5 σινιάλα κινδύνου

Υπάρχουν πέντε καμπανάκια κινδύνου για το χρέος από τη χρήση της πιστωτικής
κάρτας.Αν ο κάτοχός τους ακούσει ένα από αυτά – ή ακούσει περισσότερα – τότε
θα βρίσκεται πολύ κοντά στην είσοδο ενός φαύλου κύκλου.

Η πιστωτική κάρτα θα έχει μετατραπεί από ένα μέσο διευκόλυνσης των
καταναλωτικών του συνηθειών σε έναν πρώτης τάξεως κίνδυνο προσωπικής
χρεοκοπίας.

* Το πρώτο σινιάλο κινδύνου είναι η σταθερή μείωση του διαθέσιμου
μηνιαίου εισοδήματος του κατόχου της πιστωτικής κάρτας μετά την πληρωμή των
δόσεών της. Αυτό σημαίνει ότι για να πληρώσει τη δόση της κάρτας ο κάτοχός της
θα πρέπει κάθε μήνα να καταφεύγει στις αποταμιεύσεις του. Οι ειδικοί
υποστηρίζουν ότι οι συνολικές μηνιαίες δαπάνες του καταναλωτή για την
εξυπηρέτηση κάθε είδους χρέους – πιστωτικής κάρτας, προσωπικού και στεγαστικού
δανείου – δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 40% του καθαρού μηνιαίου εισοδήματος του
δανειολήπτη. Αν αυτό το ποσοστό ακολουθεί, μήνα με τον μήνα, ανοδική πορεία
και αντίστοιχα το διαθέσιμο εισόδημά του πτωτική, τότε ο δανειολήπτης θα
πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί.

* Το δεύτερο καμπανάκι κινδύνου είναι η κίνηση του υπολοίπου της
πιστωτικής κάρτας συνεχώς κοντά στο όριο που έχει θέσει η τράπεζα. Αν ακόμη
και μετά την αποπληρωμή μεγάλου μέρους του χρέους του στην πιστωτική του κάρτα
ο κάτοχος βρίσκεται ύστερα από λίγες ημέρες, λόγω νέων αγορών, ξανά με ένα
υπόλοιπο κοντά στο όριο, θα πρέπει και πάλι να αρχίσει να ανησυχεί.

* Το τρίτο σινιάλο κινδύνου είναι η αδυναμία του κατόχου της να
δημιουργήσει ή να διατηρήσει ένα κεφάλαιο έκτακτης ανάγκης για απρόσμενα
έξοδα. Το κεφάλαιο αυτό θα πρέπει να επαρκεί προκειμένου να καλύψει τα συνήθη
έξοδα τουλάχιστον τριών μηνών (ενοίκιο, φαγητό, αυτοκίνητο κ.λπ.). Στην
περίπτωση που ο κάτοχος της πιστωτικής κάρτας βρεθεί αντιμέτωπος με απρόσμενα
έξοδα, τότε αυτά δεν θα πρέπει να είναι εμπόδιο στην εξυπηρέτησή της.

* Το τέταρτο σινιάλο κινδύνου είναι η αδυναμία του κατόχου της
πιστωτικής κάρτας να πληρώνει τις μηνιαίες δόσεις της χωρίς να καταφεύγει σε
αναλήψεις από την άλλη πιστωτική κάρτα που έχει στο πορτοφόλι του. Πρόκειται
για έναν φαύλο κύκλο, στον οποίο ο κάτοχος των πιστωτικών καρτών προκειμένου
να εξυπηρετεί τη μία κάρτα δανείζεται μετρητά από την άλλη, με όρους διόλου
συμφέροντες για το πορτοφόλι του. Οι τράπεζες χρεώνουν συνήθως ως προμήθεια το
2% του ποσού της ανάληψης και το τελευταίο αρχίζει να χρεώνεται με τόκους από
την πρώτη ημέρα και όχι ύστερα από 30 ημέρες που ισχύει για τις αγορές αγαθών
με κάρτα.

* Το πέμπτο καμπανάκι κινδύνου είναι η αδυναμία του κατόχου της
πιστωτικής κάρτας να πληρώσει κάτι περισσότερο από την ελάχιστη μηνιαία
καταβολή που απαιτεί η τράπεζα.

Τρόποι αποφυγής

Ακόμη και αν ο κάτοχος της κάρτας ακούσει ένα από τα καμπανάκια, μπορεί να
αντιμετωπίσει τον κίνδυνο.

Θα πρέπει, κατ’ αρχήν, να αναγνωρίσει ότι αγοράζει περισσότερα από αυτά που
θέλει.

Δεύτερον, θα πρέπει να αρχίσει να καταγράφει λεπτομερώς τα μηνιαία έξοδά του.
Είναι σίγουρο ότι αν τα καταγράψει θα μπορέσει να βρει και τρόπους μείωσής
τους.

Η τρίτη – και ίσως αποτελεσματικότερη λύση – είναι να αρχίσει να πληρώνει με
μετρητά αντί για την κάρτα του. Θα φανεί πιο διστακτικός να κάνει μια αγορά
150 ευρώ με μετρητά από το να δώσει απλώς την κάρτα του για χρέωση στο ταμείο.