ΕΓΡΑΨΑΝ

Παντελής Μπουκάλας

(ο αρθρογράφος, για τον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον)

«Τυπικό παράδειγμα της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης, ο μουσικός διαγωνισμός
της Γιουροβίζιον υπενθυμίζει, με την ετήσια ανακύκλωση της μονοτονίας του, τον
μοναδικό νόμο που οφείλει να σεβαστεί κανείς για να προσδοκά ότι θα επιτύχει:
τον νόμο του μίξερ. Για να ξεχωρίσουμε, λοιπόν, πρέπει να εξομοιωθούμε· για να
διακριθούμε, πρέπει να γίνουμε ίδιοι, μουσικά, γλωσσικά και χορευτικά (αν
είναι χορός η ρομποτική γυμναστική), κι απλώς να προσθέσουμε στο προϊόν μας
μια νύξη τοπικότητας, μια πινελιά ιδιαιτερότητας, φολκλορικώς επεξεργασμένης
εννοείται, ώστε να μην ενοχληθεί η γαστέρα της αγοράς, εθισμένη στην αλεσμένη
και ήδη μασημένη τροφή. Ως εκ τούτου, οι “αδύνατες” γλώσσες (ακόμη και η
γερμανική και η ισπανική…) πρέπει να υποκλιθούν στην ηγεμονεύουσα αγγλική,
για να συμμορφωθούν στο αγοραία ορθόν, η δε μουσική πρέπει να σβήνει επιμελώς
τις ιδιότητές της και να εμφανίζεται σαν να έχει παραχθεί από κάποιο
ηλεκτρονικό όργανο, από αυτά που έχουν την ικανότητα να απομιμούνται εναλλάξ
τη φλογέρα και το βιολί, τα ντραμς και το σιτάρ. Από κει και πέρα είναι
απολύτως τυχαίο το αν θα πρωτεύσεις ή θα καταποντιστείς: οι Αντίκ τα πήγαν
πέρυσι καλά για τους ίδιους ακριβώς λόγους που το φετινό «S.Α.G.Α.Ρ.Ο.» δεν
έπιασε ούτε τη βάση».

(«Καθημερινή»)