[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα, επέρχεται, κι αν δεν μας έχει «σπάσει» ακόμη τη μύτη
η μυρωδιά από την τσίκνα, είναι γιατί μετά βίας κρατιούνται οι πατριώτες – το
Θείο Δράμα ολοκληρώνεται σε λίγο. Άδειασαν οι πόλεις, και κάτι λίγοι που
απέμειναν είναι οικονομικοί μετανάστες – πώς να γιορτάσει ο μωαμεθανός ή ο
καθολικός τη δική μας Ανάσταση; Εμείς πάλι, μπορεί να γκρινιάζουμε ότι δεν τα
φέρνουμε βόλτα, ότι η ζωή έχει γίνει πανάκριβη, ότι το αρνάκι πέταξε στα ύψη,
ότι ο πληθωρισμός έχει εκτοξευθεί στα ουράνια, αλλά τον δρόμο για βουνά,
πλαγιές, νησιά, τον πήραμε. Όπως κάθε χρόνο. Για το έθιμο και για το γαμώτο.
Που λέει, κρίση εσείς, γλέντι εμείς. Γλέντι, χορό και τραγούδι. Αήττητοι
Έλληνες!

Παθαίνουν τρα λα λα…

Αν μάλιστα το δεις και καλύτερα το πράγμα, μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί
με το παραμικρό που γίνεται εδώ, τρελαίνονται στο εξωτερικό. Αρρωσταίνουν.
«Πάλι οι Έλληνες», σου λέει. Μόνιμη επωδός, για ό,τι κι αν γράφουν, για ό,τι
κι αν λένε. Κάνουν έρευνες, τα βάζουν κάτω, «η Ελλάδα έχει τις περισσότερες
αργίες». Προσθέτουν εργατοώρες, αφαιρούν ώρες διαλείμματος, αθροίζουν ώρες
διασκέδασης, σπάμε όλα τα κοντέρ. Έρχεται ο ξένος από τα βόρεια στην Ελλάδα,
και το πρώτο 24ωρο παθαίνει τρα λα λα κανονικό. Στη χώρα του, οκτώμισι με
εννιά το βράδυ, περνάει το «θηρίο» και τους μαζεύει όλους στα σπίτια τους. Εδώ
την ίδια ώρα πίνουμε απογευματινό καφέ, για να βγούμε κατά τις 11.30′, να
επιστρέψουμε 2-2.30 ή και 3, και στις 7 ή 7.30′ να πάμε για δουλειά. Πώς
γίνεται αυτό, ρωτάει ο ξένος, και είναι έτοιμος να ανέβει στα κεραμίδια, να
βρει την απάντηση…

Το φαινόμενο

Την απάντηση προσπαθούν να του τη δώσουν οι τεχνοκράτες. Κοινοτικοί
παράγοντες, σου λέει, έχουν απασχοληθεί με το φαινόμενο «Ελλάδα». Πλην όμως
άκρη δεν έχουν βγάλει. Και τότε έρχονται τα ΜΜΕ, να βοηθήσουν,
παραφουσκώνοντας τις (κακές) ειδήσεις, διαστρεβλώνοντας την πραγματικότητα,
τεμαχίζοντας την αλήθεια και δημιουργώντας μια εικόνα που εκείνοι θα ήθελαν να
είναι πραγματική! Αλλά δεν είναι. Το μυστικό είναι αλλού, στη ζήλεια! Μας
ζηλεύουν, είναι φανερό. Αν μπορούσε ο άλλος να διαλέξει ανάμεσα στο ομιχλώδες
Ελσίνκι, το βροχερό Λονδίνο ή τις γκρίζες Βρυξέλλες, και την Αθήνα, φυσικά
Αθήνα θα διάλεγε. Αλλά δεν μπορεί. Κι επειδή το ξέρει ότι δεν μπορεί,
προσπαθεί να μας μαυρίσει τη ζωή, με δημοσιεύματα. Να μας χτυπήσει για να
πονέσουμε. Αλλά κι εδώ την έχουν πατήσει άσχημα. Έχουμε συνηθίσει πια…

Ο Κινγκ και ο «κινγκ»

Ξεχωριστή περίπτωση είναι κάτι άλλοι δημοσιογράφοι που, όντας καταξιωμένοι, το
παίζουν αυθεντίες και νονοί της είδησης. Βγήκε τις προάλλες ο… «συνάδελφος»
Λάρι Κινγκ και φιλοξένησε στην εκπομπή του τον κύριο Γλύξμπουργκ, με την
επεξήγηση «η Αυτού Μεγαλειότης ο βασιλεύς Κωνσταντίνος – τρίτος εξάδελφος του
πρίγκιπα Καρόλου». Το δεύτερο ήμισυ της λεζάντας καθόλου δεν μας ενόχλησε. Το
πρώτο, όμως; Έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα, μίστερ Λάρι; Και πού τον
ανακάλυψες τον Γλύξμπουργκ, με τόσα που γίνονται στον κόσμο, ως θέμα της
εκπομπής; Είναι θέμα ο Κινγκ Ντίνο για τον κτηνοτρόφο από το Άρκανσο ή τον
αγρότη από το Τέξας; Αυτοί δεν ξέρουν κατά πού πέφτει η Ελλάδα, θα γνωρίζουν
τον Κινγκ Ντίνο; Γι’ αυτό πολλοί υπέθεσαν – και σωστά – ότι κάποιο λάκκο έχει
η φάβα…

