Πάρε τη μία, βάρα την άλλη

Απίστευτη μεταμόρφωση και εκκωφαντικό γκρέμισμα. Ο Κινέζος Τσεν Κάιγκε, ο
σκηνοθέτης τού «Αντίο παλλακίδα μου» που σάρωσε τον Χρυσό Φοίνικα Καννών,
υπογράφει μία από τις μεγαλύτερες πατάτες του καλοκαιριού με τον τίτλο
«Killing me softly» ή αλλιώς «Γλυκά σκότωσέ με». Ουδείς τον σκοτώνει. Μόνος
του… αυτοκτονεί. Και καθόλου γλυκά. Απλώς, μπαμ και κάτω. Ο λόγος
ευεξήγητος. Λόγω… ευρωλυγουρίας, μετεγράφη στην αγγλοσαξωνική dreamland και
ανέλαβε να διεκπαιρώσει μια σεναριακή χαλκομανία «ερωτικού θρίλερ». Όπου
συμβαίνουν τα εξής απίθανα.

«Γλυκά σκότωσέ με». Ο Τζόζεφ Φάινς «κλείνει» το στόμα της Χέδερ Γκρέιαμ και ο Τσεν Κάιγκε συναντάει τον Φώσκολο

Αμερικανίδα τύπου Χέδερ Γκρέιαμ, με ακατοίκητο βλέμμα αλλά άκρως «κατοικημένα»
μπαλκόνια, πέφτει και λιποθυμάει από τα μάτια ενός πρωταθλητή της ορειβασίας
ονόματι Τζόζεφ Φάινς. Ύστερα από μισή ώρα και αφού έχουν προηγηθεί καμιά
εκατοστή ημίγυμνες πόζες επιπέδου και διαμετρήματος «Nitro» (και ούτε), το
κορίτσι αρχίζει να αμφιβάλλει για το ποινικό μητρώο του ορειβάτη. Μπας και ο
τύπος είναι ψυχοπαθής δολοφόνος; Κάπου εδώ φεύγεις, πας προς νερού σου,
μασουλάς ποπ κορν, μιλάς στο κινητό, πιάνεις κουβέντα με τον πορτιέρη και στο
φινάλε ρίχνεις βλέφαρο για να απολαύσεις την ολοκλήρωση της μεγάλης χρεοκοπίας
του Τσεν Κάιγκε. Έτσι, για να μη χάσεις τις δύο πολύτιμες λέξεις: The end!

Πασχάλης και αδελφές Μπρόγιερ

Αν δεν είσαι 12 ετών, αν δεν είσαι βαρεμένος με το αμερικανικό ελαφρολαϊκό Top
ten και αν δεν έχεις ματαδεί Μπρίτνεϊ Σπίαρς, τότε βλέποντας το «Crossroads»
δηλαδή «Για πάντα φίλες» – πράγμα που δεν σου εύχομαι – τσιμπάς τον διπλανό
σου και αυθορμήτως ένας πράγμα σου έρχεται στα χείλη: Αν αυτή είναι η Σπίαρς,
τότε η Βίσση είναι δέκα φορές η Μαντόνα μαζί!

Περίπου βαράς ενέσεις. Τα δευτερόλεπτα μεταλλάσσονται σε ώρες και οι ώρες σε
αιώνες. Μωρέ, πού θα πάει, δεν θα τελειώσει; Και γιατί παρακαλώ να τελειώσει;
Άνθρωπος είσαι, λάθη κάνεις.

«Για πάντα φίλες». Αν αυτή είναι η Μπρίτνεϊ Σπίαρς, τότε η Άννα Βίσση είναι Μαντόνα

Επειδή δηλαδή διέπραξες την.. πατατοντομάτα και έκοψες εισιτήριο, σημαίνει πως
θα κάτσεις να το υποστείς μέχρι το τέλος; Κάπου εδώ – σ’ αυτή την απλοϊκή,
φυσική και αυτονόητη απορία – αισθάνθηκα σαν ανθρακωρύχος την εποχή της πρώτης
περιόδου της βιομηχανικής επανάστασης. Να σηκωθώ, δηλαδή, και να ζητήσω
επίδομα ανθυγιεινής εργασίας. Διότι επί μιάμιση ώρα τρεις θηλυκοί
κοντορεβιθούληδες που αν κυκλοφορούσαν σε οποιαδήποτε περιοχή της Αττικής –
μηδέ εξαιρουμένης και της Δυτικής – ουδείς θα έριχνε πάνω τους ακόμα και
υποψία βλέμματος, περιφέρονται από την μία στην άλλη άκρη της οθόνης ψάχνοντας
τον πατέρα τους, τη μάνα τους, τον αδελφό τους και φυσικά πάνω απ’ όλα τον
γκόμενο.

