Γκολ και φαντασία

Το σίγουρο παιχνίδι δεν είναι το πιο συναρπαστικό, όσο κι αν σε οδηγεί τις πιο
πολλές φορές στο καλό αποτέλεμα. Σκοπιμότητα ή θέαμα, σίγουρες μπαλιές ή
φαντεζί περάσματα; Αν οι ομάδες παίζουν με πάθος, η μέθοδος αφορά τις
αναλύσεις των αθλητικογράφων και κάποιες ίσως συζητήσεις περί μουσικής. Λόγος
να γίνεται, δηλαδή.

«Down The Road» Van Morrison (Universal)

Η τεχνική. Αν δεν ήταν Ιρλανδός και από εκείνη τη γενιά της δεκαετίας του ’60
που πήρε το ροκ εν ρολ στα σοβαρά και το σεβάστηκε σαν να είχε χρέος απέναντι
στον κόσμο, ο Βαν Μόρισον θα είχε χρόνια τώρα βάλει τον αυτόματο πιλότο να
οδηγεί το όχημα. Μπλουζ, ροκ, σόουλ, κάντρι, τζαζ – τι ασφαλέστερο μείγμα με
τον τρόπο που ο Van the Man ανακατεύει τις μανίες του; Παρότι το Down the Road
θα μπορούσε να είχε αφεθεί στις μηχανές να το φτιάξουν, ο κ. Μόρισον φαίνεται
πολύ σκληρός (… και ξεροκέφαλος) για να τα παρατήσει. Αφήνει τις φιγούρες
και τα σκέρτσα για τους νεώτερους, υποθέτω, και με υποδειγματική αφοσίωση σ’
αυτό που θέλει να είναι, παίρνει την υπόθεση στα χέρια του και παραθέτει
λαμπερά επεισόδια του δρόμου, σαν το Man Has, τo Struggle ή το Choppin’ Wood,
σαν να σε βγάζει σώο και αβλαβή από ναρκοπέδιο. Κάπως έτσι είναι πια η ροκ
παραγωγή – προσοχή πού πατάτε.

Λένε πως δεν θα ανακαλύψεις τον Μόρισον στο Down The Road. Θα ανακαλύψεις όμως
τη σιγουριά να είσαι ο Βαν Μόρισον (κάτι που οι φαν έχουν πάντα δεδομένο).
Ασφαλώς και το Down The Road δεν αστράφτει όπως η τελευταία δουλειά του Μπομπ
Ντίλαν, αλλά την ώρα που τον ακούς στο The Beauty of the days Gone By ή στο
κλασικό Georgia On My Mind – ή ακόμη και στο σινγκλ από το άλμπουμ, Hey Mr.
Dj, έχει κερδίσει το παιχνίδι. Να σας πω κιόλας από τα αποδυτήρια; Ε, ναι. Με
το να παίξει απλώς έτσι όπως ξέρει.

«Emigrante» Orishas (ΕΜΙ)

Έρχονται από την Αβάνα της Κούβας και ακούγονται σαν ο Μανού Τσάο να αποφάσισε
τελικά σε ποιους θέλει πιο πολύ να ανήκει. Λάτιν χιπ χοπ, για να καταλάβετε,
είναι η γλώσσα που λένε καλημέρα οι Orishas. Χιπ χοπ δηλαδή, που από κάτω
καίει κουβανέζικη φλόγα, εξ ου και ο μεγάλος Κομπάι Σεγκούντο με χαρά τούς
φιλοξενεί στη σκηνή, ενώ με την Ορχήστρα Αραγκόν έχουν γίνει «κολλητοί» και
σύντροφοι στον ρυθμό. Πριν από τρία χρόνια, οι Orishas χτύπησαν το κουδούνι με
το Α Lo Cubano δείχνοντας τις διαθέσεις τους να ραπάρουν πάνω στον ρυθμό της
Κούβας – αυτό που κάνει ο Φιντέλ και τον ακούει ο λαός του. Στο δεύτερο έργο
τους επιμένουν πρώτα στον ρυθμό και στο χιπ χοπ μετά και τραγουδούν για την
Αβάνα, για τους μετανάστες, για τους μονομάχους και τη ζωή στο σπίτι, τη
γυναίκα και τα παιδιά. Ο Μανού έχει κάνει πολύ δρόμο, αλλά οι Orishas ξέρουν
τα μονοπάτια και πώς να κόβουν από τις στροφές.

«Musica De Futebol», V/Α (Eros)

To θεαματικό παιχνίδι. Της Βραζιλίας, δηλαδή. Της σάμπας. Στον δρόμο για τον
τελικό (αν και καλύτερα να μη διακινδυνέψουμε προγνωστικά σ’ αυτό το
Μουντιάλ). Το… σφύριγμα της έναρξης του cd (αφιέρωμένο όλο στο βραζιλιάνικο
ποδόσφαιρο) κάνει το γκολ του Πελέ έτσι όπως «ακούστηκε» στον θρυλικό τελικό
του 1970 κόντρα στην Ιταλία. Οι Βραζιλιάνοι χορεύουν στο γήπεδο και παίζουν
μπάλα στις πίστες. Ο Pixinguinha ήταν ο πρώτος συνθέτης που έγραψε κομμάτι για
το ποδόσφαιρο το 1919 και από τότε ακολούθησαν πολλοί (σαν τον Καετάνο Βελόζο,
τον Ζιλπέρτο Ζιλ, τον Χόρχε Μπεν, τον Κίκο Μπουάρκε, Τρίο Μοκοτό και πάει
λέγοντας, αφού το futebol στη Βραζιλία είναι κομμάτι της ζωής, σαν τον έρωτα
που τραγουδιέται όπως ο Σόκρατες και ο Ζίκο και τα φαντασμαγορικά γκοοοοοοόλ
της κιτρινοπράσινης ομάδας. Μπορεί να είσαι Βραζιλία, για να ξεπεράσεις τον
αποκλεισμό της Αργεντινής; Μπορεί. Βοηθάει η σάμπα.

Όνομα και διεύθυνση

* Στην κρίσιμη φάση οι αγώνες σε Ιαπωνία – Κορέα http: //www.fifaworldcup.yahoo.com

* Ο Πελέ και τα γκολ, μια και δίνει το σύνθημα για τη μουσική http: //www.ifhof.com/hof/pele.asp

* Μπορείς να ακούσεις τα καινούργια κομμάτια, πριν βγουν στην αγορά.
Είναι τα περίφημα white labels και ο μαγικός κόσμος της ανυπομονησίας http: //www.thewhitelabel.com