Η εκδίκηση της Κόκκινης Θεάς

Της είπαν πως το βάρος της είναι απαγορευτικό για να διδάξει αεροβική. Η
Κόκκινη Θεά πείσμωσε, μέχρι που δικαιώθηκε δικαστικά. Επέστρεψε δριμύτερη από
ποτέ.

Ώρα δράσης: Η Κόκκινη Θεά με την ομάδα της

Έτσι σήμερα, την ώρα που ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, εκείνη τεντώνεται, χοροπηδά,
φωνάζει έχοντας γύρω της μια ομάδα από ιδρωμένες γυναίκες που την ακολουθούν
πιστά. Για πολλούς, το όνομά της έγινε συνώνυμο της δικαίωσης των ομάδων
εκείνων που λόγω ιδιαίτερων χαρακτηριστικών, ύψους ή βάρους, έρχονται
αντιμέτωπες με την κλειστή πόρτα της κοινωνίας.

Η κοκκινομάλλα Τζένιφερ Πόρτνικ, 38 ετών, ζυγίζει περίπου 110 κιλά. Παρά το
ογκώδες των διαστάσεών της όμως, έμοιαζε με τον Δαυίδ στον αγώνα εναντίον του
Γολιάθ. Όπου Γολιάθ, ο κολοσσός Jazzercise, το μεγαλύτερο ινστιτούτο χορού και
αεροβικής στον κόσμο. Η αίτησή της για να συμπεριληφθεί στους γυμναστές
απορρίφθηκε εξαιτίας του βάρους της. Η Πόρτνικ δεν το έβαλε κάτω, κινήθηκε
δικαστικά και κέρδισε. Το περασμένο Σαββατοκύριακο γλέντησε τη νίκη της
κάνοντας μάθημα αερόμπικ σε οκτώ τμήματα διαδοχικά χωρίς να σταματήσει! Όχι
πως η Κόκκινη Θεά έχει άμεση ανάγκη πλέον από δουλειά… Πέρα από την
αποζημίωση, οι προτάσεις που δέχεται από τη στιγμή που δημοσιοποιήθηκε η
απόφαση της αρμόδιας δικαστικής επιτροπής, πέφτουν βροχή, ακόμη και για
τηλεοπτική εκπομπή.

Η υπόθεσή της ήταν η πρώτη άνισης μεταχείρισης ατόμου λόγω βάρους που
εξετάστηκε από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Σαν Φρανσίσκο και
εκτιμάται ότι θα δημιουργήσει προηγούμενο στα νομικά χρονικά αρκετών
πολιτειών. Ανακοινώθηκε την Ημέρα Χωρίς Δίαιτα, εν μέσω πλήθους εκδηλώσεων που
διοργανώθηκαν από το λόμπι «το πάχος είναι καλό»… που, πλέον, αποκτά όλο και
μεγαλύτερη απήχηση στην υπολογίσιμη πληθυσμιακά μερίδα των υπέρβαρων στις
Ηνωμένες Πολιτείες.

Το λόμπι. Για αρκετούς Αμερικανούς, οι οποίοι στέκονται μάλλον
επικριτικά στην υπό διαμόρφωση κίνηση, δεν είναι τίποτα άλλο παρά άλλη μια
υπόθεση από εκείνες που στοιβάζονται κάθε βδομάδα στα δικαστήρια, χωρίς
πραγματικό ενδιαφέρον. Πολλοί από αυτούς αναρωτιούνται μήπως η νίκη του
συγκεκριμένου λόμπι της Καλιφόρνιας σηματοδοτεί την έναρξη της εκστρατείας
ατόμων που με ευκολία αυτοαποκαλούνται «θύματα» της κοινωνίας, θύματα που όμως
γίνονται βορά στα χέρια αδίστακτων δικηγόρων και τοπικών παραγόντων.

Αυτή είναι η μία άποψη. Η άλλη θέλει την κοινωνία πιο ίση για μερικούς απ’
ό,τι για άλλους και τα σημερινά, ακραία σε πολλές περιπτώσεις, φαινόμενα,
ενδεικτικά της αντίδρασης που παρήγαγε η ανισότητα. Κοινωνικοί αναλυτές
εκφράζουν ανησυχία και προβληματισμό για το πού πραγματικά σταματάει το
«εύκολο θύμα» και πού αρχίζει η πραγματική διάκριση, πού σταματά το μέτρο και
αρχίζει η υπερβολή, συμπαρασύροντας δίκαιο και άδικο.

Στη Νεβάδα και το Κολοράντο, για παράδειγμα μια ομάδα εφήβων -γνωστή στο
Διαδίκτυο ως Anas -μάχεται δυναμικά για το «δικαίωμα» να αρνούνται από τους
γονείς τους την τροφή που τους προσφέρεται. Για τα συγκεκριμένα παιδιά, που
χαρακτηρίζονται ανορεξικά, είναι δικαίωμά τους να πεθάνουν της πείνας…

«Έλα να με φας!»

Το 1993 οι τοπικές αρχές της Σάντα Κρουζ ενέκριναν μια διάταξη που
προειδοποιούσε με πρόστιμο όποιον εργοδότη μεροληπτούσε εις βάρος ατόμων «λόγω
φυσικών χαρακτηριστικών» όπως το ψεύδισμα, η μεγάλη μύτη κ.ά. Ακολούθησαν το
Μίσιγκαν και η Κολούμπια.

Η μάχη των υπέρβαρων στη συνέχεια δεν είχε προηγούμενο. Άρχισε πριν από τρία
χρόνια όταν ένα γυμναστήριο του Σαν Φρανσίσκο τοποθέτησε μια επιγραφή, όπου
αναφερόταν ότι «όταν έρθουν οι εξωγήινοι, θα φάνε πρώτα τους χοντρούς». Το
σχετικό λόμπι, που ισχυρίζεται ότι έχει την υποστήριξη 50.000 ψηφοφόρων,
επέλεξε 30 μέλη του τα οποία καθημερινά έκαναν πρόγραμμα αεροβικής έξω από το
εν λόγω γυμναστήριο, κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «έλα να με φας!».

Ένα χρόνο αργότερα ο δήμαρχος Γουίλι Μπράουν επικύρωσε ένα νόμο, γνωστό ως «ο
νόμος των κοντών και των χοντρών», κατά τον οποίο, όποιος παραβιάζει τα
δικαιώματα αυτών των ατόμων τιμωρείται με πρόστιμο ή φυλάκιση έξι μηνών. Έτσι,
στην ομοσπονδιακή νομοθεσία που απαγορεύει τις διακρίσεις λόγω φυλής,
χρώματος, θρησκείας, φύλου, εθνικής ταυτότητας και αναπηριών, το Σαν Φρανσίσκο
προσέθεσε άλλη μία, το μέγεθος. Έκτοτε, οι κινηματογράφοι απέκτησαν νέες
θέσεις, το ίδιο και τα θέατρα και τα κομμωτήρια. Προς ικανοποίηση των «Μικρών
Ανθρώπων της Αμερικής», μιας οργάνωσης που εκπροσωπεί τους νάνους, οι
καθρέφτες κατέβηκαν πιο χαμηλά και οι πόρτες των ντους έγιναν κουρτίνες.