Νέο φασούλι

Κάποιο λάκκο φαίνεται να έχει και το νέο φασούλι που βγήκε από τον τηλεοπτικό
σταθμό του Καρατζαφέρη, περί των δήθεν «σχέσεων» του Προέδρου της Δημοκρατίας
με τους χουντικούς. Ο Κ. Στεφανόπουλος, που δεν έχει ανάγκη συνηγόρων και
υποστηρικτών, απάντησε με έντονο τρόπο, κόβοντας κάθε συζήτηση. Όμως, είναι
αντίδραση αυτή, για κάτι που είπε κάποιος, κάπου; Σε αθλιότητες απαντάς
αρνούμενος να… απαντήσεις. Όχι με ανακοινώσεις που κάνουν «νοματαίο» τον
άλλο. Αν μη τι άλλο, έτσι ανοίγει η όρεξη και κάποιων άλλων, που θα ήθελαν να
επιδοθούν στο ίδιο «σπορ». Και ως γνωστόν, αυτό το άθλημα δεν έχει τέλος –
είναι ανεξάντλητο. Αρκεί να βουτήξεις το χέρι στον κουβά με τη λάσπη…

Αντί τεμαχισμού, 42 έδρες…

Φιλόδοξη είναι η πρόθεση του Κώστα Σκανδαλίδη να κατακερματίσει – επιτέλους! –
αυτή τη φοβερή Β’ Αθήνας, που είναι η πηγή του κακού πια για το πολιτικό
σύστημα. Γιατί πηγή κακού; Διότι, αν είσαι υποψήφιος βουλευτής στη Β’ Αθήνας,
όχι 50 εκατομμύρια δεν σε φτάνουν να κάνεις έναν στοιχειωδώς αποτελεσματικό
προεκλογικό αγώνα, αλλά ούτε 150! Φιλόδοξη η πρόθεση, να δούμε ποιος θα την
υιοθετήσει, και βεβαίως αν θα προχωρήσει. Άλλωστε από την εποχή της θητείας
του Μένιου Κουτσόγιωργα και του Γ. Γεννηματά στο υπουργείο Εσωτερικών, στόχος
ήταν ο τεμαχισμός της Β’ Αθηνών. Κι όχι μόνο δεν έγινε, αλλά έφτασε και τις 42
έδρες!

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ανασχηματισμός, αλλά το φθινόπωρο

Ο μίνι ανασχηματισμός της κυβέρνησης, που εκ των πραγμάτων επιβάλλεται μετά
την υποψηφιότητα των Σπύρου Βούγια για τη Θεσσαλονίκη και Γιάννη Κουράκη για
το Ηράκλειο, μερικοί λένε ότι μπορεί να μην είναι και τόσο… μίνι. Είναι
αυτοί που βλέπουν το πράγμα να μην προχωράει, και πιέζουν – ποιον, αλήθεια; –
ο ανασχηματισμός να είναι ευρύτερος και πιο «αντιπροσωπευτικός». Ήτοι να
αλλάξουν μερικοί υπουργοί, να χρησιμοποιηθούν κάποιοι άλλοι και να μπει στην
κυβέρνηση και ο Πάγκαλος, που, όπως και να το κάνεις, όπως και να το δεις,
Πάγκαλο δεν διαθέτει η κυβέρνηση, ούτε καν… υπο-πάγκαλο! Ο Κ. Σημίτης, πάλι,
δεν βλέπει με άσχημο μάτι έναν ευρύτερο ανασχηματισμό, μόνο που είναι κάθετος
ως προς τον χρόνο: όχι πριν από τις δημοτικές εκλογές. Διότι αν χάσει πολύ το
ΠΑΣΟΚ στις δημοτικές – σιγά την πρόβλεψη τώρα – δυο πράγματα του απομένουν
μετά. Παραιτείται ή κάνει ανασχηματισμό. Κι επειδή ΔΕΝ πρόκειται να
παραιτηθεί, ο ανασχηματισμός είναι «μια κάποια λύσις», που έλεγε κι ο ποιητής.
Συμπέρασμα: δυο-τρεις υφυπουργοί, πριν από τις δημοτικές, και τα καλά, και
πολλά, κομμάτια μετά!..