Το τέλειο έγκλημα

Οι πιλότοι αυτής της θρυλικής κινηματογραφικής μηχανής που στα ελληνικά
αποδόθηκε με τον τίτλο «Ο άγνωστος του εξπρές», είναι οι τρεις Σούμαχερ του
θρίλερ και της αστυνομικής ίντριγκας που μέχρι σήμερα κανείς, μα κανείς δεν
έχει κατορθώσει να καταρρίψει το ρεκόρ των απίστευτων επιδόσεών τους. Με τη
σειρά: Το ομότιτλο μυθιστόρημα το υπογράφει η Πατρίτσια Χάισμιθ
(παρεμπιπτόντως, όποιος δεν έχει διαβάσει τον «Ένοχο» και τον πρώτο «Ρίπλεϊ»
πρέπει να αισθάνεται ο φτωχότερος συγγενής της σύγχρονης λογοτεχνίας). Στο
σενάριο συμμετέχει η πένα του Ρέιμοντ Τσάντλερ (παρεμπιπτόντως, όποιος δεν
έχει διαβάσει τον «Μεγάλο αποχαιρετισμό» πρέπει κι αυτός να αισθάνεται
ρακένδυτος συγγενής). Και τέλος, το καλύτερο, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ αναλαμβάνει
την ευθύνη της σκηνοθεσίας.

Αρκεί μια σύγκριση με το «Panic room», του Ντέιβιντ Φίντσερ, για να αντιληφθεί
ο νοήμων θεατής την συμπυκνωμένη δύναμη και την άφθαστη αφηγηματική λιτότητα
του Χιτς… Η πρώτη – το «Panic room» – είναι μια ιστορία δέκα λεπτών που
γιγαντώθηκε στις δύο ώρες. Η δεύτερη είναι μια ιστορία δέκα ωρών που
συμπυκνώθηκε στα 101 λεπτά. Κάθε καρέ του «εξπρές» είναι ένα πλήρες μάθημα
σεναρίου, σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, ενδυματολογίας και αθρωπογραφίας. Και το
καλύτερο; Στα πρώτα πέντε λεπτά της εισαγωγής, ο σατανικός μαέστρος του θρίλερ
αποκαλύπτει τους χαρακτήρες των ηρώων του περιγράφοντας τα… παπούτσια τους!
Η λεπτομέρεια που σκοτώνει.

Το εναρκτήριο λάκτισμα της ίντριγκας θα το ζήλευε και η αυτού εξοχότης ο
Διάβολος. Δύο καλοντυμένοι γόνοι της αμερικανικής αφρόκρεμας, εντελώς άγνωστοι
μεταξύ τους, πιάνουν κουβέντα σ’ ένα από τα λουξ βαγόνια μιας ταχείας που
κατευθύνεται στην Ουάσιγκτον. Ο ένας από τους δύο με το καλοζωισμένο όνομα
Μπρούνο (Ρόμπερτ Γουόκερ, καλύτερος όλων) προτείνει στον άλλον με το ασήμαντο
όνομα Γκάι (Φάρλεϊ Γκρέιντζερ) μια ανταλλαγή… φόνων. «Εσύ σκοτώνεις τον
πατέρα μου κι εγώ την γυναίκα σου. Έτσι, εσύ ξαναπαντρεύεσαι κι εγώ κερδίζω
την αμύθητη περιουσία του πατέρα μου». Το τέλειο έγκλημα. Δολοφόνος χωρίς
κίνητρο ίσον μη δολοφόνος. Καλό; Άφθαστο!

«Ο άγνωστος του εξπρές». Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ διά μέσου του σατανικού του ήρωα με το όνομα Μπρούνο, στραγγαλίζει την ανάσα των θεατών

