ΜΑΤΙΕΣ Συναυλίες

«Μια φορά δώσανε το Ηρώδειο στον Πλέσσα και ιδού το αποτέλεσμα: το θέατρο
είναι φίσκα!». Μου το είπε ένας θεατής, που καθόταν δίπλα μου, λίγο πριν
αρχίσει η συναυλία και μου το επανέλαβε και μετά τη λήξη της, με ολοφάνερο
ενθουσιασμό: «Είδατε; Δεν έπεφτε καρφίτσα!». Και είχε δίκιο: σπάνια το Ηρώδειο
– και μάλιστα στις μέρες μας – γεμίζει ασφυκτικά. Το πέτυχε, όμως, ο Πλέσσας,
την Παρασκευή που μας πέρασε, στον εορτασμό του «ιωβηλαίου» του.

Μέγας μαγνήτης γι’ αυτή την κοσμοσυρροή, εκτός από τον ίδιο τον συνθέτη και τα
τραγούδια του, ήταν, πιστεύω, η Μαρινέλλα. Μια σημαντική τραγουδίστρια, που
κανείς, πια, δεν έχει τη δυνατότητα να την δει στη σκηνή και να απολαύσει τον
τρόπο με τον οποίο ερμηνεύει τις κλασικές «επιτυχίες της». Αλλά και ο
Μητροπάνος, ο εξαίρετος αυτός λαϊκός τραγουδιστής, ήταν «κράχτης» για το
κοινό. Και, φυσικά, η δημοφιλέστατη, ιδίως στη νεολαία, Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Μου έκανε εντύπωση η απουσία του Γιάννη Πουλόπουλου. «Δεν μπορεί να λείπει,
από μια τέτοια εκδήλωση, ο τραγουδιστής, που έχει συνδέσει, περισσότερο από
οποιονδήποτε άλλον, το όνομά του με τα τραγούδια του Πλέσσα», σκέφτηκα. Κι
έτσι είναι. Υπάρχει άλλωστε και μια παράδοση: Ο Νταλάρας είναι πάντοτε παρών
στις συναυλίες του Κουγιουμτζή. Το ίδιο και η Χαρούλα, όπως και ο
Παπακωνσταντίνου, στις συναυλίες για τον Λοΐζο.

Σπάνια γράφω για συναυλίες κ.λπ. στις «Ματιές». Το γνωρίζουν οι αναγνώστες της
στήλης. Αλλά για τη συναυλία του Πλέσσα, θέλω να γράψω. Γιατί ήταν πολύ
επιτυχημένη. Ενθουσίασε το πλήθος! Που τραγούδησε μαζί με τους καλλιτέχνες –
λησμόνησα και τον αγαπητό μου Κώστα Χατζή – τους χειροκρότησε θερμά και
έδειχνε ότι με κανένα τρόπο δεν επιθυμεί να τελειώσει αυτή η «μαγική», όντως,
βραδιά! Που, σημειωτέον, κράτησε πολύ πέρα από τα μεσάνυχτα! Τρεις ώρες και
βάλε, δηλαδή…

Πιστεύω ότι τα τραγούδια του Πλέσσα, σ’ ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, έχουν
κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο. Τραγούδια, που γράφτηκαν πριν από 33 χρόνια,
όπως το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», η «Πέτρα», το «Θα πιω απόψε το
φεγγάρι», η «Καμαρούλα», το «Έκλαψα χθες», το «Άγαλμα», το «Τι σου ‘κανα και
πίνεις» κ.λπ. εξακολουθούν να αρέσουν και να παίζονται σε όλες τις πίστες. Κι
αυτό, βέβαια, κάτι σημαίνει.

Άκουσα τον Πλέσσα να λέει, στην τηλεόραση κι αλλού, ότι το «Βρέχει φωτιά στη
στράτα μου» είναι, μαζί με τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», το δημοφιλέστερο
ελληνικό τραγούδι. «Και το «Δυο πόρτες έχει η ζωή»; Και το «Νύχτωσε χωρίς
φεγγάρι»; Και τα τραγούδια του Μίκη και του Μάνου και του Ξαρχάκου;»
αναρωτήθηκα. Ρώτησα και τον συνθέτη. «Εγώ, μεταφέρω απλά, τα αποτελέσματα ενός
γκάλοπ, που έγινε εφέτος», μου εξήγησε. Εντάξει, τότε.