ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ένδοξη αποχή

Την Πρωτομαγιά στο Παρίσι είχαν κατέβει τα νιάτα στους δρόμους. Πού είναι
εκείνα τα νιάτα; Δεν πήγαν να ψηφίσουν. Από το σχεδόν 40% που έφτασε η αποχή
της Κυριακής, οι περισσότεροι είναι νέοι και αριστεροί. Οργισμένα παιδιά που
κριτικάρουν το σύστημα. Εγκαλούν τη Δημοκρατία για υποκρισία και αναπαραγωγή
των ανισοτήτων. Ενίοτε κακομαθημένα, όπως οι καλλιτέχνες που είχαν κάνει
κατάληψη σε ένα κτίριο στην οδό Ριβολί κι έμεναν εκεί ανενόχλητοι, διοργάνωναν
εκθέσεις, πουλούσαν τα έργα τους χωρίς να πληρώνουν φόρο ή νοίκι σε γκαλερί,
δεν πήγαν όμως να ψηφίσουν. Δεν χαλάλισαν την ψήφο τους για το Σοσιαλιστικό
Κόμμα. Τους επέτρεψε να κάνουν επανάσταση στο δικό τους τετράγωνο, αλλά δεν
κατάργησε την ιδιοκτησία στο υπόλοιπο Παρίσι. Ίσως τώρα με τον Σιράκ να έχουν
την ευκαιρία να διαπιστώσουν πόσα εξοικονόμησαν μένοντας δωρεάν όλον αυτό τον
καιρό. Αν και οι πολύ οργισμένοι επαναστάτες δεν μετράνε χαρτονομίσματα. Και
προτιμούν ενίοτε τη Δεξιά για να ξέρουν πού βρίσκονται, να έχουν ξεκάθαρο
εχθρό, να μη χρειάζεται να νερώσουν το κρασί τους. Η Μαρτίν Ομπρί, κόρη του
Ντελόρ, η υπουργός που έδωσε τη μάχη για τις 35 ώρες εργασίας στην κυβέρνηση
Ζοσπέν, δεν εξελέγη. Πόσες ώρες θέλουν να δουλεύουν την εβδομάδα οι αριστεροί,
που δεν έχουν διάθεση να πηγαίνουν να ψηφίσουν την Κυριακή των εκλογών; Στις
πιο προνομιούχες χώρες του κόσμου, στις πιο ελεύθερες, δεν καταδέχονται να
συμπράξουν στη μορφή που παίρνει αυτή η ελευθερία. Θέλουν κάτι καλύτερο,
πιστεύουν ότι το αξίζουν. Κάτι που να τους μοιάζει, να τους εκφράζει απόλυτα.
Κι έτσι αναδεικνύουν παντοδύναμο τον γέρο δεξιό Σιράκ και κερδίζουν
περισσότερη νεότητα και ανόθευτη οργή.