Είμαι βέβαιος πως το μοναδικό παλικάρι που πρωταγωνιστεί θα ζήτησε έξτρα πριμ,
προκειμένου να υποστεί το βάσανο ενός ασπασμού με το στόμα του πιο ασήμαντου
κινηματογραφικού θηλυκού της υφηλίου, που φέρει το χρυσό όνομα Μπρίτνεϊ
Σπίαρς. Και μόνοι μας σε ερημικό νησί που λέμε, θα κατέφευγα στο σπορ της αυτοεξυπηρετήσεως!

Σφυριά, σανίδες, καρφιά

Την ίδια ακριβώς κατεύθυνση με το θρίλερ του Τσεν Κάιγκε ακολουθεί και η
δεύτερη πτώση της εβδομάδας με την ονομασία «Life as a house», δηλαδή «Ένα
σπίτι, μια ζωή».

Κατεύθυνση με πορεία από επάνω προς τα κάτω. Στο ρετιρέ τα δύο πασίγνωστα
ονόματα Κέβιν Κλάιν και Κριστίν Σκοτ Τόμας. Στα τάρταρα ο σκηνοθέτης Ίρβινγκ
Γουίνκλερ. Με τις καλύτερες προθέσεις ο άνθρωπος. Αλλά για να μετατρέψεις ένα
οικογενειακό δραματάκι σε ουσία, πρέπει να διαθέτεις μισό τουλάχιστον από το
ταλέντο ενός Ρόμπερτ Όλτμαν. Αλλιώς, αντί για ταινία καταφεύγεις στην
ξυλουργική. Όπερ και εγένετο. Διά της εξής μεθόδου. Αρχιτέκτων – ο Κλάιν
φυσικά – πάσχων από καρκίνο και με ημερομηνία λήξεως, αποφασίζει να
επανασυγκολλήσει την διαλυμένη οικογένεια και να επαναφέρει στην… κυκλοφορία
την πρώην σύζυγο (Κριστίν Σκοτ Τόμας φυσικά), η οποία στο μεταξύ έχει
τακτοποιηθεί με δεύτερο αλλά ασήμαντο τύπο. Αρπάει (που λένε) σφυριά, πρόκες
και σανίδες και κατασκευάζει ιδιοχείρως την κατοικία που προτίθεται να αφήσει
στο μοναχοπαίδι του, ο οποίος προς το παρόν κυκλοφορεί με σκουλαρίκια και
γουόκμαν ακούγοντας ολημερίς και ολονυχτίς Μέριλιν Μάνσον. Η κατάληξη είναι
τόσο αυτονόητη όσο κάθε μελούρα με τον Νίκο Ξανθόπουλο και τη Μάρθα Βούρτση.

Από Σουηδούς προς Σουηδούς

Το βαρύ, κουλτουριάρικο, πυροβολικό της εβδομάδας με τον τίτλο «Gossip» –
Ψίθυροι γυναικών – μοιάζει με τους παίκτες της Εθνικής Σουηδίας. Ψηλοί,
ντερέκια, δυνατοί, σοβαροί και ξυλοκόποι.

Ο φέρελπις σκηνοθέτης Κόλιν Νάτλεϊ μετέτρεψε σελίδες κουτσομπολιού σουηδικού
«Λοιπόν» σε ταινία αποκαλύπτοντας μερικές πασίγνωστες κοινοτοπίες.

Επτά διάσημα ονόματα του θηλυκού θεατρο-κινηματογραφικού στερεώματος της
Σκανδιναβίας (μεταξύ αυτών και της Λένα Έντρε της «Απιστίας» του Μπέργκμαν και
της Λιβ Ούλμαν) θέτουν υποψηφιότητα για το ριμέικ της «Βασίλισσας Χριστίνας».
Ποία εξ αυτών, δηλαδή, θα γίνει Γκάρμπο; Απάντηση:

«Ψίθυροι γυναικών». Μόνο για εσωτερική… σουηδική χρήση

Πλάκα κάνουμε; Καμία. Η συνέχεια είναι για εσωτερική σουηδική χρήση. Δηλαδή,
μαθαίνουμε πως η Σουηδέζα… Καραμπέτη είναι λεσβία, η επίσης Σουηδέζα
Δανδουλάκη είναι η προσωποποίηση του Σατανά και όλες τους είναι φορείς
επιδημιών που κατακλύζουν τα παρασκήνια του θεάματος. Ε, και; Μέχρι τώρα
ξέραμε πως Σουηδία είναι Βίκινγκς, Μπέργκμαν, Volvo, Ericson. Τώρα μάθαμε πως
λένε και κρύα ανέκδοτα, Ούτε που με νοιάζει!

