Διαστάσεις Σύνοδος εικονικής πραγματικότητας

«Δεν μπορείς να εμπιστευτείς τις εταιρείες, δεν μπορείς να εμπιστευτείς τις
κυβερνήσεις, δεν μπορείς να εμπιστευτείς τους αναλυτές, δεν μπορείς να
εμπιστευτείς ούτε καν τους διευθυντές των αμοιβαίων κεφαλαίων».

Διαδοχικά σκάνδαλα: η λιμουζίνα έμεινε να στηρίζεται σε τούβλα

Την προειδοποίηση αυτή απηύθυνε τον Μάιο του 1998 η αμερικανική οικονομική
επιθεώρηση «Fortune». Το άρθρο αναφερόταν στους κινδύνους που εμπεριείχαν οι
επενδύσεις στη Νοτιοανατολική Ασία. Μετά την αποκάλυψη της λογιστικής απάτης
της WorldCom, που ακολούθησε την κατάρρευση της Enron και πολλά ακόμη σκάνδαλα
με τράπεζες επενδύσεων της Γουώλ Στρητ, η ίδια προειδοποίηση θα μπορούσε να
αφορά σήμερα τις επενδύσεις στην Αμερική. Η χώρα αυτή, σημειώνουν οι χθεσινοί
«Νιου Γιορκ Τάιμς», δεν αποτελεί πλέον τόπο ευκαιρών. Ούτε ασφαλές
καταφύγιο. Αφού τοποθέτησαν επί χρόνια δισεκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες
Πολιτείες, οι ξένοι επενδυτές αρχίζουν να κοιτούν αλλού. Αν μάλιστα πιστέψουμε
τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, Νομπελίστα Οικονομίας για το 2001, η κατάσταση θα ήταν
σήμερα ακόμη χειρότερη, και η απαισιοδοξία των καταναλωτών ακόμη μεγαλύτερη,
αν δεν είχε υπάρξει η 11η Σεπτεμβρίου. Η τρομοκρατία απομάκρυνε λίγο τη
συζήτηση από τις αδυναμίες της αμερικανικής οικονομίας. Και επέτρεψε στην
κυβέρνηση να προωθήσει ένα έκτακτο πακέτο βοήθειας στον Μεγάλο Ασθενή.

Όλα αυτά δεν φαίνεται πάντως να απασχολούν τους ισχυρούς του κόσμου. Η σύνοδος
των Οκτώ είχε πολλά να πει για την τρομοκρατία, για τον Αραφάτ και για την
ανάγκη να ανασκουμπωθεί η Αφρική – δεν έκρινε σκόπιμο όμως να ασχοληθεί
ιδιαίτερα με τα προβλήματα του αμερικανικού, και γενικότερα του παγκόσμιου
καπιταλισμού. «Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται φέτος σε καλύτερη θέση από
πέρυσι, και του χρόνου θα είναι ακόμα καλύτερη», περιορίστηκε να δηλώσει ο
καναδός πρωθυπουργός Ζαν Κρετιέν, ανακεφαλαιώνοντας τον προβληματισμό των
εταίρων του. Ήταν μία σύνοδος εικονικής πραγματικότητας, σχολιάζει ο Λάρυ
Έλιοτ στην Γκάρντιαν.

Και δεν ήταν η πρώτη. Το 1998, στο Μπέρμιγχαμ, οι ηγέτες του κόσμου είχαν
δηλώσει ότι «οι οικονομικές προοπτικές παραμένουν καλές» (για να ακολουθήσει η
κρίση του ρωσικού χρέους). Το 1999, στην Κολωνία, είχαν διαπιστώσει ότι
«τέθηκαν τα θεμέλια της ανάκαμψης» (στην πραγματικότητα ήταν τα θεμέλια μιας
τεράστιας χρηματιστηριακής φούσκας). Το 2000, στην Οκινάουα, είχαν προβλέψει
ότι «η παγκόσμια οικονομία θα έχει θεαματική ανάπτυξη» (για να ακολουθήσει μια
συγχρονισμένη ύφεση στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Γερμανία). Το 2001, στη
Γένοβα, είχαν διακηρύξει ότι «η αποτελεσματικότερη στρατηγική για τη μείωση
της φτώχειας είναι η διατήρηση μιας ισχυρής, δυναμικής, ανοιχτής και
αναπτυσσόμενης οικονομίας» (για να ακολουθήσει η απόφαση του Μπους για δασμούς
στις εισαγωγές χάλυβα).

Την ώρα που οι ηγέτες των Οκτώ έκρυβαν το κεφάλι τους στην άμμο του
Κανανάσκις, δύο νεαροί άνεργοι σκοτώνονταν στο Μπουένος Άιρες επειδή
διαμαρτυρήθηκαν για τα μέτρα λιτότητας που αυτοί οι ίδιοι ηγέτες έχουν
επιβάλει στη χώρα τους. Οδηγώντας την στην πείνα και την εξαθλίωση.