Το πυρωμένο κάρβουνο…

Κάρβουνο κορωμένο. Πυρωμένο. Η Μάγια Μόργκενστερν. Ηλέκτρα, στην «Ηλέκτρα» του
«Θεάτρου της Άνοιξης» και του Γιάννη Μαργαρίτη. Τι ηθοποιός! Τι σπουδαία
ηθοποιός! «Βυθίζεται», η γυναίκα στο ρόλο της. Φλέγεται. Σύγκορμη δίνεται.
Πάλλεται. Η ψυχή και το σώμα της. Δεν κρατάει τίποτα για τον εαυτό της. Και τι
ωραία γυναίκα! Υπέροχη. Αφήστε, πια, το ταμπεραμέντο της! Κι όλα τ’ άλλα της
παράστασης; Ε, όλα τ’ άλλα είναι σιωπή…

… που έγινε «Δούρειος Ίππος»

Απλώς, μετά απ’ αυτό που είδα, προσωπικά, θύμωσα. Και όχι μόνο γιατί η
παράσταση, κατά τη γνώμη μου, δεν ήρθη στο ύψος της πρωταγωνίστριάς της και
δεν εμπνεύστηκε από την παρουσία της – μα ούτε στο νυχάκι της; – και την
«συμπαρέσυρε». Αλλά, κυρίως, γιατί χρησιμοποίησε την Μάγια Μόργκενστερν ως
«κριό πολιορκητικό», ως «Δούρειο Ίππο», για να εκπορθήσει τα τείχη της
Πολιτιστικής Ολυμπιάδας και τα χορταστικά εκατομμυριάκια της Πολιτιστικής
Ολυμπιάδας. Η οποία το ‘χαψε το δόλωμα – ή μήπως, αν και δεν ξέρω ακριβώς τους
λόγους, ήθελε να το χάψει; – και ενέταξε στο πρόγραμμά της, ως πρώτη ελληνική
συμμετοχή(!) στο «μήνα θεάτρου» του Ηρωδείου, μια παραγωγή, που όλοι, λίγο –
πολύ – κι ας μην κρυβόμαστε, επιτέλους, πίσω απ’ το δάχτυλό μας, και
ψευδόμαστε ασυστόλως, για λόγους «μικροκομματικούς» και λόγους διαπλεκομένων
συμφερόντων, διότι η «μικρή μας πόλη» παραείναι μικρή και όλα γίνονται γνωστά
και η «πιάτσα» βοά… – ξέραμε ως πού, περίπου, μπορεί να φτάσει, ποια είναι
τα όριά της. Και για την οποία – το γνωρίζω καλά – καθόλου δεν επαίρεται. Αλλά
στερνή μου γνώση… Διότι αν, η Πολιτιστική Ολυμπιάδα, ήθελε τόσο πολύ την
Μόργκενστερν – που όφειλε να τη θέλει «τόσο πολύ» -, ας της έκανε αντιπρόταση.
Εμ’ μαλλάτα, εμ’ γαλάτα, εμ’ τ’ αρνιά κουρεμένα, δε γίνεται.