Όλοι εναντίον όλων στις Κάννες

![]() |
![]() |
|
Η Αρσινέ Καζάν (αριστερά) και ο Σαρλ Αζναβούρ (κέντρο) πρωταγωνιστούν στην |
Όλες οι καυτές σελίδες της Ιστορίας και της Πολιτικής των τελευταίων δύο
αιώνων άνοιξαν τους ασκούς των Καννών. Κάθε σκηνοθέτης και σχεδόν κάθε ταινία
ξιφουλκούν εναντίον των «άλλων». Την αρχή την έκανε ο Αμερικανός Μάικλ Μουρ με
το ντοκιμαντέρ «Μπόουλινγκ στο Κολουμπάιν». Εξευτέλισε τον Τσάρλτον Χέστον και
περιέγραψε τα 2/3 των συμπατριωτών του ως κρετίνους και υποψήφιους σίριαλ
κίλερ!
Ακολούθησε ο αναρχικός Μάρκο Μπελόκιο με το «Χαμόγελο της μητρός μου», ο
οποίος παρουσίασε το Βατικανό περίπου σαν μια βιομηχανία αγιοποίησης
απατεώνων. Πίσω μου σ’ έχω σατανά. Τρίτος στη σειρά ο Ισραηλίτης Άμος Γκιτάι.
Ομολογεί δημοσίως πως οι Ισραηλίτες έκλεψαν τη γη των Παλαιστινίων. Χθες ήταν
η σειρά των Αρμενίων, των Παλαιστινίων και των Τούρκων.
Χαρακτηριστικό στιγμιότυπο της ετοιμοπόλεμης… ατμόσφαιρας είναι το
ακόλουθο. Διαδραματίστηκε χθες το μεσημέρι στη συνέντευξη της παρέας τού
«Αραράτ», της καναδικής ταινίας όπου χιλιάδες αιμοδιψείς και κανίβαλοι Τούρκοι
βίασαν, σκότωσαν και έσφαξαν ένα εκατομμύριο Αρμενίους τον Απρίλιο του 1915.
Ιταλίδα συνάδελφος, ωρυόμενη προς την παρέα του Ατόμ Εγκογιάν, της συζύγου του
Αρσινέ Καζάν, του Ελληνοκαναδού Ελίας Κωτέας και του ζωντανού Γαλλοαρμένιου
μνημείου με το όνομα Σαρλ Αζναβουριάν (Αζναβούρ, φυσικά) είπε: «Μα, τι είναι
αυτά που λέτε. Οι Αρμένιοι σφάζουν στο Αζερμπαϊτζάν».
Αρσινέ Καζάν (πρωταγωνίστρια της τανίας): «Δεν καταλάβατε τίποτα, τα
γεγονότα που περιγράφουμε είναι αληθινά».
Τούρκος δημοσιογράφος: «Οι Αρμένιοι της διασποράς δεν πρόκειται να
δώσουν δεκάρα τσακιστή γι’ αυτά που περιγράφετε».
Αρσινέ Καζάν: «Κι εγώ της διασποράς είμαι και το πρώτο πράγμα που θέλω
να μάθω είναι το παρελθόν μου και η ιστορία του λαού μου».
Σαρλ Αζναβουριάν: «Οι κυβερνήσεις της Άγκυρας – και δεν λέω της
Τουρκίας – έχουν μπλοκάρει κάθε προσπάθεια για την αποκάλυψη αυτής της
σφαγής».
Αρσινέ Καζάν: «Ευτυχώς, η Γαλλία αναγνώρισε τη σφαγή».
Δημοσιογράφος: «Τότε γιατί η ταινία δεν μετέχει στο επίσημο
διαγωνιστικό πρόγραμμα; Μήπως είναι αλήθεια πως ασκήθηκαν πολιτικές πιέσεις;».
Ατόμ Εγκογιάν: «Λόγω του σοβαρού θέματος που θίγει η ταινία αρνούμαι να
απαντήσω σε φήμες και κουτσομπολιά».
Πώς είναι η ταινία; Η χειρότερη του Εγκογιάν. Αλλά αυτό είναι μια άλλη
ιστορία.
Μερικές ώρες νωρίτερα, ένας Ζακ Τατί από την…. Παλαιστίνη, με το όνομα Ελίας
Σουλεϊμάν, πέταξε το γάντι στο Ισραήλ και με την ταινία του «Yadon Ilaheyya»
άναψε φιτίλι πολέμου! Σε μια σκηνή που διαρκεί καμιά δεκαριά λεπτά, έξι
πάνοπλοι Ισραηλίτες τής Μοσάντ και του Αριέλ Σαρόν εκπαιδεύονται σε στυλ
Ράμπο, πυροβολώντας στόχους Παλαιστινίων σε πεδίο βολής. Ξαφνικά και από το
πουθενά θηλυκή… νίντζα από την Παλαιστίνη ανυψούται στους αιθέρες και με
κόλπα ασιατικών πολεμικών τεχνών τους κάνει όλους… κιμά! Αυτό ήταν. Η
αίθουσα διχάστηκε. Οι μισοί χειροκροτούσαν και οι μισοί γιουχάιζαν. «Μα αυτό
είναι σκέτη προπαγάνδα», διαμαρτύρονταν σε αυτοσχέδια πηγαδάκια οι εκπρόσωποι
της φυλής των δημοσιογράφων.
