Η ελληνική γλώσσα

Ο κ. Θ. Συράκος και ο κ. Γ. Γεωργουδάκης, πρόεδρος και γ. γραμματέας,
αντίστοιχα, του Συλλόγου Μελέτης και Διάδοσης του Ελληνικού Λόγου Ν. Ημαθίας,
γράφουν σχετικά με την ελληνική γλώσσα:

«Μπορεί εύκολα κάποιος να διακρίνει στη χώρα μας την ύπαρξη δύο καταστάσεων,
σαφώς αντίθετων μεταξύ τους, που καταδεικνύουν όμως την τραγική αδυναμία,
κυρίως του πνευματικού και πολιτικού κόσμου να αντιληφθεί τη μοναδικότητα και
την υπεραξία προς τον άνθρωπο της ελληνικής γλώσσας. Μιας γλώσσας για την
οποία ο Κικέρων είχε πει την περίφημη φράση: “ει οι θεοί διαλέγονται, τη των
Ελλήνων γλώττη χρώνται”. Η πρώτη κατάσταση αφορά την ύπαρξη ενός άτυπου
“κρυφού σχολειού” που λειτουργεί αυτή τη στιγμή στην επικράτεια και
απευθύνεται σε κάθε Έλληνα που επιθυμεί να μάθει την γλώσσα των προγόνων του.
Η δεύτερη κατάσταση αφορά τον διεθνή χώρο και αποτελεί την καταλυτική απάντηση
στους μεγάλους “σοφούς” γλωσσολόγους, που βρίσκονται εντός των τειχών, πιθανόν
για να ανοίξουν την νέα κερκόπορτα του Ελληνισμού».

Σε άρθρο του κ. Γιάννη Χάρη στα «ΝΕΑ» αναφέρεται η κ. Μαριάννα Ν. Χρήστου,
φιλόλογος:

«Διάβασα στις 8/6 στην εφημερίδα σας το άρθρο του Γιάννη Η. Χάρη, με τίτλο
“Παρφουμαρισμένη; Ποτέ! “Μύροις γεγανωμένη” και θα ήθελα να σταθώ στην κριτική
τού όρου “ευπώλυτα” (βιβλία). Ο όρος έχει όντως προταθεί για πρώτη φορά στο
“Βήμα”, κατόπιν συζητήσεως των δημοσιογράφων με τον κ. Μπαμπινιώτη, με
εισήγηση του τελευταίου. Ως γλωσσολόγος, συμφωνώ (εν μέρει) με τον κ. Χάρη ότι
(κάποια από) τα συγκεκριμένα παραδείγματα που παρατίθενται στο άρθρο είναι
ατυχή».