«Στην καρδιά, οι μουσικές δεν έχουν σύνορα»

Τα τελευταία νέα φέρνουν τον θρυλικό ηγέτη των Talking Heads, και οραματιστή
στον χάρτη της μουσικής του κόσμου, τον Ντέβιντ Μπερν, να κάνει την πιο
θεαματική εισβολή στα κλαμπ. Και τα αυριανά νέα τον φέρνουν ακόμη πιο κοντά.
Στο Γουδί, στην πρώτη συνεργασία του με το Womad του Πίτερ Γκάμπριελ. Τα
μεγάλα πνεύματα συναντώνται.

Νόμιζα ότι θα είχαν οι δυο τους, Γκάμπριελ και Μπερν, συναντηθεί πολύ πριν στο
Womad. «Και όμως, είναι η πρώτη φορά. Παρότι υπήρχαν και άλλες φορές
προτάσεις, ποτέ έως τώρα δεν ήταν τα πράγματα ευνοϊκά, συνήθως δεν ήμουν
έτοιμος εγώ για συναυλία», λέει ο Ντέιβιντ Μπερν από το τηλέφωνο, ακριβώς τη
στιγμή που διασχίζει τα τείχη που χωρίζουν τις γενιές της μουσικής (αν και
πάντα αυτό έκανε). Η συνεργασία του με τους Χ-Press 2 τον εγκατέστηκε στα
κλαμπ με το κομμάτι τους «Lazy» να είναι μέχρι τώρα η πιο μεγάλη χορευτική
επιτυχία του καλοκαιριού. Ο Μπερν ακούγεται να το απολαμβάνει.

«Το ξέρουν το κομμάτι στην Ελλάδα;», ρωτάει. Αν το ξέρουν! Στάσου όπου θες και
θα το ακούσεις. «Χαίρομαι πολύ. Γιατί ετοιμάζουμε μια ιδιαίτερη εκτέλεση με
βιολιά για τη συναυλία. Φαντάζομαι ότι θα αρέσει στον κόσμο».

Ο Ντέιβιντ Μπερν είναι 50 χρόνων – αυτό δεν σημαίνει τίποτε, γιατί πάντα
βρίσκεται στην αρχή. Και σε αντιπαράθεση με την προηγούμενη φάση. To
εγκεφαλικό ποπ – ροκ των Talking Heads ήταν κόντρα στο λεξολόγιο των πανκ –
ροκ συναδέλφων στο CBGB κλαμπ της Νέας Υόρκης, και η νοτιοαμερικανική
κατεύθυνσή του στη συνέχεια κόντρα στους Talking Heads επίσης. Τις εικαστικές
ανησυχίες μπορεί να τις δει κανείς παράλληλα με τις άλλες ασχολίες του, τη
δήλωσή του… «Μισώ τη μουσική του κόσμου» να την δει πάλι με έναν ιδιαίτερο
τρόπο.

«Αλήθεια είναι, το είπα σαν πρόκληση. Για να κάνω τον κόσμο να προσέξει. Ο
όρος βλέπετε, είναι ψεύτικος, κατασκευασμένος. Χρησιμοποιείται από αμηχανία
περισσότερο, για να ορίσει οτιδήποτε είναι διαφορετικό από την δυτική μουσική,
είτε είναι ποπ, είτε παραδοσιακή, είτε κλασική και μέσα σ’ αυτόν τον όρο
υπάρχουν τα πάντα, από την κοσμοπολίτικη βραζιλιάνικη ποπ του Καετάνο Βελόζο
μέχρι δεν ξέρω τι, οι Βουλγάρικες Φωνές, ας πούμε. Είναι ένας τρόπος να
διοχετεύσεις αυτά τα ακούσματα στον χώρο του “εξωτικού”, που είναι κάτι
χαριτωμένο, παράξενο, αλλά ασφαλές… Σαν να είμαστε “εμείς” και “εκείνοι”.

Αλλά έτσι όπως το φαντάζομαι εγώ, κάποιος που ζει στην Αθήνα, για παράδειγμα,
μπορεί να ακούει και τα ελληνικά τραγούδια αλλά και αυτά που έρχονται από
αλλού με την ίδια ευκολία. Το να περιορίσεις τον εαυτό σου στο να ακούει μόνο
ποπ με αγγλικό στίχο είναι σαν τον καταδικάζεις να τρώει για όλη του τη ζωή το
ίδιο φαγητό. Στην καρδιά του ανθρώπου που ακούει μουσική δεν υπάρχουν
διαχωρισμοί. Δεν έχουν σύνορα. Δεν μπορείς να κρατήσεις τις μουσικές χωριστά.
Αυτό είναι σίγουρο».

