ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κινητά στο δόντι

Πόσα μάταια εμφυτεύματα μασίφ έχω μέσα στο στόμα μου! Τρελαίνομαι σαν
υπολογίζω τις ώρες που πέρασα στη ζωή μου στην καρέκλα οδοντιάτρων, χωρίς να
μου έχουν καν χώσει στα δόντια ένα κινητό τηλέφωνο σε μικροτσίπ. Άδικα
κατέστρεψα την οδοντοστοιχία μου, μασουλώντας ως παιδί άπειρα μεγαλοτσίπ και
πέφτοντας μετά για ύπνο χωρίς να πλύνω τα δόντια. Διαθέτω αυτή τη στιγμή όχι
μόνο χώρο για κινητό τηλέφωνο στα σφραγίσματά μου, αλλά και για
μικροκομπιούτερ, ατζέντα, τηλεόραση, ραδιοφωνάκι, τηλεκοντρόλ, συσκευή
τηλεόρασης (που θα προβάλλει απευθείας στα γυαλιά μου), επεξεργαστή κειμένου,
σύνδεση με το Χρηματιστήριο, χάρτη GAP με ραντάρ και καμπανάκι ειδοποίησης
όταν καίγεται το φαΐ. Έναν καταγραφέα ιδεών επίσης, που αμέσως θα
αποθησαυρίζει όλες αυτές τις θαυμάσιες ιδέες που μου έρχονται στον δρόμο καθώς
περπατώ κι ύστερα τις ξεχνάω και θυμάμαι μόνο πόσο παιδεύτηκα να διασχίσω τις
διαβάσεις. Με αποτέλεσμα τα σημειώματά μου να πάσχουν από αφόρητη μονοτονία
θεμάτων. Δεν ξέρω αν το έχουν σκεφτεί αυτό οι φοιτητές του King’s College που
λανσάρισαν το κινητό τηλέφωνο εμφυτευμένο σε δόντι, αλλά κάποιο είδος
πληκτρολόγησης θα μπορεί να γίνεται από το μάγουλο, με τα δάχτυλα. Να κρατάς
τα δάχτυλα στοχαστικά κοντά στον κρόταφο και να πληκτρολογείς πατώντας απαλά
τους φρονιμίτες. (Γι’ αυτό μερικοί συνάδελφοι προπονούνται ήδη σε τέτοιες
πόζες). Οτιδήποτε λαμβάνεις, ακούς, καταγράφεις, σημειώνεις και επεξεργάζεσαι,
να προβάλλεται κατευθείαν στον εγκέφαλο τη στιγμή που το χρειάζεσαι κι όχι
κάποια άλλη που δεν το χρειάζεσαι κι απλώς σε ταλαιπωρεί και δεν σ’ αφήνει να
συγκεντρωθείς καθώς φτιάχνεις τη σαλάτα σου, ας πούμε. Προσφέρω τα σφραγισμένα
δόντια μου για ό,τι πείραμα χρειάζεται.