Στο πρώτο λοιπόν επίπεδο έχουμε την ίντριγκα (φόνος). Στο δεύτερο τους
χαρακτήρες και στο τρίτο (το καλύτερο) μια απίστευτη ταυτοπροσωπία. Ο Μπρούνο
και ο Γκάι αντιπροσωπεύουν τους αιώνιους μονομάχους του Καλού και του Κακού.
Πρόκειται για τυπικούς εκπροσώπους της μεταφυσικής ιδεολογίας του
Προτεσταντισμού, από την οποία προέρχονται όλοι σχεδόν οι ήρωες της
αγγλοσαξωνικής οθόνης. Αν όμως τους… σκαλίσεις, τότε πέφτεις πάνω σε μια
ανατριχιαστική παρεκτροπή. Πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, για μια δαιμόνια
παραλλαγή του αρχετυπικού μοτίβου «Δόκτωρ Τζέκιλ και μίστερ Χάιντ». Ο Μπρούνο
είναι η σκοτεινή και ιδιοφυής πλευρά του Γκάι. Γιατί; Μα αμφότεροι είναι οι
δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι τα δύο μέρη της κινητήριας μηχανής της
ελίτ της αμερικανικής κοινωνίας. Ο Μπρούνο είναι αυτός που διαρκώς κατεβάζει
ιδέες, που ασταμάτητα σκέφτεται και συνωμοτεί. Ο Μπρούνο είναι ο εγκέφαλος και
ο Γκάι απλώς είναι το καλό, όμορφο, γεροδεμένο παλικάρι που πρόκειται να
παντρευτεί την όμορφη κόρη ενός γερουσιαστή. Με λίγα λόγια, ο Μπρούνο είναι τα
brains και ο Γκάι η φωτογραφία.

Πώς αποδεικνύεται αυτή η δαιμόνια ταυτοπροσωπία; Αμφότεροι είναι του ιδίου
κοινωνικού περιβάλλοντος, της ίδιας ηλικίας, έχουν τα ίδια εμπόδια, το ίδιο
κίνητρο για να διαπράξουν έγκλημα και, το σημαντικότερο, είναι δεμένοι με το
ίδιο αίμα. Ο Μπρούνο στραγγαλίζει την άθλια γυναίκα του Γκάι. Επομένως, ο
Μπρούνο είναι η δολοφονική πλευρά του καλού Γκάι. Γι’ αυτό και εκείνος, αν και
ξέρει, δεν καταδίδει τον φονιά στην αστυνομία και γι’ αυτό φλερτάρει
ασταμάτητα με τον αντιθετικό του χαρακτήρα. Πρόκειται για την πιο υπόγεια,
σατανική ομοφυλοφιλική διάσταση στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Κατά βάθος πεθαίνει από επιθυμία να μεταμορφωθεί σε Μπρούνο. Όμως ο νόμος, η
ηθική του και οι επιπτώσεις από το έγκλημα δεν του επιτρέπουν να δρασκελίσει
το κατώφλι από τον Παράδεισο για να πάει στην Κόλαση. «Ο άγνωστος του εξπρές»
είναι από τις ελάχιστες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου, όπου μια απλή
εξωτερικά αστυνομική ιστορία, καταστρέφει τόσο πανούργα τα θεμέλια της αστικής
ηθικής. Σαν να λέμε, ο Θεός όχι μόνο έλκεται αλλά είναι ο ίδιος η μεταμόρφωση
του Σατανά. Κύριε των δυνάμεων!

Από το πριόνι στο τσεκούρι

«Το σπίτι του τρόμου» (Frailty) ή αλλιώς ο σχιζοφρενής δολοφόνος με το
τσεκούρι. Με πρωταγωνιστές Μάθιου ΜακΚόναχι και Πάουερς Μπουθ και σκηνοθέτη
τον Μπιλ Πάξτον. Σοβαροί άνθρωποι λες, κάτι καλό θα μαγείρεψαν. Αμ, δε! Διότι
μέχρι εκεί που εγκατέλειψα, περίπου ένα τέταρτο πριν από την αποκάλυψη του
δολοφόνου, έβλεπα την πιο βαρετή ιστορία, με τους πιο βαρετούς χαρακτήρες και
με την πιο βαρετή σκηνοθεσία. Τι να γίνει. Ακόμα και ο Μπιλ Πάξτον γυρίζει
ταινίες για να γεμίζουν οι καλοκαιρινές τρύπες των multiplex

Έτσι, χάριν πληροφόρησης, περιγράφω συνοπτικώς την ιστορία που κατέβασε η
σεναριακή γκλάβα κάποιου Μπρεντ Χάνλεϊ. Νεαρός χωρικός κάποιου οικισμού του
Τέξας χτυπάει την πόρτα του FBI και λέει στον πράκτορα, που έχει αναλάβει την
εξιχνίαση των εγκλημάτων κάποιου σίριαλ κίλερ με το παρατσούκλι «Το χέρι του
Θεού», πως ξέρει το όνομα του δολοφόνου. Και ποιος είναι, παρακαλώ; Ο πατέρας
μου και ο μικρότερος αδελφός μου. Και αρχίζει να εξομολογείται μία από τις
χιλιάδες συνηθισμένες ιστορίες που λαμβάνουν χώρα εντός των εκατομμυρίων
νοσηρών εγκεφάλων του αμερικανικού Παραδείσου. Πατέρας που μεγαλώνει δύο
παιδιά αρχίζει να βλέπει αγγέλους και δαίμονες.

