… στο «Frame»

Επέστρεψε η φίλη μου η Νένα, πρώην εστιάτορας και πρόσφατα σεφ στη Νέα Υόρκη,
και κανονίσαμε να πάμε στο μοδάτο «Frame» για να τσεκάρει και αυτή τα
happening μέρη της Αθήνας. Το πνεύμα στην κουζίνα (σύμβουλος-σεφ, δηλαδή)
είναι ο γνωστός νεαρός τηλεοπτικός σεφ Αλέξανδρος Παπανδρέου. To εστιατόριο
ανήκει στο ξενοδοχείο «St. George» και ο καλοκαιρινός του χώρος είναι πάνω από
τη Δεξαμενή, ένα μικρό, ολόασπρο κλειστό μπαλκονάκι με πορτοκαλί πινελιές, που
θυμίζουν τη δεκαετία του ’70.

Ήταν η αρχή τής σεζόν όταν πήγαμε και σίγουρα δεν είχε στρώσει ακόμα.
Μείναμε… έκθαμβες από το σέρβις – μόνο που δεν μας γαύγιζε η σερβιτόρα, η
οποία δεν γνώριζε καμιά λεπτομέρεια για τα φαγητά. Εξαφανίστηκε, ενώ κάποια
άλλη κοπέλα μάς πήρε την παραγγελία για το κρασί, το οποίο έφτασε αφού
τελειώσαμε τα πρώτα – περίπου μία ώρα μετά. Καταλάβατε το επίπεδο της
εξυπηρέτησης…

Το φαγητό: γενικώς ακολουθεί τη μόδα και αυτό, ένα μπέρδεμα της Μεσογείου με
διάφορες ασιατικές πινελιές. Ξεκινήσαμε με τη χωριάτικη σαλάτα, με ριγκατόνι
και σάλτσα ντομάτας. Δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά μια κοινότατη χωριάτικη με
κρύα ζυμαρικά, τα οποία μείωναν τη φρεσκάδα των ζαρζαβατικών. Η καβουροσαλάτα
με σάλτσα από κόκκινη πιπεριά, η οποία ακουγόταν νόστιμη, είχε έντονο το
στίγμα του κονσερβοποιημένου καβουριού. Ήταν πολύ αλμυρή και με δυνατή
μεταλλική γεύση. Η ντομάτα «ταρτάρ» με ρόκα και αβοκάντο (σαλάτα δηλαδή και
αυτή) ήταν αποτυχία, διότι οι ντομάτες ήταν μπαγιάτικες και είχαν ανάψει. Το
μιλφέιγ με ντομάτες, καλαμάρι και πέστο δεν έλεγε πολλά – ένα ασταθές ναπολεόν
(mille fall!) με λαστιχένιο λεπτοκομμένο καλαμάρι και προκάτ πέστο.

Τα κυρίως πιάτα… Ένα ψαρονέφρι συμπάτικο, με σάλτσα μανιταριών ξενοδοχείου.
Η ντοματένια λεμονάτη σάλτσα στη σφυρίδα ήταν ικανοποιητική, αλλά το ψάρι ήταν
ωμό στη μέση, χωρίς να θέλει να είναι σούσι.

Τα γλυκά: η μους είχε λάθος περιγραφή, με αποτέλεσμα να έρθει κάτι τελείως
διαφορετικό απ’ ό,τι περιμέναμε. Το μαλακό κέικ σοκολάτας ήταν κάτι μεταξύ
σουφλέ και μπράουνι με σος βανίλια. Τρωγόταν. Η μηλόπιτα ήταν περίεργη – ένα
σκληροψημένο αλμυρό μπισκότο, πάνω από το οποίο περιχύνονταν κομμένα μήλα –
έτοιμα κι αυτά (;). Δεν κοβόταν. Στη γεύση κάτι έλεγε. Δεν έχω έλεος. Είμαι
απαιτητική. Θέλω να φάω καλά και να σερβιριστώ από ανθρώπους που δεν
βαριούνται τη δουλειά τους και που έχουν τρόπους. Δεν τα βρήκα αυτά εδώ και
για την εμπειρία αυτή πληρώσαμε 55 ευρώ το άτομο. Μια που λιγόστεψαν, έστω και
προσωρινά, τα μεγάλα ξενοδοχεία της πόλης μας, αυτά που υπάρχουν δεν θα έπρεπε
να μην τα κάνουν άρπα κόλλα;

«Frame»: «St. George of Lycabettus», Δεινοκράτους 1, Πλ. Δεξαμενής, τηλ.
010-7214.368.