Τα μπάζα του Διαστήματος

Η πιο καλοστημένη ταμειακή μηχανή από υπάρξεως Χόλιγουντ. Ένα, ο μύθος
(τρέχουν τα κορόιδα), δύο, ο κομπιούτερ (σιγά τώρα που θα κάτσει να πληρώσει
ντεκόρ και άλλες τέτοιες αηδίες), τρία, οι μη ηθοποιοί (όχι χαζός είμαι, θα
τους κατατροπώσω, σού λέει, με τη φανέλα από τα αποδυτήρια). Αποτέλεσμα;
Βάζεις μια τριαντάρα… μύρια δολάρια, εισπράττεις μια τρακοσάρα και
κάαααθεσαι επιβλέποντας τους σκλάβους να κατασκευάζουν το «Star wars» νούμερο
1001 με υπότιτλο «Η επίθεση των κλώνων»

Τι είναι αυτό; Η μετάλλαξη ενός σκηνοθέτη. Του Τζορτζ Λούκας ντε. Η ορντινάτσα
του Κόπολα (ήταν, δεν είναι). Πίσω από τον αρχηγό με όρεξη Τσε Γκεβάρα
εναντίον κατεστημένου και όπου μας βγάλει το κύμα. Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει
και με τρίτη προσπάθεια και ταινία είδε τον εαυτό του να κολυμπάει στο χρήμα.
Εδώ είμαστε. Γιατί, σου λέει, λιγότερο επίορκοι και προδότες από μένα είναι
μερικά παιδιά του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου; Τι να του πεις;
George, you are right!

Όμως καθόλου, μα καθόλου right είναι η ταινία. Τρόπος του λέγειν, ταινία. Επί
της ουσίας και με το μικροσκόπιο της επιτροπής ελέγχου κρεάτων, διαθέτει όλα
τα συστατικά ενός βιντεογκέιμ. Πέφτει η δεκάρα στην τρύπα και τσουπ
εμφανίζεται το game. Ανθρωποειδή με μουτσούνα χοίρου, σκαντζόχοιρου,
λεοπαρδάλεως και άλλων διακοσμητικών ζωολογικού κήπου, περιφέρονται
ανοιγοκλείνοντας το στόμα τους στ’ αγγλικά. Ένα λοιπόν το κρατούμενο, το…
μάπετ σόου. Δεύτερο κρατούμενο το σεναριακό αλαλούμ. Ξύνει ο Λούκας την κεφαλή
του και στο τέλος αναφωνεί: Εύρηκα. Τι εύρηκες master; Θα τα βάλω όλα,
απαντάει. Δηλαδή; Απλό. Love story ανάμεσα σε μαθητευόμενο Τζεντάι και θηλυκό
γερουσιαστή. Στρατιώτες του σύμπαντος του φίλτατου Πολ Βερχόφεν. Ρομπότ από το
super market παιχνιδιών Zaharias του Περιστερίου. Επιστημονική επικαιρότητα
επιπέδου κλώνων. Μονομαχίες σε ρωμαϊκή αρένα από τον «Μονομάχο» του Ρίντλεϊ
Σκοτ. Και φυσικά (εδώ είναι το ψητό) πολιτική προπαγάνδα υπέρ Μπους, εναντίον
τρομοκρατίας, Σερβίας, Ρωσίας και Καρπαθίων! Πλάκα, ε;

Νάταλι Πόρτμαν: Κατά λάθος αντί για τη «Λάμψη» βρέθηκε στο «Star wars» του Λούκας

Πλάκα – πλάκα, μας φάγανε την… πλάκα. Διότι μερικές δεκάδες χιλιάδες
Ελληνόπουλα με το στόμα να κρέμεται ίσαμε κάτω θα ενταφιάζουν τα όνειρά τους
μέσα στα μπάζα του Λούκας. Θέλετε απόδειξη; Ο σατανικός Κόμης… Ντούκου (της
σλαβικής πρέφας και ουχί της αμερικανικής και φυσικά… δημοκρατικής πόκας)
επιβουλεύεται τις ελευθερίας της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας. Με πρώτο στόχο τη
δολοφονία μιας νεαράς γερουσιαστού που κατ’ όψη και νόηση παραπέμπει στη
“Λάμψη” του Φώσκολου. Αυτό ήταν. Η Γερουσία μεταβιβάζει εξ ανάγκης τις
εξουσίες στον… Μπους και οι ιππότες (ας πούμε, τα «πράσινα μπερέ» και οι
ειδικές δυνάμεις) τα κάνουν όλα λίμπα καβάλα στα άτρωτα Black Hawk του
μέλλοντός μας. Έλα όμως που δεν επαρκούν οι πεζοναύτες. Ε, τότε στη μάχη
μπαίνουν τα στρατά των κλώνων και η Δημοκρατία θριαμβεύει.