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια

Τελευταία ελπίδα η επανέκδοση με φρέσκια κόπια της κλασικής ηθογραφικής,
ειρωνικής κομεντί του Ερίκ Ρομέρ «Le Genou de Claire» – Το γόνατο της Κλαίρης
(1970). Να το πω με ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα; «Μια νύχτα με την Μοντ» – «Το
γόνατο της Κλαίρης»=5-0. Με δύο λόγια η «Κλαίρη» είναι το αποτυχημένο
φλιπσάιντ της Μοντ. Οι διάλογοι, ο Λόγος, αυτή η τρομερή ικανότητα του Ρομέρ
να υπονομεύει μέσα από τα ίδια τους τα λόγια τους αστούς και ρηχούς χαρακτήρες
του, καταλήγει σε μια ατελείωτη φλυαρία. Η ιστορία είναι εντελώς αφυδατωμένη.
Γοητευτικός διπλωμάτης καριέρας (Ζαν Κλοντ Μπριαλί), περιζήτητος στην καλή
κοινωνία, φλερτάρει με τις δύο μικρές κόρες μιας γειτόνισσας που τον έχει
ερωτευτεί.

«Το γόνατο της Κλαίρης». Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια

Όλα αυτά σε ειδυλλιακή εξοχική περιοχή με φόντο μια λίμνη και με πρόσωπα μια
χούφτα κομψευόμενους και τάχαμου καλλιεργημένους Γάλλους. Μέχρι η διήγηση να
φτάσει στο ψητό, έχεις καταθέσει τα όπλα.

Μάθημα σημειολογίας ναι, ταινία με σάρκα και οστά όχι. Ο χρόνος είναι ο
αδιάψευστος κριτής των πάντων. Η «Κλαίρη» δεν άντεξε και στο τέλος κατέρρευσε
από τη φλυαρία. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Κτηνώδης δύναμη, ογκώδης άγνοια

Δεν πετάγομαι – λες από μέσα σου – στην μπρατσαρία (κατά το… μπιραρία) με
τον τίτλο «The Scorpion king»; Τουλάχιστον εκεί θα σκοτώσω την ώρα μου.

Μεταξύ μας; Κι εγώ κάπως έτσι σκέφτηκα. Αλλά (γιατί πάντοτε υπάρχει ένα
«αλλά»), όταν τελείωσαν τα… μπράτσα, είπα στον εαυτό μου. Και γιατί να
πληρώσω εφτά euro, όταν με τα μισά λεφτά εξασφαλίζω βίντεο «Κόναν ο βαρβαρος»
και βλέπω τα ίδια και καλύτερα μπράτσα, τους ίδιους και καλύτερους κανίβαλους
και τις ίδιες και καλύτερες… Ζίνες; Διότι ο φερόμενος ως σκηνοθέτης με το
όνομα Τσακ Ράσελ, αντί για περιπέτεια παρασκεύασε κονσέρβα για νεοσύλλεκτους
φαντάρους, εργοστασιακής προελεύσεως «α-ου-α». Ένα άδειο κεφάλι, ένα
γιγαντιαίο στέρνο γεμάτο σιλικόνη και δύο πόδια μπετόν αρμέ. Όλα αυτά μαζί
ακούνε στο ψευδύνυμο The Rock (ο… Βράχος) και παριστάνουν ήρωα με μπόι
νάνου. Ο μόνος επώνυμος σε ολόκληρη την πλάση που έδωσε σημασία σ’ αυτή την
ψηφιακή χαλκομανία, θα είναι σίγουρα ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Περί αυτού δεν
αμφιβάλλω. Ούτε οι θεατές με στοιχειώδες Ι. Q αμφιβάλλουν πως ο… Rock
γκρεμίζει το σύμπαν, συμπαρασύροντας με τη σιλικόνη του κάθε ίχνος
καλλιτεχνικής φαιάς ουσίας. Τουτέστιν ΚΔΟΕ. Που πάει να πει «Κτηνώδης Δύναμη,
Ογκώδης Άγνοια».

Τα Oscar της εβδομάδας

Καλύτερης ταινίας: Ο σημερινός αγώνας Αγγλίας – Βραζιλίας

Καλύτερης σκηνοθεσίας: Το Μουντιάλ

Α’ ανδρικού ρόλου: Ο Χάντζι Ντιούφ της Σενεγάλης

Β’ ανδρικού ρόλου: Ο Ρονάλντο

Χειρότερης ταινίας: Ποια απ’ όλες

Μεταμόρφωσης: Ο Τσέν Κάιγκε σε Φώσκολο

Φώσκολου: «Ένα σπίτι, μια ζωή»

Αδελφές Μπρόγιερ: Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς «Για πάντα φίλες»

Μπλα μπλα: «Το γόνατο της Κλαίρης»