ΕΓΡΑΨΑΝ

Δ. Κ. Ψυχογιός

(ο αρθρογράφος για τη «ροζ απόδραση»)

«Αλλά δεν μπορεί να είναι όλοι ευχαριστημένοι: αν όλοι οι άνθρωποι αγαπούσαν
την ειρήνη, δεν θα γίνονταν πόλεμοι. Το μίσος, η βία ασκούν έλξη και γοητεία –
όπως διαπιστώνουμε και από το παράδειγμα της ψυχολόγου που οργάνωσε την
απόδραση του Πίτερ Σέντομ από τις φυλακές Κορυδαλλού· ο δραπέτης κατηγορείται
ότι έχει δολοφονήσει πολλούς άντρες, πολλές γυναίκες – μεταξύ αυτών και δύο
ερωμένες του, μία εδώ και μία στις ΗΠΑ. Φαντάζομαι ότι η Όλγα Ατζαμόγλου δεν
θα παραδεχθεί ποτέ ότι την τράβηξε αυτή η σκοτεινή πλευρά του Π. Σέντομ – ίσως
να πιστεύει πως αυτά τα εγκλήματα ήσαν αναγκαία, μοιραία: με τις δολοφονίες ο
δραπέτης απαλλάχθηκε από γυναίκες που, αν δεν έφευγαν από τη μέση, θα τον
εμπόδιζαν να φθάσει ώς αυτήν.

Διδάκτωρ, με δικό της ιατρείο, με σύζυγο, με παιδιά, βρισκόταν εκεί για να
παρέχει ψυχολογική υποστήριξη στους κρατουμένους. Η επιστήμη της δεν την
βοήθησε να αντισταθεί, να αρνηθεί τη γοητεία του δολοφόνου. Τι αναζητούσε
άραγε η ψυχή της ψυχολόγου που δεν μπόρεσε κανένας άλλος να της το δώσει εκτός
από τον αδίστακτο επαγγελματία φονιά»;

(«ΤΟ ΒΗΜΑ»)