «μεγάλη λευκή ελπίδα» του σύγχρονου
αμερικανικού χορού.

Πατώντας στέρεα στην κλασική τεχνική, με μια ομάδα εξαίρετη και με έναν
πολύ σπουδαίο χορευτή, τον Τζίνο Γκρένεκ, ανατρέπει τον ακαδημαϊσμό,
ακολουθώντας σε ευθεία γραμμή τους Μεγάλους του χορού της πατρίδας του. Στο
τελευταίο μέρος το μαύρο φόντο θα φύγει και τα δυο γλυπτά – κυρτά κάτοπτρα του
σκηνικού του Ανίς Καπούρ – θα γίνουν ένα με την εικόνα της φωτισμένης στο
βάθος πόλης. Και το κοινό θα ξεσπάσει σε ενθουσιώδες χειροκρότημα και σε
«μπράβο».

INFO

Το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας συνεχίζεται έως και την επόμενη
Κυριακή. Τιμές εισιτηρίων: 15, 10 ευρώ (φοιτητικό). Πληροφορίες: τηλ. 0721
025336.