Μπουρλότο στην κατάνυξη

Οι «χαλκουνάδες», οι μπουρλοτιέρηδες του Αγρινίου, έχουν γίνει και αυτοί σταρ των πασχαλινών δελτίων ειδήσεων, ως τηρούντες τις παραδόσεις και έτσι εξαγνιζόμενοι για τη βαρβαρότητα

Τους είδαμε, μπουρλοτιέρηδες της Αναστάσεως, να πυρπολούν τη
μεγαλοσαββατιάτικη νύχτα. Οι κάμερες από κοντά, μη χαθεί το θέαμα, ενώ
ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων αναφέρονται σε «γητευτές της φωτιάς». Παράδοση του
έθνους οι κόντρες με τα βεγγαλικά, είναι αυτή που αναδεικνύεται σε κεντρική
είδηση των πασχαλινών δελτίων. Τι άλλο από τον ουρανό που φλογίζεται, τι άλλο
από αυτό το πολεμικό πανηγύρι, μέσα στη λαμπερή, τη φωταγωγημένη αγριότητά
του.

Έθιμο που έχει τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία, λένε κάθε χρόνο, και
εξαγνίζεται το πολεμικό πάθος διά της εμβαπτίσεώς του στην τιμητική μνήμη.
Πλησιάζει ο φακός στα καλοστημένα «πυρομαχικά» και ακολουθεί το έμπειρο χέρι
που τους βάζει φωτιά, μετά η κάμερα ακολουθεί τη φλογισμένη τροχιά, ως το
απέναντι χωριό, ως την απέναντι εκκλησία, σ’ έναν συναγωνισμό χωρίς όρια, σε
μία μάχη χωρίς αντίκρυσμα παρά μόνον τον επίσης παραδοσιακό εγωισμό της φυλής.

Έθιμο και αυτός, που έχει την ευκαιρία του να ξεδιπλωθεί φαντασμαγορικός στις
μικρές τοπικές κοινωνίες σε αυτές τις αναστάσιμες ώρες. Ο απολογισμός;
Σοβαρότατοι τραυματισμοί, ακρωτηριασμοί, συχνά ακόμη και θάνατοι.

Ένα δεκατετράχρονο αγόρι βρέθηκε χωρίς χέρι στο νοσοκομείο.

Αλλά αυτή είναι είδηση που ακολουθεί. Προηγουμένως έχει εξαιρεθεί το
κουράγιο, η αυταπάρνηση, ο ανδρισμός, η «μαγκιά» όλων εκείνων που τηρούν το
«έθιμο» και από κοντά τοπικός βουλευτής, ο Χρήστος Σμυρλής-Λιακατάς του
Αγρινίου, που πρώτος σέρνει τον χορό των τοπικών μπουρλοτιέρηδων, των
«χαλκουνάδων», όπως λέγεται η γιορτή του πολεμικού πυρός, η οποία γίνεται στην
πλατεία της πόλης κάθε χρόνο, με αυτοσχέδια βεγγαλικά, τα οποία μάλιστα
κρατούν στα χέρια τους όσοι συμμετέχουν. Ωραία εικόνα, ποιος να μη θαμπωθεί,
ποιος πιτσιρικάς να μη θαυμάσει, να μην ποθήσει να γίνει ο ίδιος
μπουρλοτιέρης, «μάγκας»; Ο ίδιος ο βουλευτής είπε πως αν δεν τηρούμε τις
παραδόσεις θα χαθούμε ως έθνος.

Ποιος θα του δώσει άδικο; Πάντως εμείς χάρη σε αυτή την παράδοση, που τηρούν
ανελλιπώς οι νεαροί, αλλά και μεγαλύτεροι «μάγκες» κάθε τόπου, ακούμε μετά
δυσκολίας το Χριστός Ανέστη, φέτος ειδικώς δεν ακούστηκε καν ο παπάς του
μικρού νησιώτικου χωριού, που ξελαρυγγιαζόταν για να υπερβεί τη φασαρία των
τελειοποιημένων πυροτεχνημάτων και άλλων τινών πυρομαχικών. Περίμεναν οι
πιστοί με τις λαμπάδες αναμμένες και δεν πήραν μυρωδιά τι συνέβη, παρά μόνον
από τους κρότους. Άρχισαν να φιλιούνται και να ανταλλάσσουν ευχές, μηχανικά,
χωρίς τη συνοδεία της ψαλμωδίας. Μετά το ‘βαλαν στα πόδια, όπου φύγει-φύγει
από την πολεμική ζώνη, που φλογίστηκε, έγινε αδιάβατη, ενώ οι παρέες που
μάχονταν για την επικράτηση, κοίταζαν μουλωχτά τους τρομοκρατημένους πιστούς
και πετούσαν στα πόδια τους δυναμιτάκια.

Παράδοση του έθνους, είπε η τηλεόραση – και μόνον η κρατική ξεκινώντας
το ρεπορτάζ με τη φράση «και φέτος υπήρξαν θύματα από το έθιμο των
βεγγαλικών…» επιχείρησε να κρατήσει αποστάσεις.

Οβελίας στριφογυριστός στα στρατόπεδα, αυγά που τσουγκρίζουν υπουργοί με
στρατευμένους και αναστάσιμα φιλιά του πρωθυπουργικού ζεύγους – στο μάγουλο –
και του ζεύγους Καραμανλή – πεταχτό στο στόμα – συνέθεσαν το καθιερωμένο
τηλεοπτικό μωσαϊκό της πανηγυρικής τηλεοπτικής κοινοτοπίας.

Έτσι κι αλλιώς, το τηλεοπτικό αναμάσημα εις το διηνεκές διαφόρων συμβάντων
αποτελεί έναν τεχνολογικό ύμνο που λες και αντικαθιστά το «θανάτω θάνατον
πατήσας…». Τα πράγματα στη γυάλινη οθόνη συνεχίζονται από αδράνεια,
ομοιώματα του εαυτού τους, και σιγά σιγά μένει το έθιμο κενό, η παράδοση
«άφωνη» και η κατάνυξη ανάμνηση.