«Το σπίτι του τρόμου». Σχιζοφρενής δολοφόνος με το τσεκούρι

Οι άγγελοι καταρτίζουν λίστα δαιμόνων και ο πατέρας με το τσεκούρι και με
μάρτυρες τα παιδιά του αρχίζει να ανοίγει κεφάλια. Μα, ρε μπαμπά, αυτούς που
σκοτώνουμε δεν είναι δαίμονες, άνθρωποι είναι. Σκάσε και σκότωνε, λέει ο
πατέρας. Πέφτει μια το τσεκούρι, πέφτει δύο, πέφτει τρεις. Άνθρωπος είμαι,
αντοχές έχω. Εγώ πήγα να δω ταινία και κατά λάθος έπεσα σε ξυλοκόπους. Και
φεύγοντας κοιτούσα πίσω, μπας και μου ‘ρθει καμιά ανάποδη με το τσεκούρι.

Χάμπουργκερ με αράχνες

Μετά τον Χίτσκοκ όλες οι άλλες ταινίες είναι αράχνες και «Eight legged
freaks». Που μεθερμηνευόμενο στα απλοελληνικά πάει να πει «Οκτάποδα φρικιά».

Σ’ αυτή την ιστορία που συνέλαβε ο άνυδρος εγκέφαλος δύο σεναριογράφων και που
σκηνοθέτησε κάποιος τροχονόμος με το όνομα Έλορι Έλκαγεμ δεν υπάρχει σταγόνα
πρωτοτυπίας. Η πλάκα, της πλάκας, ω! havale (κοινώς χαβαλές). Με την εξής
σειρά: Σε κάποιο χωρίον της αμερικανικής επικράτειας με γραφικούς τύπους που
κολυμπάνε σε ωκεανούς φόβου, αρχίζουν να ξεφυτρώνουν γιγαντιαίες αράχνες στο
μπόι των Δίδυμων Πύργων και με την κανιβαλική όρεξη ενός Γκοτζίλα. Η μετάλλαξη
της αθώας οκτάποδης Αραχνόμπους όρμπους σε παμφάγο, σαρκαβόρο, καταστροφικό
και φονικό όπλο, προέκυψε από μία οικολογική αταξία. Όταν μερικοί τόνοι
τοξικών αποβλήτων καταλήγουν στα καθαρά νερά του γειτονικού… Πηνειού, οι
αράχνες μεταμορφώνονται σε εικοσάμετρους εξωγήινους. Από εκεί και πέρα, τον
λόγο αναλαμβάνουν η ψηφιακή τεχνολογία και τα οπτικά εφέ. Όχι, δηλαδή, οι
άνθρωποι θα κάτσουν να σκάσουν και να βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει. Μωρέ,
τι μας λες!

«Οκτάποδα φρικιά». Γιγαντιαίες αράχνες, γιγαντιαίο ποπ κορν

Τα δύο πράγματα που προκαλούν μειδιάματα στα χείλη είναι μερικές χαριτωμένες
ατάκες που κλείνουν το ματάκι στον θεατή λέγοντάς του πλαγίως «ρε φίλε, πλάκα
κάνουμε» και η επίσης πλάγια υπονόμευση των ενήλικων ηρώων που το εγκεφαλικό
τους βάρος ζυγίζει όσο και του σπίνου. Το μοναδικό πλάσμα που διαθέτει
στοιχειώδεις γνώσεις εντομολογίας και που διατηρεί την ψυχραιμία του μπροστά
στον ορυμαγδό των μεταλλαγμένων οκτάποδων είναι ένα διοπτροφόρο πιτσιρίκι του
στυλ Χάρι Πότερ. Ο αθεόφοβος αυτός τύπος είναι ο μόνος γνώστης της αλήθειας
και ο μοναδικός κάτοχος του φοβερού μυστικού. Όχι μόνο ξέρει, αλλά και
απολαμβάνει τα τεκταινόμενα, σε σημείο που μ’ έκανε να πιστέψω πως όλα αυτά
δεν είναι τίποτε άλλο από αποκυήματα της εχθρικής του φαντασίας. Τι να κάνει
το παιδί μπροστά σ’ αυτή την απέραντη ανθρωπόμορφη ανυπαρξία; Να βάλω – σου
λέει – τις αράχνες να τους κατασπαράξουν, μπας και σωθώ και φτιάξω το
ανθρώπινο είδος από την αρχή. Πού τέτοιο θαύμα!

