«Σε είδα ξανά… τέσσερις παρά…»

Τραπεζάκια γεμάτα κόσμο, παγκάκια «ρεζερβέ», όρθιοι… Ακόμη και αυτές τις μέρες που οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει την Αθήνα, η Μαβίλη κρατά σταθερά τα σκήπτρα τού πλέον πολυσύχναστου μέρους της νεολαίας

Ο στίχος ανήκει σε τραγούδι του Γιώργου Δημητριάδη και των Μικρών Ηρώων του
και περιγράφει άψογα τα βασικά συστατικά στοιχεία που συνθέτουν την ιδιαίτερη
κατάσταση στην Πλατεία Μαβίλη.

Πρώτον: «Σε είδα ξανά», που σημαίνει τόπος συνάντησης ανθρώπων που έχει
να δει κανείς καιρό. Αναπάντεχες συναντήσεις μεταξύ φίλων… «εχθρών» και όχι
μόνο.

Δεύτερον, η ώρα του τυχαίου ραντεβού: «τέσσερις παρά». Σωστή χρονική
τοποθέτηση από τον στιχουργό. Γιατί σε αυτό το υπαίθριο στέκι, το άτυπο
ραντεβού ξεκινά μετά τη μία τη νύχτα. Εκείνη την ώρα η πλατεία γεμίζει
ασφυκτικά. Ακόμη και αυτές τις μέρες που οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει
την Αθήνα, η Μαβίλη κρατά σταθερά τα σκήπτρα τού πλέον πολυσύχναστου μέρους
της νεολαίας. Το τρίτο στοιχείο, «ξενυχτισμένη», είναι επακόλουθο της ώρας.
Όλοι κάπου βρίσκονταν νωρίτερα, σε κάποιο μπαρ ή φιλικό σπίτι έπιναν μπίρες,
κάπου χόρευαν ασταμάτητα.

Ο κόσμος ανάμεικτος. Από τα λεγόμενα «πάρτι άνιμαλς» των ρέιβ κλαμπ
μέχρι τα φρικιά, κι από τους κυριλέδες με τις γραβάτες μέχρι τους νεαρούς με
τζίβα τα μαλλιά και τις βερμούδες που στηρίζονται στον καβάλο και φτάνουν λίγο
πάνω από τον αστράγαλο, όλοι έχουν τη θέση τους στην πλατεία. Οι παρέες
αναμειγνύονται, ακούγονται τα σχετικά κοινωνικά σχόλια – κοινώς κουτσομπολιά.
Η Πλατεία Μαβίλη είναι μια ιδιότυπη πασαρέλα, όπου φαίνεται να ισχύει ο
κανόνας «όσο πιο χύμα τόσο πιο καλά».

Πάντως, πολύ δύσκολα θα βρείτε άδειο ένα από τα τέσσερα παγκάκια της
Μαβίλη – κάποιες φορές, όταν είναι πολύς ο κόσμος, δεν υπάρχει ούτε μια
ακρούλα στο πεζούλι από το σιντριβάνι. Τα καγκελάκια που έχουν πρόσφατα
τοποθετηθεί, και αυτό το γνωρίζουν όσοι έχουν «ιστορικές» γνώσεις για τη
πλατεία, δεν κατάφεραν τίποτα. Οι παρέες συνεχίζουν να κάθονται στο γρασίδι,
απλώς κάνουν ένα μικρό άλμα πάνω από τα κάγκελα, τα οποία εισπράττουν και τα
σχετικά κολακευτικά…. σχόλια για τον Δήμο Αθηναίων.

Και μιλάμε για ιστορικές γνώσεις, γιατί η Πλατεία Μαβίλη δεν είναι
καινούργιο στέκι. Έχει περάσει διάφορα στάδια, από την απόλυτη ηρεμία έως την
τρέλα των τελευταίων δύο ετών. Από χρόνο σε χρόνο, σαν να γίνεται μια μυστική
συμφωνία μεταξύ των ξενύχτηδων της Αθήνας και το ραντεβού λέει «Μαβίλη».

