Τζένη Καρέζη (δέκα χρόνια)

Ξημέρωμα της 26ης Ιουλίου του 1992, δέκα χρόνια ακριβώς σαν σήμερα, η Τζένη
Καρέζη έσπρωξε αιφνιδιαστικά, αν και μας είχε προειδοποιήσει, την ουράνια θύρα
και πέρασε στον χώρο της απαραχάρακτης μαγείας, που είναι η μνήμη. Η ίδια είχε
σμιλέψει το κληροδότημά της με μνήμες ανεπανάληπτες. Από την «Ωραία Ελένη» του
Αντρέ Ρουσέν και την «Ανθή» του Αντρέγιεφ ως την Άννα τού «Διαμάντια και
μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη (μαζί με τις κινηματογραφικές της ταινίες)
κατοικεί στη συνείδηση των Ελλήνων μ’ έναν τρόπο που κι όταν θα ‘χει σβήσει το
χνάρι της ως ηθοποιού η παρουσία της θα λαμπυρίζει βασανιστικά ανεπανάληπτη. Η
μορφή της Τζένης Καρέζη, ως συνισταμένη ιδιοτήτων που υπερβαίνουν τον
υποκριτικό κώδικα, κεντρίζει τη συλλογική συνείδηση ως πρόσωπο που η
μελαγχολία του γίνεται ένα αποκαλυπτικό για τον καθένα μας σημάδι. Έφερνε στη
ζωή μας και στην επικοινωνία μαζί της τον αέρα των ρόλων που είχε διαπλάσει,
αλλά και την αγωνία των ρόλων που δεν θα υποδυθεί ποτέ κανείς. Η Καρέζη
φοβόταν τον θάνατο γιατί αγαπούσε τη δημιουργία. Τη δημιουργία τόσο ως σκηνική
όσο και ως «ζωική» πράξη. Όταν καμάρωνε για την κοινή τους εικοσιπενταετία με
τον Κώστα Καζάκο λέγοντας πως «είναι σαν να έχουμε ζήσει εβδομήντα πέντε
χρόνια μαζί», αυτή ακριβώς τη δημιουργία δοξολογούσε. Όταν τις μεταμεσονύχτιες
ώρες, ως το ξημέρωμα σχεδόν, η Τζένη αναπτυσσόταν ως οικοδέσποινα, ως φίλη, ως
θεατρίνα, με τα δέντρα του Άλσους του Συγγρού να πλέουν κάτω από τα φώτα του
σπιτιού της σαν μια σκοτεινή πράσινη θάλασσα, δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να
διεκδικεί το δικαίωμα να δημιουργεί κανείς όλο το εικοσιτετράωρο. Τώρα που τη
σκέφτομαι, δεν θυμάμαι να την είδα ποτέ κουρασμένη ενώ συζητούσε και μ’ έναν
μόνον άνθρωπο. Δεν θα την ξεχάσουμε όσο ζούμε.