«Το να περιορίσεις τον εαυτό σου στο να ακούει μόνο ποπ με αγγλικό στίχο είναι σαν τον καταδικάζεις να τρώει για όλη του τη ζωή το ίδιο φαγητό. Στην καρδιά του ανθρώπου που ακούει μουσική δεν υπάρχουν διαχωρισμοί», λέει ο Ντέιβιντ Μπερν για τις μουσικές του κόσμου

Είναι δύσκολο, λοιπόν, να κρατήσεις μαζί τις μουσικές σε μια δισκογραφική
εταιρεία με όραμα, όπως είναι η Luaka Bop;

«Ξεκίνησα την Luaka Bop για προσωπική ευχαρίστηση, για να περνάω καλά, όχι για
να βγάλω χρήματα. Η βασική δουλειά μου εκεί είναι να ακούω μουσική. Κάτι που
με ικανοποιεί πάνω απ’ όλα. Αν αρέσουν και σε άλλους ανθρώπους αυτά που
αρέσουν σ’ εμένα, ακόμη καλύτερα. Το κομμάτι της διοίκησης της επιχείρησης,
βέβαια, παραμένει αγώνας».

Έχετε ακούσει ελληνική μουσική;

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να πω ότι ξέρω πολλά πράγματα. Όμως με
ενδιαφέρει να μάθω. Θα ήθελα να ακούσω κάποια πράγματα όσο θα είμαι στην
Ελλάδα. Από τη στιγμή που ένας καλλιτέχνης, όπου κι αν είναι, πιστεύει σ’ αυτό
που κάνει, η μουσική του μπορεί να αφορά ακροατήρια πολύ μακριά από εκεί που
βρίσκεται. Το πιστεύω αυτό».

Υπάρχει, αλήθεια, ιδανικός τόπος για σας;

«Ιδανικός τόπος; Δεν ξέρω. Μάλλον όχι. Ο ιδανικός τόπος εξαρτάται από το με
ποιον είσαι μαζί».

Ο Ντέιβιντ Μπερν ήταν από τους πρώτους που έδωσε στο τραγούδι το «βάθος» της
εικόνας. Το MTV πρέπει να τον ευγνωμονεί. Τα πρώτα – και πολυσυζητημένα –
βίντεοκλιπ του ήταν διά χειρός Μπερν.

«Μα και τώρα η τηλεόραση παίζει σημαντικό ρόλο. Μόνο που με τον τρόπο που
μεγεθύνει ή παραμορφώνει τα πράγματα, μπορεί να καθορίσει το πώς σκεφτόμαστε.
Κι αυτό είναι επικίνδυνο. Είναι τρομακτικά επικίνδυνο μερικές φορές».

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ του Ντέιβιντ Μπερν, «Look Into The Eyeball»,
κυκλοφόρησε πέρυσι, τέτοια εποχή. Μια γλυκιά συνάντηση της ποπ με
λατινοαμερικανικούς ήχους, ρυθμό, μελωδία και χιούμορ. «Θα παίξουμε κάποια απ’
αυτά στην Αθήνα, αλλά και παλιότερα κομμάτια των Talking Heads, όπως το “Once
in Α Lifetime”, το “And She Was”… θα είναι ένα σόου ρομαντικό, αλλά με πολλή
ενέργεια. Ελπίζω, ο κόσμος να περάσει καλά».

Εισβολή στις πίστες των κλαμπ

Κύριε Μπερν, χορεύετε; Και όμως ναι, χορεύει. Δεν θα γινόταν κι αλλιώς. Το
«Lazy» με τον Μπερν και τους Χ-Press 2 λειώνει τις σόλες στις πίστες του
καλοκαιριού. «Με ενδιαφέρει η μουσική των κλαμπ και μου αρέσουν πολλά πράγματα
σ’ αυτήν την κουλτούρα, γιατί έχει συνεχώς τάσεις ανανέωσης, δεν είναι
στατική. Στη Danceteria και το Paradise Garage, για παράδειγμα, άκουγες
υπέροχα πράγματα. Κυρίως, μπορώ να πω πως ακούω περισσότερο πιο μινιμαλιστική
ηλεκτρονική μουσική. Το “Lazy”, βέβαια, έχει ιστορία».

Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία με τους Χ-Press 2 από τη λονδρέζικη «χάουζ»
σκηνή;

«Η πρώτη επαφή μας είχε γίνει μερικά χρόνια πριν, όταν είχα ζητήσει από τους
Ballistic Brothers – έτσι λέγονταν τότε – να με συνοδέψουν σε περιοδεία. Αλλά
εκείνη την εποχή δεν ήταν έτοιμοι για λάιβ, οπότε η συνεργασία δεν έγινε.
Αρκετό καιρό μετά, όταν έφτιαξαν αυτό το κομμάτι, τους φάνηκε πως ο ήχος είχε
κάτι από Talking Heads, αλλά και οι Talking Heads είχαν πάντα σχέση με τον
χορευτικό ήχο. Ο ρυθμός άλλωστε είναι από τα πρώτα που με ενδιέφερουν στη
μουσική μου».

Σίγουρα, το κομμάτι δεν θα έκανε τον Ντέιβιντ Μπερν να νιώσει άβολα. Οι
Χ-Press 2 θυμήθηκαν τότε το ενδιαφέρον του Μπερν και επικοινώνησαν αυτήν τη
φορά μαζί του για να συνεργαστούν. Τα υπόλοιπα τα είπαν από κοντά στο
Μανχάταν. Το «Lazy» ταξιδεύει τώρα πρώτη θέση στις υπέροχες πτήσεις των
καλοκαιρινών σετ των ντιτζέις.

Ναι, κ. Μπερν, αλλά χορεύετε;

«Ναι, χορεύω (γελάει). Ένα λάτιν κομμάτι μπορεί να με κάνει όμως να χορέψω πιο πολύ».

Η ταυτότητα

Γεννήθηκε: Στις 14 Μαΐου του 1952, στο Ντάμπαρτον της Σκωτίας.

Μεγάλωσε: Στη Βαλτιμόρη του Μέριλαντ.

Σπούδασε: Στο Rhode Island School of Design.

Έπαιζε μουσική: Με τους Artistics (γνωστοί και σαν Autistics) με τον
Κρις Φραντζ και την Τίνα Γουέιμουθ.

Άλλαξε: Το όνομα του γκρουπ σε Talking Heads, αφού πήρε μαζί τους και
τον Τζέρι Χάρισον από τους Modern Lovers.

1977: «Talking Heads» (το πρώτο, ομώνυμο άλμπουμ)

1978: «More Songs About Buildings and Food».

1979: «Remain in Light».

1981: Μαζί με τον Ίνο: «My Life in the Bush of Ghosts».

Για το θέατρο: «The Cathrine Wheel» (1981) και «The Knee Plays» (1985
σε σκηνοθεσία Μπομπ Γουίλσον).

Για το σινεμά: «True Stories» (1986), «Ο τελευταίος αυτοκράτορας»
(1987), «Married to the Mob» (1988)

1988: Ιδρύει την δισκογραφική Luaka Bop για τις μουσικές του κόσμου.

1989: Πρώτη προσωπική δουλειά με το Rei Momo με νοτιοαμερικανικές
επιρροές.

1991: The «Forest» μουσική για ορχήστρα. Συνεργασία με τον Μπομπ
Γουίλσον ξανά.

1992: «Uh-Oh» επιστρέφει σε πιο ροκ ήχο.

1994: «David Byrne», το άλμπουμ.

1997: Το «Feelings», συνεργάζεται με μέλη των Μοrcheeba και των Devo.

2001: «Look into the Eyeball».

INFO

Ο Ντέιβιντ Μπερν παίζει με το συγκρότημά του αύριο στις 9.30 μ.μ. στη Μονή
Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης. Εισιτήρια 25 ευρώ (προπωλούνται στα ταμεία του
«Ολύμπιον», σε κεντρικά δισκοπωλεία και στα ταμεία της Μονής Λαζαριστών. Τηλ.
0310-589.200). Την Παρασκευή στις 11.30 μ.μ. θα ανέβει στη σκηνή «Ερατώ», για
την πρώτη ημέρα του τριήμερου φεστιβάλ Womad, στον Ιππικό Όμιλο στο Γουδί.
Εισιτήρια 35 ευρώ για κάθε ημέρα χωριστά προπώληση (40 στο ταμείο στο Γουδί).
Ενιαία τιμή 90 ευρώ. Ειδικό εισιτήριο για το dj set του Σαββάτου 20 ευρώ.
Παιδιά μέχρι 12 ετών δεν πληρώνουν εισιτήριο. Η προπώληση γίνεται από το
περίπτερο του Womad στο Σύνταγμα, το ταμείο του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν
(Πεσμαζόγλου 5) και από τα καταστήματα δίσκων Metropolis.