ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΕΖΟΣ «Μεγάλη γάτα ο Αριστοφάνης»

Γιάννης Μπέζος: «Όλοι κάνουν κριτική για όλα. Μήπως θα ήταν καλύτερα να κοιτάξουμε τα του οίκου μας, που δεν είναι και τα καλύτερα;»

Τα είκοσι χρόνια στο θέατρο κλείνει, φέτος, ο Γιάννης Μπέζος. Στο σανίδι δεν
πάτησε, βέβαια, όλο τον χειμώνα. Έκανε τηλεόραση, όμως. Και σκηνοθέτησε. Την
τολμηρή κωμωδία της Ντέμπι Ίσιτ «Η γυναίκα που μαγείρεψε τον άντρα της». Που
έκανε το μεγάλο «μπαμ» στο ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, με το κοινό να διαγκωνίζεται για μια
θέση στο «Επίκεντρο». Και ετοιμάζεται να κάνει – και στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο
του Φεστιβάλ Αθηνών – τη Λυσιστράτη, στην ομώνυμη κωμωδία του Αριστοφάνη, πάλι
με το ΔΗΠΕΘΕ της Πάτρας και με σκηνοθέτη τον Θέμη Μουμουλίδη.

Ηθοποιός διαρκώς εξελισσόμενος και καθόλου επαναπαυόμενος, άνθρωπος ζεστός, με
χιούμορ, που διακριτικά κρατάει τη ζωή του μακριά από τα φώτα της
δημοσιότητας, γλαφυρός «παραμυθάς», που οι αμηχανίες και τα «τικ» του τον
κάνουν γοητευτικό και συμπαθέστατο, στα σαράντα πέντε του σήμερα, διακρίνεται,
πάνω απ’ όλα, για την ευθύτητα και την τιμιότητά του – αυτό που λέμε «καλό
παιδί». Και από έναν ορθολογισμό, που, όμως, χάνεται στη σκηνή, για να του
επιτρέψει να «απογειωθεί» εντελώς.

Ειδωθήκαμε λίγες μέρες αφότου είδα την επιτυχημένη παράστασή του στην Πάτρα.
Τον ρώτησα πρώτα αν τον ενδιαφέρει σοβαρά η σκηνοθεσία.

«Κατά περίπτωση. Εάν πρόκειται για ένα έργο που με ερεθίζει και είναι κοντά
στην καρδιά μου και μπορώ να το φανταστώ, θα το κάνω. Αλλά δεν είναι ο πρώτος
μου στόχος».

Στο έργο της Ίσιτ τι σας «ερέθισε»;

«Πρώτον, ότι έχει χαρακτήρες έξω από την ιδιοσυγκρασία τη δική μου. Δεύτερον,
η “ανατροπή” που έχει. Που, ενώ, στο πρώτο μέρος, όλοι νομίζουν ότι είναι
μπουλβάρ, στο δεύτερο δεν αστειεύεται πια, σκληραίνει. Τρίτον, μου άρεσε πολύ
αυτή η φόρμα του, η περίεργη. Που, εκεί που μιλάνε όλοι μεταξύ τους, ξαφνικά,
ο ένας αποστασιοποιείται και μιλάει στο κοινό, χωρίς, όμως, να σταματάει η
δράση – ο μονόλογος είναι μέσα στη δυναμική της σκηνής. Και μου άρεσαν πολύ
και οι ρόλοι του».

Τι ζητήσατε από τους ηθοποιούς σας;

«Ό,τι θα ήθελα να ζητήσει από μένα ένας σκηνοθέτης. Και ό,τι ζητάω εγώ από τον
εαυτό μου. Την αλήθεια».

Όταν και εάν φτάσετε τα ογδόντα, τι θα θέλατε να λένε για σας;

(Γελάει). «Στα ογδόντα; Θα ‘θελα να λένε: ”Αυτός ο άνθρωπος προσπάθησε να
κάνει τη δουλειά του όσο καλύτερα μπορούσε”. Δεν θα ‘θελα ποτέ να ξεγελάσω το
κοινό, παρουσιάζοντας ένα έργο ρηχό σαν κάτι πάρα πολύ σοβαρό. Ή να πάρω τον
εαυτό μου πιο σοβαρά απ’ όσο πρέπει. Φιλοδοξώ να αναμετρηθώ με τα μεγάλα
κείμενα και σκοπεύω να το κάνω την επόμενη δεκαετία. Αλλά, πάνω από την
επίδοση την ατομική, με ενδιαφέρει η δουλειά στο σύνολό της. Δεν μπορείς, πια,
να κάνεις θέατρο μ’ ένα πατάρι και μ’ έναν ηθοποιό».