Προβλέπω μετά βεβαιότητας πως τα επόμενα πιάτα χάμπουργκερ που παρασκευάζονται
από τις αμερικανικές βιομηχανίες κινηματογραφικών τροφίμων, περιλαμβάνουν τα
εξής θρεπτικά φαγώσιμα: ποντίκια, γάτες, σκύλους, κουνούπια, μύγες, σκνίπες,
αρουραίους, μέλισσες, σφήκες, σκαραβαίους και σκουλήκια. Εσείς τα πληρώνετε,
εσείς τα τρώτε, εσείς τα απολαμβάνετε. Χάρισμά σας!

Η νύφη που γύρισε από τα πιάτα

Επιτέλους! Η μειονότης του ελληνοαμερικανού Αστόρια πάτησε πόδι στην
αμερικανική βιομηχανία του θεάματος και διά μέσου ενός θηλυκού με το βροντώδες
όνομα Νία Βαρντάλος παρασκεύασε baklava με το όνομα «My big fat Greek
wedding», δηλαδή «Γάμος α λα ελληνικά».

Εν αρχή με κατέλαβαν ρίγη εθνικοπατριωτικής εξάρσεως. Στη συνέχεια, άρχισα να
τρίβω τα μάτια μου. Μωρέ – είπα από μέσα μου – είναι δυνατόν την σήμερον ημέρα
μια μεγαλοκοπέλα σαν την Βαρντάλος που κυκλοφορεί στον ομφάλιο λώρο της
Οικουμένης να είναι τόσο υποταγμένη στον πατερούλη της και ιδιοκτήτη
αρχοντοταβέρνας με το πρωτότυπο όνομα «Zorbas»; Ύστερα από σαράντα λεπτά
έπιασα τον εαυτό μου να βλέπει καρακωμωδία με πρωταγωνίστρια μια αλλήθωρη
Δέσποινα Στυλιανοπούλου, η οποία συνάπτει φλογερή σχέση με Αγγλοσάξονα
καθηγητή χαρακτηριστικών Ρίτσαρντ Γκιρ και Γουίλιαμ Χαρτ.

«Γάμος α λα… ελληνικά». Τούρτα ελληνοαμερικανικής προελεύσεως

Τι να της βρίσκει, τι να της βρίσκει; Τίποτα δεν της βρίσκει. Απλώς, όσα δεν
πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Διότι, σου λέει η Βαρντάλος, εμείς οι
Ελληνίδες είμαστε πανούργες. «Ο άντρας είναι το κεφάλι και η γυναίκα ο λαιμός.
Στρίβει ο λαιμός δεξιά, στρίβει και το κεφάλι δεξιά». Που πάει να πει, τους
έχουμε του χεριού μας. Ε, ύστερα απ’ αυτό σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο την
Μεϊραράκη και να της προτείνω να αφήσει τα χαλιά και να πάει στο Χόλιγουντ.
Κάθε εμφάνισή της και κάθε ατάκα της ζυγίζουν όσο δύο ταψιά ελληνοαμερικανικοί
μπακλαβάδες της Βαρντάλος!

ΥΓ. Για την πληροφόρησή σας, αναφέρω πως ο Τομ Χανκς και η Ελληνοαμερικανίδα
σύζυγός του έλαβαν μέρος στην παραγωγή του… baklava. Μωρέ μπράβο η
Βαρντάλος! Καπάτσα με τα όλα της. Και τέλος, η συντριπτική πλειοψηφία του καστ
προέρχεται από την ομογένεια. Με την εξής σειρά: Μάικλ Κονσταντάιν (ο πατέρας
της νύφης που τον έχουμε δει να παίζει τρίτους ρόλους σε άφθονες ταινίες),
Λέινι Καζάν (η ευτραφής μητέρα της ίδιας νύφης) και πολλοί άλλοι. Να ‘ναι καλά
οι άνθρωποι και να διαπρέπουν στο Χόλιγουντ. Α, όλα κι όλα! Παπούτσι από τον
τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο!

Τα Oscar της εβδομάδας

Καλύτερης ταινίας: «Ο άγνωστος του εξπρές»

Σκηνοθεσίας: Άλφρεντ Χίτσκοκ (ν’ ανάψουμε λαμπάδα στον όγκο του)

Α’ ανδρικού ρόλου: Ρόμπερτ Γουόκερ (ο σατανάς του εξπρές)

Α’ γυναικείου ρόλου: Η Αραχνόμπους όρμπους (των «Οκτάποδων φρικιών»)

Ελληνοαμερικανικού μπακλαβά: «Γάμος α λα… ελληνικά»

Απόλυτου κενού: «Το σπίτι του τρόμου»