Συμπέρασμα; Πρώτον, οι κλώνοι είναι απαραίτητοι σ’ έναν επερχόμενο…
εκατονταετή πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας (τοιουτοτρόπως στο μελλοντικό
Βιετνάμ δεν θα επιστρέφουν οι φαντάροι συσκευασμένοι σε φέρετρα). Και
δεύτερον, είναι ανάγκη να επιβληθεί στρατιωτικός νόμος για την πάταξη του
Σαντάμ Χουσεΐν. Όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο αρχίζω να το πιστεύω. Μπας
και το σενάριο είναι της Κοντολίζα Ράις;

Κόσμος καίγεται, πόλεμος… χτενίζεται

Ο «Μικρός Κόλεκ» ορφάνεψε. Θυμόμαστε τον Τσέχο σκηνοθέτη Γιαν Σβέρακ; Να τον
ξεχάσουμε. Με μια παλάμη που γράφει «Βαθύς γαλάζιος κόσμος» (Dark blue world)
εκλιπαρεί μεταγραφή στο Χόλιγουντ και τη Δύση.

Χρειάστηκε να περάσουν δύο ολόκληρες ώρες για να καταλάβω το… τίποτα. Το
πρώτο εικοσάλεπτο είναι σταλινικά γκουλάγκ στην Πράγα του 1947. Το δεύτερο
εικοσάλεπτο είναι πλάκες και φλερτ στην ίδια Πράγα του 1939. Το τρίτο είναι
ινστιτούτο εκμάθησης Αγγλικής προς Τσέχους πιλότους. Το τέταρτο ρομάντζο δύο
φίλων Τσέχων πιλότων για την ίδια Αγγλίδα. Και το πέμπτο αερομαχίες αγγλικών
αεροσκαφών με τους ίδιους Τσέχους πιλότους εναντίον Γερμανών. Κατάληξη; Ο
κόσμος καίγεται αλλά ο Σβέρακ χτενίζεται. Και εξηγώ.

Τσεχία – Αγγλία – συμμαχία: «Βαθύς γαλάζιος κόσμος»

Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι η Τσεχολοβακία παραδόθηκε αμαχητί στις λαίμαργες
ορέξεις του Αδόλφου. Δικαίωμά τους, αλλά όχι και να βγαίνουν λάδι επειδή καμιά
τριανταριά πιλότοι έκαναν το καθήκον τους στην εναέρια μάχη του Λονδίνου.
Είναι επίσης ιστορικά βεβαιωμένο πως η κυβέρνηση του μίστερ Τσάμπερλεν και της
αγγλικής κυβέρνησης σφύριζε αδιάφορα ως διαιτητής του αγώνα Χίτλερ εναντίον
Πολωνίας και Τσεχίας. Δικαίωμά τους, αλλά όχι και πως θυσιάστηκαν
παριστάνοντας τους γκουρού των Συμμάχων (παρεμπιπτόντως ρίξτε μια ματιά στ’
“Απομεινάρια μιας ημέρας” του Τζέιμς Άιβορι για να υποστείτε σοκ από τη
γερμανοφιλία σοβαρής μερίδας της βρετανικής αριστοκρατίας). Και τέλος, είναι
επίσης ιστορικά βεβαιωμένο – θέλουμε δεν θέλουμε – πως 22 εκατομμύρια Ρώσοι
φαντάροι ενταφιάστηκαν στις χωματερές του χιτλερικού κανιβαλισμού. Εντάξει,
σύντροφε Σβέρακ, ο Στάλιν ήταν γκουλάγκ, αλλά χωρίς Στάλινγκραντ και
Λένινγκραντ σήμερα, αν ήσουν κουρεύς, θα χτένιζες το μουστάκι στο μνημείο του
κοντού Αδόλφου!

Το προφανέστερο όλων αυτών είναι το εξής αυτονόητο. Ο Σβέρακ μετά την επιτυχία
του οσκαρικού «Μικρού Κόλεκ» διέπραξε την εξής… σκέψη: αφού με θέλουν και με
πάνε, δεν υποβάλλω κι εγώ τις ιδεολογικές μου μετάνοιες για να με πάρουν; Πάρ’
τα Στάλιν, πάρ’ τα Ρωσία, πάρτε τα κακούργοι κομμουνιστές. Δικαίωμά του. Αλλά,
ρε φίλε, εδώ σε θέλω. Όλα αυτά μπορείς να τα μεταμορφώσεις σε σενάριο με αρχή,
μέση, τέλος; Δεν μπορείς. Τοιουτοτρόπως, λίγο από εδώ, λίγο από εκεί, στο
τέλος το τσαμπί ορφάνεψε από ρώγες. Πού βασίστηκε και απετόλμησε τέτοια βουτιά
στο κενό; Στις σκηνοθετικές του ικανότητες. Εκεί τού βγάζεις το καπέλο. Με μια
μονολεκτική υπογράμμιση: Κρίμα!