Αφότου κάνατε, μαζί με τη Ναταλία Τσαλίκη, τη γυναίκα σας, θίασο, πήρατε
ρίσκο. Κάνατε Μολιέρο, Γκολντόνι, πάλι Μολιέρο, τώρα φιλοδοξείτε να κάνετε
Σαίξπηρ – «Το ημέρωμα της στρίγγλας»…

«Πάω μέχρις εκεί που μπορώ να το αντέξω. Δεν θα έκανα χρέη, δεν θα πουλούσα το
σπίτι μου για να κάνω το “ψώνιο” μου, δεν θα άφηνα απλήρωτους συναδέλφους
μου… Γιατί κι εγώ, όταν βγήκα σ’ αυτή τη δουλειά, ήθελα να πληρώνομαι».

Μια διόλου γυναικεία Λυσιστράτη

Και η Λυσιστράτη; Γιατί να παίξετε ένα γυναικείο ρόλο;

«Δεν βλέπω τον ρόλο σαν “γυναικείο”. Αυτά που λέει η Λυσιστράτη, που δεν είναι
και ο πιο κωμικός ρόλος, θα μπορούσε να τα πει οποιοσδήποτε. Θα μπορούσε να τα
κάνει μια κοινωνική ομάδα. Βέβαια, ο Αριστοφάνης, μεγάλη “γάτα”, βρίσκει την
κωμική πλευρά. Αμέσως, η αποχή από το σεξ δημιουργεί καταστάσεις οργιαστικές.
Αλλά δεν είναι μόνο “χαβαλές” ο Αριστοφάνης. Υπάρχει από πίσω σκέψη, που
πολλές φορές την ξεχνάμε.

Η αγωνία μου, πέρα από το πώς θα γίνει η παράσταση, που πρέπει να είναι
αγωνία, πρώτα, του Μουμουλίδη, είναι πώς θα γίνει ο ρόλος, ώστε να μην πέσει
στην παγίδα με τα γκέι τερτίπια, όπως, συνήθως, συμβαίνει. Καμία γυναίκα δεν
συμπεριφέρεται έτσι.

Επιπλέον, η παράσταση είναι ενταγμένη στο Φεστιβάλ Αθηνών. Και όταν υπάρχει
κρατική στήριξη, νιώθω μεγαλύτερη την ευθύνη».

Αυτό δεν λέγεται εύκολα στους κύκλους σας. Όλο για «πρέπει» του κράτους ακούω
και ότι «το κράτος οφείλει»…

«Αυτό το “οφείλει”, εγώ, τουλάχιστον, δεν το καταλαβαίνω. Ποτέ δεν έχω πάρει
λεφτά από το κράτος, ούτε θέλω να ζητήσω».

Δηλαδή, δεν πιστεύετε στον θεσμό των επιχορηγήσεων;

«Πιστεύω, αλλά όταν αφορά Θέατρα που έχουν ερευνητικό στόχο, έχουν ένα
ρεπερτόριο δύσκολο και μια δεδομένη γραμμή. Δεν καταλαβαίνω γιατί να
επιχορηγήσει το ελληνικό κράτος εμένα ή κάποιους άλλους. Είμαι πολύ γνωστός
στον κόσμο, απ’ ό,τι βλέπω είμαι αρκετά δημοφιλής, συντηρούμαι απ’ το
ταμείο… Δεν μου βάζει κανείς το πιστόλι στον κρόταφο και δεν μου λέει
”παίξε, γιατί αν δεν παίξεις, αλίμονό μας, δεν θα μας οδηγήσεις στο φως”…
Αφήστε που αν επιχορηγείσαι είσαι διαρκώς υπόλογος…».

Δεν έχω σύνδρομα

Κρίση ηλικίας έχετε περάσει;

(Γελάει δυνατά).

«Είχα πολλή δουλειά και δεν το κατάλαβα».

(Γελάει πάλι. Μετά σοβαρεύει).

«Νιώθω πολύ ευχαριστημένος, πολύ χορτασμένος μ’ αυτά που έχω κάνει. Δεν έχω
σύνδρομα, ότι μπορούσα να κάνω άλλα και δεν τα έκανα. Όχι. Αυτά που ήταν να
κάνω, αυτά έκανα. Και φιλοδοξώ να κάνω περισσότερα. Δεν ένιωσα ποτέ κανέναν να
μου κόβει τον δρόμο. Ούτε κανένα ”κύκλωμα” πίσω απ’ την πλάτη μου. Έχω
βαρεθεί να ακούω τις σαχλαμάρες γι’ αυτά τα φοβερά ”κυκλώματα”. Πιστεύω ότι
ο καθένας, στη σούμα, στο τέλος, θα εισπράξει αυτά που κατέθεσε. Ο κόσμος να χαλάσει».

INFO

Η «Λυσιστράτη», με τον Γιάννη Μπέζο στον επώνυμο ρόλο και σε σκηνοθεσία Θέμη
Μουμουλίδη, θα παρουσιαστεί στο Ηρώδειο, στις 5 και 6 Αυγούστου.