ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι Ροβεσπιέροι

Σαν ταινία που ξεκινάει ως θρίλερ, με φαντάσματα σε στοιχειωμένο πύργο και
υποβλητική ατμόσφαιρα, για να καταλήξει κωμωδία, με την αποκάλυψη φαρσέρ που
φορούσαν σεντόνια και τρόμαζαν τους τουρίστες. Αλλά δεν μπορείς να γελάσεις με
το ξεπουπούλιασμα της πάλαι ποτέ περίφημης 17Ν. Υπάρχουν ζωές που χάθηκαν,
πέρα από τα υπόλοιπα. Πέρα από τον εξευτελισμό των ιδεών. Πέρα από την
οικειοποίηση της ημερομηνίας μιας εξέγερσης στον τίτλο. Πέρα από τις
συνωμοτικές και τις επαναστατικές θεωρίες, υπάρχουν αυτά τα γεγονότα που δεν
ανατρέπονται. Το αίμα των θυμάτων και το ασύλληπτον ώς τώρα των θυτών που μας
έκαναν να φανταζόμαστε διάφορα. Και ένα είδος απογοήτευσης πλανάται στον αέρα,
αυτοί ήσαν λοιπόν; Αλλά, τι άλλο θα ήταν; Τον Ροβεσπιέρο περιμέναμε, με την
αδιάφθορη επαναστατικότητά του; Τον Τσε Γκεβάρα με τα πυρετώδη μάτια του; Τον
μικρό γαβριά του Ντελακρουά, με το βλέμμα στραμμένο στην ξεστήθωτη
κυρα-Επανάσταση που πορεύεται αυστηρή, με τα χείλη σφιγμένα, το λάβαρο ν’
ανεμίζει; Δεν έχει τέτοια στην εποχή μας. Οι γαβριάδες είναι τα παιδάκια στην
αγκαλιά των γυναικών που περιμένουν να περάσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα. Θέλουν
άλλο ζωγράφο κι άλλου είδους υπεράσπιση. Καθώς συζητάμε για κλισέ, καινούργιες
απάνθρωπες πράξεις γίνονται στον κόσμο. Και δεν φθάνουν θεωρίες και πράξεις να
τις καταλάβουν, να τις ερμηνεύσουν, να τις καλύψουν, να τις προλάβουν. Αλλά αν
πρέπει, σώνει και καλά, να κουβεντιάσουμε για το αν είχε δίκιο ο Ρεβεσπιέρος,
ε, ας το κάνουμε λοιπόν σε βάθος, να τελειώσει η υπόθεση. Ο Γάλλος Ροβεσπιέρος
εννοώ, ο ορίτζιναλ. Αυτός που στο Παρίσι δεν έχει ούτε έναν δρόμο στ’ όνομά
του.