Ελπίδες θερινής νυκτός…

Ότι θα έχουμε γυρίσει όλοι φρέσκοι, ηλιοψημένοι και ορεξάτοι να κάνουμε μια
καινούργια αρχή. Ότι οι αμαρτίες μας θα έχουν ξεπλυθεί απ’ το θαλασσινό νερό,
η βλακεία μας θα έχει πεταχτεί με τις καρπουζόφλουδες στα σκουπίδια κι ο ήλιος
θα έχει διαλύσει διά παντός την ομίχλη των προκαταλήψεων και της άγνοιας που
μας δέρνει. Κάθε χρόνο απογοητεύομαι. Κάθε χρόνο ξαναελπίζω επί ματαίω. Μήπως
φταίει ότι δεν πολυξεκαθαρίζω τι ακριβώς ελπίζω, σε τι κόσμο ονειρεύομαι να
ζήσω από Σεπτέμβρη; Ιδού λοιπόν, φέτος αποφάσισα να γίνω πιο πρακτική, να
ξεκαθαρίσω ότι

1. Ονειρεύομαι ένα Μετρό με επιβάτες που δεν θα πιάνουν πεισματικά την
αριστερή λουρίδα της κυλιόμενης σκάλας – παρ’ όλο που ακούν συνεχώς από τα
μεγάφωνα ότι αυτή η λωρίδα είναι για όσους επιθυμούν να κινούνται ταυτόχρονα
με τη σκάλα. Κάντε δεξιά σύντροφοι Αθηναίοι, μην ανησυχείτε, δεν θα χάσετε την
εθνική σας ταυτότητα δείχνοντας λίγη ευγένεια. Έχουμε κι άλλα ελληνοπρεπή
χαρακτηριστικά εκτός από τη γαϊδουριά!

2. Ονειρεύομαι ένα αεροδρόμιο χωρίς ταξί, όπου οι τουρίστες θα
διακτινίζονται στα ξενοδοχεία σαν τον δόκτορα Σποκ χωρίς να τους γδέρνουν
αλύπητα οι ταξιτζήδες. Μια Ακρόπολη αιωρούμενη, χωρίς πρόποδες, καθ’ ότι στους
πρόποδες το εμφιαλωμένο νεράκι κοστίζει όσο μια φιάλη ουίσκι στην παραλιακή.
Rooms to let χωρίς το γνωστό ρουστίκ κρεβατάκι και τις ριγέ ψευτο-υφαντές
κουρτίνες. Μια Πλάκα χωρίς ταβέρνες όπου σε τραβολογάνε να καθήσεις, άνευ
ορχήστρας εκτελούσης εν ψυχρώ τα παιδιά του Πειραιά – ει δυνατόν και χωρίς
τσολιάδες με γυαλιά ηλίου Reyban.

3. Ονειρεύομαι μια πόλη με υπέροχα καφέ στα οποία δεν θα ακούγεται
καθόλου μουσική, ειδικά το πρωί. Μάνατζερ και ιδιοκτήτες, τι τρέλα σας
κόλλησε; Καφέ ανοίξατε, όχι κλαμπ. Στα καφέ, και δη το πρωί, ο κόσμος πάει να
μιλήσει, όχι να χορέψει. Μην πιστεύετε τις έρευνες, έχουμε τι να πούμε, πώς να
το πούμε δεν ξέρουμε, έτσι που δυναμώσατε τον ήχο. Δεν ακουγόμαστε,
καταλάβατε; Σε ένα τέταρτο ασυνείδητα καταλήγουμε όλοι να ουρλιάζουμε στο αυτί
του διπλανού μας, να πίνουμε δυο δυο τις ασπιρίνες, να εκνευριζόμαστε. Κόφτε
τη λοιπόν τη ρημάδα τη μουσική γιατί θα κόψουμε εμείς τον καφέ.

4. Ονειρεύομαι ότι ο Άκης Παυλόπουλος και ο Νίκος Ευαγγελάτος (τα
ονόματα εντελώς ενδεικτικά, η λίστα είναι τεράστια) θα ονειρευτούν μια
καλοκαιρινή νύχτα τον εαυτό τους δέκα χρονών. Ξέρετε, στην ηλικία που όλοι σε
ρωτάνε τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις. Και θ’ ακούσουν, λέει, τους
εαυτούς τους να απαντάνε «Θέλω να γίνω δημοσιογράφος». Και θα αναρωτηθούν,
λέει, για πρώτη φορά αν αυτό που έγιναν είναι δημοσιογράφος. Αν πάλι δεν
αναρωτηθούν εν ενυπνίω, τους ρωτώ ευθέως εγώ: Δημοσιογράφος είναι αυτός που
ανακρίνει την τραβεστί που απολύθηκε από μπουζουξήδικο λόγω τού ότι δεν έκανε
ποιοτική κονσομασιόν; (βγάζοντας ταυτοχρόνως παράθυρο τη μάνα τής τραβεστί να
δηλώνει πως έχει κάνει τάμα στην Παναγία Σουμελά μια λαμπάδα ίσα με το μπόι
της κόρης της αν την ξανακάνει γιο;)

5. Ονειρεύομαι επίσης ότι ο σεξολόγος, βουλευτής, επιστήμων και πάνω
απ’ όλα άνθρωπος Θάνος Ασκητής θα μάθει αίφνης ελληνικά. Ότι θα εξαφανιστούν
από το οπλοστάσιό του φράσεις – κλειδιά όπως «θα μιλήσουμε τώρα για τον
ερωτικό μας σύντροφο και τις εικόνες του εαυτού και της ψυχής που
εναρμονίζονται με τον άλλον, το θέλω και το μπορώ και γίνονται πραγματικότητα
στην καθημερινή μας ζωή και στο κρεβάτι μας». Ότι θα πάψει να ρωτάει
ξελιγωμένα τις τηλεθεάτριες αν είναι ωραίες, ότι θα σταματήσει να συμβουλεύει
τους ομοφυλόφιλους να εγκαταλείψουν την «παραφιλία» υπέρ του ορθού δρόμου, ότι
θα αφήσει, τέλος, την κυρία δίπλα του να μιλήσει καμιά φορά (αν και δεν είναι
βέβαιο ότι έχει κάτι καλύτερο να πει δεδομένου ότι τη διάλεξε αυτοπροσώπως
σύμφωνα με την «εικόνα του εαυτού, τού μπορώ και τού θέλω του»…)

6. Ονειρεύομαι, τέλος, να επιστρέψω σε μια Αθήνα που θα ανήκει στην
Ευρώπη αλλά όχι στην ψηλομύτα Ευρώπη που ονειρεύεται να γίνει άπαρτο κάστρο,
να υψώσει τείχη και ν’ αφήσει έξω τα στίφη των φτωχών να την πολιορκούν. Γιατί
εμείς είμαστε οι φτωχοί που μας πολιορκούν και τα τείχη που εναγώνια υψώνουμε
θα μας κλείσουν ανεπαισθήτως έξω απ’ τον τόπο μας – κι αυτό θα είναι ο
χειρότερος εφιάλτης που ζήσαμε ποτέ!

ΥΓ: Τέλος και διά παν ενδεχόμενον δηλώ υπευθύνως ότι δεν ανήκω εις την 17
Νοέμβρη και τις παραφυάδες αυτής. Καλό καλοκαίρι σε όλους μας.

Η Λένα Διβάνη είναι επίκουρος καθηγήτρια της Διπλωματικής Ιστορίας στη
Νομική Σχολή Αθηνών.