Επίσης, αν σας αρέσει η καθαριότητα, καλύτερα να αποφύγετε την
παρατεταμένη παραμονή. Οι κάδοι των σκουπιδιών είναι γεμάτοι και στις πλάκες
κάτω στο έδαφος, η κατάσταση δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Το σιντριβάνι έχει
πράσινο νερό… και διάφορα επιπλέοντα αντικείμενα, όπως μπουκάλια, κουτάκια,
αποτσίγαρα….. αλλά κανείς δεν φαίνεται να ενοχλείται από κάτι τέτοιες
λεπτομέρειες.

Βασικές συμβουλές για όσους πεινούν ή διψούν: Για μπίρες (είναι must,
αν θέλετε να μπείτε στο κλίμα, το κουτάκι στο χέρι και όρθιοι) και διάφορα
σνακς αγοράζει κανείς από τα δύο περίπτερα που βρίσκονται επί της Μαβίλη,
αρκεί να διαθέτει την απαραίτητη υπομονή για τη μίνι ουρά που σχηματίζεται
συνήθως. Στο ένα περίπτερο έχει παγωτά Mars και στο άλλο ΔΕΛΤΑ, διαλέγετε και
παίρνετε.

Το γνωστό «βρώμικο» (σάντουιτς με λουκάνικο) είναι από τα καλύτερα στις
καντίνες των Αθηνών και περιχώρων. Τελευταία η καντίνα εξελίχθηκε και
προσφέρει και κρέπες, ή «βρώμικο» με διπλό λουκάνικο αν το στομάχι
διαμαρτύρεται έντονα. Η τιμή είναι 2,30 ευρώ για όσους επιλέξουν το κλασικό
«βρώμικο», για τα πρόσθετα… η τιμή μεταβάλλεται αναλόγως.

Το Έβερεστ που έχει ανοίξει πρόσφατα προσφέρει εναλλακτική λύση. Για
τις προσωπικές ανάγκες… κατευθυνθείτε στα γύρω μαγαζιά. Μην ντρέπεστε, οι
ιδιοκτήτες είναι φιλικοί και απόλυτα συνηθισμένοι στην κατάσταση. Ακόμη και
ένα ποτήρι νερό θα σας προσφέρουν αν το ζητήσετε. Οι πιο τυχεροί ή οι γνωστοί
των μαγαζιών κυκλοφορούν στην πλατεία με τα γυάλινα ποτήρια με αλκοόλ (αλλά
μην ξεχάσετε να τα επιστρέψετε).

Εσχάτως, η πλατεία έχει αποκτήσει και μουσική. Οι υπαίθριοι πωλητές των
CD, βάζουν και το μηχάνημα να παίζει. Δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο, αλλά
σίγουρα φτιάχνει ατμόσφαιρα.

Όσο για τα τραπεζάκια των γύρω μαγαζιών, μπορείτε να δράσετε κατά
βούληση. Ακόμη κι αν βρείτε, πάντως, κάποιο ελεύθερο, δεν είναι σίγουρο ότι θα
μπορέσετε να απολαύσετε το ποτό σας, χωρίς να σας σκουντάνε οι διερχόμενοι.
Και αυτό στο πρόγραμμα είναι όμως. Καθώς, όποιος πάει Μαβίλη κάνει λάθος αν
αναζητά την ηρεμία.

Σημαντική δυσκολία είναι το πάρκινγκ. Όπως είναι αναμενόμενο, θα
χρειαστεί να κάνετε μερικές βόλτες στα γύρω στενά. Προσοχή όταν οδηγείτε γύρω
από την πλατεία προς ανεύρεση θέσης για το αυτοκίνητό σας, γιατί οι
διερχόμενοι πεζοί συνήθως έχουν πιει λίγο παραπάνω και πετάγονται στον δρόμο.
Πάντως, ο επιμένων νικά… και κατ’ επέκταση παρκάρει!

INFO

Το ωράριο

Η πλατεία δεν έχει ωράριο… λειτουργίας. Από το πρωί για καφέ, το μεσημέρι
και νωρίς το απόγευμα είναι πιο ήσυχα, και από τα μεσάνυχτα μέχρι να χαράξει
το «πάρτι» συνεχίζεται στη Μαβίλη.