ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απίστευτο!..

Δεν κομίζω γλαύκα στην Αθήνα: ήδη (16/6, άρθρο στην «Καθημερινή»), ο καθηγητής
Γεώργιος Κουμάντος έχει ασκήσει, δίκαια, αυστηρότατη κριτική στο προσχέδιο
νόμου που προωθεί η κυβέρνηση στη Βουλή, για να χαρίσει – δυστυχώς, είναι η
σωστή λέξη – δισεκατομμύρια ευρώ σε πολυεθνικές, στερώντας τα από καλλιτέχνες
(συνθέτες, συγγραφείς, μουσικούς, τραγουδιστές κ.λπ.) στους οποίους ανήκουν!

Δεν κομίζω, επαναλαμβάνω, γλαύκα στην Αθήνα. Θέλω να πω κι εγώ, όμως, από ‘δώ,
μερικά πράγματα γι’ αυτό το προσχέδιο νόμου. Η ιστορία από την αρχή: οι
επιχειρήσεις μηχανημάτων αναπαραγωγής ήχου και συστημάτων πληροφορικής
υποχρεώθηκαν με νόμο της Ντόρας Μπακογιάννη, που ισχύει διεθνώς, να
καταβάλλουν στους συνθέτες κ.λπ., αρχίζοντας από το 1993, ένα μικρό ποσοστό
(2% για τα κομπιούτερ και 6% για τα μαγνητόφωνα), επί της τιμής των
μηχανημάτων και συστημάτων που θα πουλούσαν.

Στα εννιά χρόνια, όμως, που πέρασαν από τότε, οι επιχειρήσεις αυτές,
πολυεθνικές κυρίως, έδωσαν στους συνθέτες κ.λπ. έναντι των χρεών τους μόνο
μερικά ψίχουλα! Έτσι, από το ’93 ίσαμε σήμερα μαζεύτηκε ένα τεράστιο ποσό.
«Πώς θα πληρώσουμε τόσα χρωστούμενα;», αναρωτήθηκαν οι πολυεθνικές. Και μια
και δυο «την πέσανε» στην κυβέρνηση. Και η κυβέρνηση, αλίμονο, ενέδωσε!
Αποφάσισε να σβήσει με νόμο τα χρέη των πολυεθνικών και ν’ αφήσει τους
καλλιτέχνες στα κρύα του λουτρού!

Ο νόμος που προωθεί η κυβέρνηση, όπως γράφει ο Γ. Κουμάντος, είναι αμφίβολης
συνταγματικότητας. Αλλά το ζήτημα, για μένα, δεν είναι μόνο νομικό. Είναι,
πρωτίστως, πολιτικό και ηθικό. Μπορεί, δηλαδή, μια σοσιαλιστική κυβέρνηση, μια
«αριστερή» κυβέρνηση, όπως την χαρακτηρίζει ο κ. Σημίτης, να δημεύει την
περιουσία καλλιτεχνών, για να ξελασπώσει τις πολυεθνικές; Και τι θα πει αύριο
ο Κ. Σημίτης στους απόμαχους καλλιτέχνες, που αυτόν τον πόρο περίμεναν, για να
εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαΐ στα γεράματά τους;

Γιατί συνθέτες δεν είναι μόνον ο Θεοδωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Σαββόπουλος και
καμιά εικοσαριά άλλοι. Τραγουδιστές δεν είναι μόνον ο Νταλάρας, η Αλεξίου, η
Μαρινέλλα και τριάντα ακόμη. Είναι και εκατοντάδες «μικρομεσαίοι» και χιλιάδες
«πρώην», που βρίσκονται «στον άσο»! Για όλους αυτούς τους λόγους, πιστεύω, ότι
ο Πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι υπουργοί πρέπει να πετάξουν στο καλάθι αυτό το
προσχέδιο νόμου.

Πρέπει να το πετάξουν στο καλάθι και για έναν πρόσθετο λόγο: ο νόμος αυτός
αφαιρεί από τους δημιουργούς το δικαίωμα να απαγορεύουν τη μετάδοση των έργων
τους σε «χρήστες», οι οποίοι αρνούνται να τους πληρώσουν ή τους δίνουν
πενταροδεκάρες! Δεν είναι απίστευτο;