ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γιατρέ, φοβάμαι

Φοβάμαι, φοβάσαι, φοβάται. Ο φόβος είναι της μόδας. Συζητιέται, οργανώνεται,
γίνεται άλλοθι για αντιδραστικά μέτρα. Και ποιος δεν φοβάται σ’ αυτή τη ζωή;
Θνητοί είμαστε, φοβόμαστε και τη σκιά μας. Αλλά όχι τα αυτοκίνητα, που τρέχουν
επικίνδυνα στους δρόμους των κατοικημένων περιοχών. Όχι όταν σταματούν οι
οδηγοί στη διάβαση με το πόδι στο γκάζι, λες και είναι δάχτυλο στη σκανδάλη,
και θαρρείς ότι θα σου ορμήξουν καθώς τολμάς να διαβαίνεις τα λίγα μέτρα που
αφήσαν ελεύθερα. Όχι τα μηχανάκια που σε κυνηγάνε μέχρι τα πεζοδρόμια. Όχι τις
λακκούβες που σε απειλούν με στραμπούληγμα. Όλ’ αυτά δεν είναι πολιτικοί
φόβοι, δεν βρίσκουν στην εποχή μας τον τρόπο να οργανωθούν, να αποκτήσουν
όνομα και να τραβήξουν ψήφους. Ούτε το νέφος της μόλυνσης, που κάθε μέρα
εμπλουτίζεται σε σωματίδια και στη γνώση μας γι’ αυτά. Που όλο και καινούργιες
αρρώστιες μαθαίνουμε ότι θα πάθουμε εξαιτίας του. Όχι αυτά. Ούτε τα κόκαλα που
θα σπάσουν οι μανάδες μας αν πατήσουν στο πεζοδρόμιο τις παρατημένες
σκυλοακαθαρσίες κι όποια άλλη γλιστερή βρωμιά. Δεν τα φοβόμαστε. Ούτε τα νεύρα
των παιδιών μας, που δεν έχουν πού να παίξουν και πού να κάνουν φίλους και τα
τρώει η τηλεόραση. Συνηθίσαμε να ζούμε με όλα αυτά. Τώρα φοβόμαστε μήπως μας
επιτεθούν οι μετανάστες. Είναι βολικός αυτός ο φόβος. Σε βοηθάει να ξεχνάς
τους άλλους. Αυτούς που δεν βρήκαν πολιτική λύση, αυτούς που έχασαν την
πολιτική τους έκφραση και αποσύρονται ως ζήτημα από τη σκηνή των συζητήσεων.
Ας έχουμε δημοτικές εκλογές. Να τους αντιμετωπίσει αυτούς τους φόβους ο
καθένας μόνος του ως ψυχολογικά του προβλήματα, ως ατομικές του αδυναμίες.