Δρόμοι

Μαθαίνουμε…

… από τον Γ. Ε. Διακογιάννη («ΤΑ ΝΕΑ», 9/5) την ιστορία της Λουίζας από τη
μαρτυρική Τζενίν, μιας Ελληνίδας που είναι ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου
Ελληνίδων της Παλαιστίνης. Μαθαίνουμε πως όσοι μπήκαν στα κατεστραμμένα
γραφεία του ελληνικού πολιτιστικού συλλόγου στη Ραμάλα, τις προάλλες, είδαν
πυροβολημένο ακόμη και το πορτρέτο του προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου
Στεφανόπουλου. Και θυμόμαστε τα ευγενικά και υψηλά συναισθήματα που είχαν
συνεπάρει πέρυσι τη Δύση μπροστά στην κακία των Ταλιμπάν που είχαν καταστρέψει
τους Βούδες του Μπαμιγιάν. Πόσα δάκρυα δεν είχαν χύσει τότε μέσα στο ποτήρι
τους οι Δυτικοί για την καταστροφή αυτής της πολιτιστικής κληρονομιάς της
ανθρωπότητας από τους βαρβάρους! Μα είχαν την παρηγοριά πως, τουλάχιστον στη
Μέση Ανατολή, είχαν έναν πολιτισμένο σύμμαχο: το Ισραήλ.

Αν δεν υπήρχε…

… αυτό το δημοσίευμα της ισραηλινής εφημερίδας «Χααρέτζ», που μας πληροφορεί
πως η βαρβαρότητα των ισραηλινών στρατευμάτων δεν σταμάτησε μπροστά σε τίποτα
στη Ραμάλα. Εκείνο το απόγευμα της Πρωτομαγιάς, οι εργαζόμενοι στο
παλαιστινιακό υπουργείο Πολιτισμού, όταν επέστρεψαν στο κτίριο μετά την άρση
της ισραηλινής πολιορκίας, δεν περίμεναν βέβαια να βρουν τα πράγματά τους στη
θέση που τα είχαν αφήσει. Ούτε όμως περίμεναν πως θα επιβεβαιώνονταν ακόμη και
οι χειρότεροι φόβοι τους. Το ίδιο συγκλονισμένοι μπροστά στην εικόνα της
βιβλικής καταστροφής έμειναν και οι ξένοι διπλωμάτες που επισκέφθηκαν τον
χώρο.

Τα τηλέφωνα…

… τα φαξ, τα κομπιούτερ και άλλα μηχανήματα, όσα από αυτά δεν είχαν
καταστραφεί, είχαν εξαφανιστεί. Κομμάτια από σπασμένα έπιπλα και τζάμια
ξεχώριζαν ανάμεσα σε σωρούς από πεταμένα βιβλία και σπασμένες δισκέτες. Στην
αίθουσα με τα παιδικά χειροτεχνήματα, οι Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν
καταστρέψει όλες τις παιδικές ζωγραφιές. Σε όλες τις άλλες αίθουσες, ταινίες,
βιβλία, παιδικά αναγνώσματα, δίσκοι και φυλλάδια είχαν πεταχτεί στο πάτωμα σε
σωρούς, λερωμένα με ούρα και κόπρανα. Από τις δύο τουαλέτες που διέθετε κάθε
όροφος του κτιρίου, γράφει η «Χααρέτζ», οι Ισραηλινοί στρατιώτες είχαν
προτιμήσει τις αίθουσες με τα εκθέματα. Έκαναν την «ανάγκη» τους στο πάτωμα,
σε ανθοδοχεία, ακόμη και μέσα στα συρτάρια των γραφείων. ΄Η αποπατούσαν μέσα
σε πλαστικές σακούλες και ύστερα τις πετούσαν όπου έβρισκαν. Κάποιες από αυτές
έσκαγαν, αδειάζοντας παντού το «φορτίο» τους. Κυριευμένος από έναν οίστρο
νοσηρής φαντασίας, ένας στρατιώτης είχε καταφέρει να αποπατήσει πάνω σε ένα
φωτοτυπικό μηχάνημα.

Οι Ισραηλινοί…

… εκτός από αυτά τα σύμβολα της παρουσίας τους, άφησαν πίσω τους και άλλα,
πιο συμβατικά, ζωγραφισμένα πάνω στους τοίχους, όπως την επτάφωτο λυχνία, το
άστρο του Δαβίδ και συνθήματα υπέρ μιας ποδοσφαιρικής ομάδας της Ιερουσαλήμ.
Τώρα, το παλαιστινιακό υπουργείο Πολιτισμού εξετάζει το ενδεχόμενο να μην
πειράξει τίποτα μέσα στο κτίριο. Να μείνει όπως το άφησαν οι Ισραηλινοί, έτσι,
σαν μνημείο. Σίγουρα, η βαρβαρότητα που είχαν υποστεί οι Βούδες του Μπαμιγιάν
ήταν μικρότερη.