Θερμό το θέρος, θερμός κι ο έρως

Θα ‘ναι λέει το πιο θερμό καλοκαίρι το φετινό. 32 τόσα χρόνια έχουμε να δούμε
τέτοια ζέστη. Απ’ το 1970-72. Ντάλα χούντα. Θυμάμαι, μέναμε τότε στην Κιμώλου.
Το Πάρκο μάς χώριζε απ’ την Αλεξάνδρας. Για όλους εμάς τα παιδιά των σχολών
των δραματικών η Αλεξάνδρας ήταν τότε το αθηναϊκό Μπρόντγουεϊ. Τα θέατρα με
τις ταμπέλες φωτισμένες από χιλιάδες χρωματιστά λαμπιόνια σαν υπερωκεάνια να
σαλπάρουνε στην νύχτα. Στο Άλσος ο Οικονομίδης, με γρανίτα και άις κριμ σόντα,
πιο κάτω το Γκριν Παρκ με την Νάντια Κωνσταντοπούλου και ακροβατικές ατραξιόν,
ένα φεγγάρι φιλοξένησε και τη Σαρίτα Μοντιέλ, δίπλα, στο θέατρο «Όρβο», μέσα
τον κήπο, έπαιζε ο Κουν με το Θέατρο Τέχνης, πιο πάνω έδινε τις τελευταίες
παραστάσεις το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Όλα τα θερινά τα σινεμά μέσα σε
κήπους να μοσχοβολάει η Μέριλιν γιασεμί, και yes my heart belongs to daddy και
αγιόκλημα και da da da da da da dada. Η «Σόνια», μια καφετέρια με τάσεις μπαρ
και φαγάδικου (ακόμα υπάρχει αλλά σαν να έχει χαθεί), που ήταν και στάση και
στέκι όλων των θεατρίνων, μαζί με το «Ιμπέριαλ» δίπλα, και κάτω απ’ όλα αυτά
ένας έρωτας που δεν ήξερε πού να κρυφτεί, πού να ξεσπάσει, πού να ξοδευτεί,
ένας πόθος που έκοβε τα γόνατα, έδινε ρυθμό στη νύχτα, έκανε την καρδιά να
τρέχει, να τρέμει το σαγόνι, η φωνή πνιχτή. Κι ύστερα διακοπές στο Λυγουριό
και πρόβες στην Επίδαυρο τα βράδια, πίσω απ’ τα σκίνα έσμιγε η Αντιγόνη τον
σύγχρονο Ορέστη και δεν υπήρχε χώρος για ενοχές και ερινύες.

Τι μαγικό να ‘χανε όλα αυτά εκτός από τα νιάτα; Ίσως τίποτα. Γι’ αυτό και δεν
νοσταλγώ εποχές, χρόνια, καρδιές κι αισθήματα. Ηλικίες. Μόνο ηλικίες νοσταλγώ.
Ηλικίες που όλα τα καταυγάζουν, όλα τα αποθεώνουν.

Το φετινό το καλοκαίρι όσο θερμό κι αν είναι, πάλι νωπές θα μου αφήσει τις αναμνήσεις.