ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γιαγιάαα!

– Γιαγιάαα! Μια τρομερή παιδική κραυγή ξυπνάει το νυσταγμένο τετράγωνο, που
προσπαθεί να συμπληρώσει τα πρωινά χαμένες ώρες ύπνου. Ένα «γιαγιά» επιτακτικό
και φοβισμένο μαζί, αυστηρό και παρακλητικό. Ταραχή περνά στα μπαλκόνια που
περιτριγυρίζουν τον ακάλυπτο, ταραχή διασχίζει καθέτως τους ορόφους. Από
γιαγιάδες άλλο τίποτα στη γειτονιά. Κάθε μπαλκόνι και γιαγιά εδώ πέρα. Για
ποια απ’ όλες κραυγάζει το πιτσιρίκι; Πόρτες ανοίγουν, ρολά ανεβαίνουν,
έτοιμες είναι όλες να σπεύσουν, αν χρειαστεί, στο άγνωστο εγγόνι. Να
εξηγήσουν, να απαντήσουν στις ερωτήσεις του. Γιαγιά, γιατί βρέθηκες έτσι
στριμωγμένη στο διαμέρισμα καλοκαιριάτικα; Γιαγιά, γιατί δεν είσαι στην αυλή
σου; Οι γιαγιάδες έχουν χώρο, έχουν χωριό, έχουν κοτούλες να ταΐσουν, έχουν
χώμα να πατήσουν και γλάστρες να ποτίσουν. Οι γιαγιάδες καταβρέχουν το
απόγευμα την αυλή τους και κάθονται να πιουν τον καφέ τους στη δροσιά. Γιαγιά,
πού είναι η δροσιά; Κάπου θα πρέπει να την κρύβεις, γιατί δεν είναι δυνατόν να
μην υπάρχει πουθενά. Εσύ πρώτη και καλύτερη βεβαιώνεις για την ύπαρξή της.
Γιαγιά, μην πεις ότι έχεις άλλες δουλειές. Πού είναι τα παραμύθια σου; Εχτές
το βράδυ έλεγες για άλογα και για πηγάδια, για δάση και λαγκάδια, για
περιπέτειες σε μέρη μυστηριώδη. Και σήμερα ξημέρωσες στους ίδιους τέσσερις
τοίχους. Με πόρτες που δεν οδηγούν πουθενά και παράθυρα απ’ όπου δεν ατενίζεις
τίποτα. Γιαγιά έλα αμέσως και λύσε αυτό το ζήτημα. Γιαγιά φτιάξε τη βαλίτσα,
να πάμε στα σωστά μέρη. Τι θα πει δεν οδηγείς και δεν μπορείς; Αφού εσύ κρατάς
το τιμόνι, πώς είναι δυνατόν; Να μένεις σε μέρος ακατάλληλο για γιαγιάδες,
ακατάλληλο προ παντός για εγγόνια;