Chen Ζhen / Γιάννης Κουνέλης

Δεν σημαίνει πως ότι «παράγεται» με την ψηφιακή τεχνολογία και εν ονόματι της
«πολυ-πολιτισμικότητας» αποτελεί σύγχρονη τέχνη ή, σκέτα, τέχνη.

Θα το έλεγα «συγχρονισμό» με την τεχνολογία και την οικονομία.

Κοιτώ τα έργα που «παράγονται» στην εποχή μας – εποχή παγκοσμιοποίησης –
παγκοσμιοποίηση που δεν έχει ολοκληρωθεί.

Όταν ολοκληρωθεί, θα χαθούν πολλές ιδιαιτερότητες, καθώς και η αμεσότητα των
ανθρώπων.

Σε λίγων ανθρώπων η καρδιά αποτελεί σκληρό δίσκο.

Στους περισσότερους είναι δισκέτα που, αν μείνει πλάι σε κινητό τηλέφωνο,
σβήνουν όλα τα αποθηκευμένα τους.

Σκέψη, ήθος, αισθήματα.

Η μνήμη καρδιά / δίσκος σκληρός συγκρατεί βιώματα φορτισμένα με ποιητική και
όχι με αισθητική.

Η αισθητική ξεγελά και παραπλανά τους εύκολους ανθρώπους.

Τώρα καταλαβαίνω τι σημαίνει στη γλώσσα «βίωμα», σε αντιστοιχία με τη
γραμματική Χαξώθψιήμμγρ.

Ησκέτη αισθητική δεν κουβαλά το γερό φορτίο του βιώματος, αποτελεί το ρούχο
του, και το ρούχο είναι μονάχα πληροφορία.

Τι να τις κάνω τόσες πληροφορίες αισθητικής, τόσο ρουχισμό, αφού σύντομα θα
πληρωθεί ο χώρος της μνήμης μου και θα τις απορρίψει γαντζωμένη πάντα στα
νήματα της καρδιάς της, όπως η φύση στους άγραφους νόμους της;

Όλα αυτά εξαιτίας του Chen Zhen. Με συγκλόνισε.

Αλλά τον αισθάνθηκα πλήρως;

Αναρωτιέμαι γιατί δεν έχω βιώσει τον πολιτισμό του και το προσωπικό του δράμα,
και γιατί το έργο του είναι βαθιά βιωματικό.

Η αισθητική τού Chen Zhen και του Γ. Κουνέλη γεννιέται από το βίωμά τους
μπλεγμένο με τον πολιτισμό της χώρας τους.

Στον Γ. Κουνέλη αισθάνομαι την ποιητική αφαίρεση, και το ποιητικό παράλογο των
Ελλήνων.

Αισθάνομαι τον πολυμήχανο Οδυσσέα.

Στον Chen Zhen ένιωσα το έπος της θέλησης του ατόμου.

Θέληση, μπλεγμένη με παράδοση πολιτισμού ενάντια στο παράλογο της ζωής.

Αν στην εποχή της παγκοσμιοποίησης έχουμε τέτοιους δημιουργούς, τότε ο
άνθρωπος δεν έχει να φοβηθεί την ισοπεδωτική της δύναμη.

Ας μιλάμε, λοιπόν, μέσα από την καρδιά μας, μέσα από τον πολιτισμό μας και όχι
με αισθητικά στερεότυπα.

Βίωμα πολιτισμού, βιώματα καρδιάς.

Όσο πιο βαθιά στο ένα, τόσο βαθύτερα στο άλλο.

Ο Σ.Β. Σκοπελίτης είναι φωτογράφος.