Δρόμοι

Η καλή τέχνη…

… η τέχνη που ξεπληρώνει το χρέος της, στην αρχή φαίνεται αποκρουστική,
ακατάλληλη. Είναι το μεταλλαγμένο πλάσμα που σέρνεται πάνω στο χώμα, το έκτο
δάχτυλο, το τρίτο μάτι. Σαν από υποχρέωση, ρίχνει το φως της πάνω στο πιο
ακατάλληλο υλικό, δοξάζει τα πιο ακατονόμαστα ολισθήματα, δυναμώνει τα πιο
πηγαία αλυχτίσματα. Και όλα αυτά μόνο και μόνο για να μας πει: «Δες εδώ». Και
«Ξαναδές». Αν μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε κατάπληκτοι μπροστά στη ρήξη,
τότε έχει κάνει το χρέος της.

Ψιλά γράμματα…

… ήταν όλα αυτά για την αστυνομία του Ντιτρόιτ, όταν πριν από λίγο καιρό
εισέβαλε σε μια έκθεση ζωγραφικής και κατέβασε από το καρφί του έναν πίνακα
ζωγραφικής που θεώρησε άσεμνο. Ήταν «Η προέλευση του κόσμου». Για το
περιστατικό έγραψε σε ένα δοκίμιό της η συγγραφέας Μπία Λόου. Δεν υπάρχει
αμφιβολία, λέει, πως η πρόθεση του ζωγράφου Γουσταύου Κουρμπέ ήταν να ερεθίσει
το κατεστημένο – ένα κατεστημένο κάπως παλιό, βέβαια, της Γαλλίας του 1866. Αν
ερεθίζει και το σημερινό, τότε είναι δυο φορές τιμή του. «Η προέλευση του
κόσμου» παριστάνει ένα αιδοίο.

Η σκοτεινιά…

… του εφηβαίου μοιάζει με προέκταση από τις σκοτεινές πτυχές στα στρωσίδια,
όπως και οι δικές του πτυχές, που μέσα στο μυστήριό τους αποζητάει να
γλιστρήσει το μάτι, σαν να εξερευνά έναν έναστρο ουρανό. Και όσο το μάτι δεν
μπορεί να χορτάσει, άλλο τόσο νιώθει κανείς την επιθυμία να γλιστρήσει το
δάχτυλο, το χέρι, εκεί που προηγουμένως βρισκόταν το μάτι, να ψηλαφίσει το
υλικό από το οποίο είμαστε όλοι πλασμένοι. Ο έρωτας και η τέχνη είναι
μεγαλύτερα από μας, μεγαλύτερα από την αστυνομία. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε με
την αστυνομία του Ντιτρόιτ και ούτε μας ενδιαφέρει. Μια αφορμή ζητούσαμε για
να γράψουμε ένα κείμενο σαν και αυτό, ένα κείμενο για το σκοτεινό κέντρο του
κόσμου, ή για να ξαναδιαβάσουμε το στίχο, «άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από
την έλλειψή του».

Το λιβανιστήρι…

… το έχουμε πρόχειρο στο θεϊκό, μα είναι πολύ πολύ πιο δύσκολο να δοξάζουμε
το χθόνιο. Γυρίζουμε από τη δουλειά, στρώνουμε το τραπέζι, τρώμε, μαζεύουμε τα
πιάτα, βουλιάζουμε άλλη μια μέρα στην καθημερινή πλήξη, και ωστόσο, τότε
ακριβώς είναι που χρειαζόμαστε περισσότερο να σηκώσουμε τα μάτια, όταν ο
νεροχύτης είναι γεμάτος βρώμικα πιάτα, προσμένοντας πίσω από τα μουντά σύννεφα
τον δικό μας έναστρο ουρανό. Πολλές φορές ξοδευόμαστε σε αυτό που είναι μακριά
μας και παραλείπουμε αυτό που είναι μπροστά μας. Και όμως, θα έφτανε μονάχα να
απλώσουμε το χέρι για να γλιστρήσουμε μέσα στο στρόβιλο από τις απαλές πτυχές
και να επιστρέψουμε στο σκοτεινό κέντρο του κόσμου.