Πόλεμος Σκορσέζε – παραγωγών

Άκρως πολιτική και η επερχόμενη ιστορικο-γκανγκστερική τοιχογραφία τού
Μάρτιν Σκορσέζε «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» που, καλώς εχόντων των πραγμάτων,
θα εξέλθει (επιτέλους) σε δημόσια προβολή τον Δεκέμβριο του 2002. Πρόκειται –
όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται ο Σκορσέζε – για ένα μείγμα γουέστερν, μαφίας και
ταινίας εποχής. Κάτι σαν τον δικό του… Godfather.
Το ιστορικό διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη του 1863, όταν με διάταγμα του
Λίνκολν όλοι οι «ικανοί» άρρενες μετανάστες έπρεπε να καταταγούν στον Στρατό,
εκτός από αυτούς που είχαν στην τσέπη τους 300 δολάρια! Αυτό ήταν η αφορμή για
την έναρξη ενός εμφύλιου πολέμου, με αντίπαλες συμμορίες τους φτωχούς
Ιρλανδούς (με αρχηγό τον Λιονάρντο Ντι Κάπριο) και τους ήδη εγκατεστημένους
Άγγλους-Ουαλούς-Γερμανούς (με αρχηγό τον Μπιλ τον «χασάπη», που τον υποδύεται
ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις). Το τρόπαιο αυτής της προσωπικής μονομαχίας ανάμεσα
στον Ντι Κάπριο και τον Ντέι Λιούις είναι η Κάμερον Ντίαζ!
Πρόκειται για το πιο φιλόδοξο σχέδιο στην καριέρα τού… «ταξιτζή» και
παραλίγο με αυτό να αποκαλυφθεί δημοσίως ο πόλεμος ανάμεσα στον Σκορσέζε και
στο μπος τής «Μίραμαξ», Χάρβεϊ Γουάινστιν. Διότι η διαδικασία των γυρισμάτων
και του μοντάζ διαρκεί… αιώνες, αλλά και επειδή η υπέρβαση του κόστους
ξεπέρασε κατά το διπλάσιο τον αρχικό προϋπολογισμό. Μέχρι στιγμής λέγεται πως
έχουν καταβληθεί περί τα 100 εκατομμύρια δολάρια! Τα περισσότερα εκ των οποίων
πήγαν στις τσέπες της Τσινετσιτά, όπου οικοδομήθηκε θηριώδες ομοίωμα της Νέας
Υόρκης του 1863.
Η ταινία επρόκειτο να προβληθεί στα τέλη του 2001 για να προλάβει τα Όσκαρ,
αλλά ο… Μπιν Λάντεν τα κουρέλιασε όλα. «Δεν είναι δυνατόν, όταν οι
Νεοϋορκέζοι θρηνούν χιλιάδες θύματα εμείς να δείχνουμε την αλληλοσφαγή των
προγόνων τους», λέγεται πως είπε ο Γουάινστιν στον Σκορσέζε.
Το δεύτερο ραντεβού εξόδου της ταινίας ορίστηκε για το Καθολικό Πάσχα,
αλλά κι αυτό ματαιώθηκε, εξαιτίας της βουλιμίας του σκηνοθέτη. Ήθελε πάση
θυσία να βγουν οι «συμμορίες» με τη διάρκεια των τριών ωρών. Οι παραγωγοί
κατελήφθησαν από πανικό. Αποκλείεται. Τελικώς, ύστερα από άφθονες απειλές και
εχθρικές διαπραγματεύσεις, ο Σκορσέζε υποσχέθηκε να πριονίσει τη διάρκεια
κάτωθεν των 180 λεπτών.
Το τρίτο ραντεβού εξόδου των… συμμοριών προσδιορίστηκε για τα Χριστούγεννα
του 2002. «Αν δεν το κάνει, θα τον σκοτώσουμε», λέγεται πως απείλησαν οι
παραγωγοί. Πράγμα που σημαίνει πως η ταινία θα προβληθεί στο Φεστιβάλ της
Βενετίας (28 Αυγούστου-8 Σεπτεμβρίου), δηλαδή στην πιο εύφλεκτη περιοχή της
κινηματογραφικής υφηλίου. Και τούτο για τον εξής λόγο: ο σινιόρ Μπερλουσκόνι
απέλυσε τον αριστερό διευθυντή της Βενετίας, σινιόρ Μπαρμπέρα, και προσέλαβε
τον ανεπάγγελτο Μόριτς Ντε Χάντελν, πρώην διευθυντή του Βερολίνου. Αποτέλεσμα;
Σχεδόν όλοι οι Ιταλοί κριτικοί απειλούν με μποϊκοτάζ τη Venezia τού
Μπερλουσκόνι και διαμηνύουν στον Σκορσέζε πως, έτσι και τολμήσει να πάει, θα
τους βρει μπροστά του ως ορκισμένους εχθρούς του.















